เมื่อฉันเกิดเป็นแมวซุปตาร์

  "อะไรกันนะวันนี้ทำไมฉันถึงได้ซวยแบบนี้นะ" 

   วารีนักศึกษสาวปีสามของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งบ่นอย่างหัวเสีย

  "เป็นอะไรไปอีกห๊ะยายรี บ่นอะไรอีกล่ะวันนี้"

  "จะไม่ให้บ่นยังไงเมื่อฉันซวยทั้งวัน เมื่อวานก็ว่าซวยแล้ว วันนี้เจอซวยกว่าอีก" วารียังไม่หยุดบ่นต่อ

   พรรณตาเป็นงงกับเพื่อนรัก หน้านิ่วคิ้วขมวดของเพื่อนไม่ได้ชวนให้คำตอบใดๆแก่เธอได้เลย ดูเพื่อนรักของเธอจะหงุดหงิดเอามากๆ ดูไม่สบอารมณ์กับอะไรทั้งนั้น

  "ไหนเล่ามาสิยายรีเผื่อฉันจะช่วยแกได้บ้าง"

  แล้วเรื่องราวอันแสนซวยของวารีก็ถูกถ่ายทอดออกมาให้เพื่อนอย่างพรรณตาฟังว่าได้เกิดเรื่องซวยอันใดกับเธอบ้าง

  "เริ่มจากนายปลาเน่านั้น..." วารีหมายถึงนายทินกร จิตมั่งสิริภัส

  "มาทำน้ำหกใส่เฟรมงานฉันนะสิ" วารีเล่าอย่างมีน้ำโห

  "จนฉันสอบไม่ผ่านเพราะแก้งานไม่ทันเวลา"

  "แล้วไงต่อ" พรรณตาเร่งเพื่อนเพราะท่าทางฟึดฟัดของเพื่อนรักทำท่าจะลุกลามไปต่อมากกว่าเรื่องที่จะเล่า ก่อนอารมณ์จะพาขึ้นไปมากกว่านี้ขอพิจารณาฟังเรื่องให้จบก่อน

  "แล้วแทนที่นายนั่นจะสำนึกผิดกลับมาหาว่าฉันไม่ระวังเอง แล้วแกรู้ไหมยายเหมียว" ชื่อเล่นของพรรณตาได้ถูกเรียกถามขึ้นมาทันทีระหว่างเรื่องเล่า

  "อาจารย์กับเพื่อนๆในชั้นก็เห็นดีเห็นงามไปกับนายนั่นด้วย"

  "เป็นงั้นไปได้ไง" ยายเหมียวหรือพรรณตาเริ่มมีอารมณ์ร่วมด้วย

  "ใช่สินายนั่นมันเก่งอันดับหนึ่งนี่.... จะมาเสียเวลาแกล้งคนลำดับรั้งท้ายอย่างฉัันทำเพื่อ......" วารีโมโห ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

  "แล้วแกทำไงต่อล่ะ ถ้าไม่ผ่านนี่หมายความว่าต้องลงวิชานี้ใหม่เลยนะ"

  "ก็เอออะเดะ แม่ก็เลยด่าเปิงทันทีที่รู้เรื่อง"

  "รู้ได้ไงแม่แกอยู่ต่างจังหวัดไม่ใช่เหรอ รึแกโทรบอก"

  "บ้าดิ ใครจะบ้าโทรบอกเรื่องแบบนี้.." 

  "ฉันก็ว่า" พรรณตาว่า

  "ถ้าไม่เพราะไอ้ปลาเน่านั่นขี้ฟ้อง"

  "ฟ้อง" ...อีกแล้วเหรอ... พรรณตาคิด

  "อย่าบอกนะว่า.." 

  พรรณตาแทบไม่ต้องเดาเพราะอันที่จริงแล้วทินกรหรือไอ้ปลาเน่าของวารีก็คือลูกบุญธรรมของแม่วารีเอง ซึ่งแม่วารีภาคภูมิใจนายทินกรนั่นมากกว่าลูกหัวขี้เลื่อยอย่างวารีเสียอีก

  "มันน่ะรีบแจ้นไปฟ้องแม่เลยล่ะ" วารีนึกภาพตอนที่ทินกรยกหูรับโทรศัพท์ของแม่ว่าให้ไปรับที่สนามบิน ซึ่งวารีที่เป็นลูกแท้ๆยังไม่ได้สิทธิ์นั้นเลย 

  แต่วารีลืมไปรึเปล่าว่าเธอขับรถไม่เป็น จะมอเตอร์ไซด์ รถยนต์ หรือแม้แต่จักรยานก็ยังถีบไม่เป็นเลย.... ทั้งๆที่ก็หัดขับอยู่ก็ตั้งหลายครั้ง

  "ฉันถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอยู่นี่ไงล่ะ"

  พรรณตานึกเห็นใจเพื่อนรักตั้งแต่เด็กจนโตโดนเปรียบเทียบกับลูกบุญธรรมของแม่ตัวเองมาตลอด จนลูกแท้ๆอย่างวารีอดน้อยใจไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเมื่อถูกเปรียบเทียบและถูกต่อว่าโดยมีสาเหตุมาจากนายปลาเน่าเป็นต้นเหตุทุกครั้ง

  "ฉันถึงบอกไงว่านายนั่นมันคือปลาเน่า ปลาเน่าที่แสนน่ารังเกียจ..." ดูวารีจะแค้นเคืองเอามากๆ

  แต่ถ้ามองในมุมมองของพรรณตาแล้ว...ทินกรคือคนดีคนหนึ่ง และดีมากๆขึ้นไปอีกเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่เค้ายอมมาเป็นลูกบุญธรรมทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นลูกคนรวยมีพ่อแม่อยู่ครบ 

  ถ้าไม่เพราะต้องการปกป้องวารีจากคนชั่วร้ายที่หวังมรดกของพ่อวารีที่ตายไปแล้วก็คงไม่ยอมมาเป็นลูกบุญธรรมให้ใคร