หมู่บ้านผี

   สวัสดีครับ ผมได้นั่งคิดตั้งนานว่าจะเขียวหรือไมไม่อาจไม่เป็นเหมือนที่คิดผมกลัวทุกคนคิดว่ามันเป็นภาพหลอกตา

   เอาละเข้าเรื่องมันต้องย้อนกลับเมื่อ 10 ปีได้มันได้เกิดขึ้นเมื่อผมได้ทหารจบใหม่ ด้วยตำแหน่งสิบตรี ผมเข้ารับราชการทหารได้แค่ หนึ่งปีผมได้มาประจำการที่ภาคเหนือ มันก็เป็นเหมือนกับทุกวันใครใครก็รู้ว่าวันฟ้าอากาศเป็นสิ่งที่ ควบคุมได้วันนั้นฝนได้ตกมาพักหนึ่งและหยุดทั้งวันขณะที่ผมและหมู่ของผมกำลังนั่งดูหนังไม่ใช่ว่าพวกผมขี้เกียจนะเพราะมันอยู่ในเวลาพักขณะที่หนังเล่นได้ครึ่งเรื่อง ผู้กองผมนาน รู้ไมว่าพวกผมถึง เรียกก็ดูผมบนหัวแก่สิ มองตั้งแต่ ไกลก็เห็นภูเขาหัวล้าน พอแก่เดินมาถึงก็ได้บอกทันที

 "หัวหน้าผมนาน" นี่พวกได้เวลาเดินป่าแล้ว

ผมที่ผีขี้เกียจได้เข้าสิงได้พูดออกไป ผมลืมแนะนำตัวผมชื่อ บี มันก็เหมือนชื่อผู้หญิงแต่ผมเป็นผู้ชายนะ

 "บี" ผู้กองพวกเรากลับเข้ามาพักได้แค่ 1 ชั่วโมงเองครับ

 "ผู้กองผมนาน " มันเป็นงานด่วนเนื่อนจากเฮลิคอปเตอร์ ที่นำตัวนักโทษ ชาวจีน ที่เป็นพ่อค้ายาเสพติดหลายใหญ่ของสามเหลี่ยมทองคำที่ถูกจับแล้วนักบินได้ใช้เส้นทางชายไทยพ่มา ก่อนเฮลิคอปเตอร์สองลำจากหายไป พวกเข้าได้บอกว่าถูกโจมตี ทางการจีนจึงขอความ ร่วมมือทั้งสองประเทศส่ง ทหารเข้าไปตรวจสอบเนื่องจากเป็น เหตุการกระทันหันทาง กองทัพได้ออกคำสั่งให้ฐานทหารชายทั้งหมดที่อยู่ไกล้ที่สุดนั้นคือพวกเรา จะส่งออกไป สี่หมู่ พวกเราจะนั่งรถไปยัง หมู่บ้านสุดท้ายแล้วจากแบ่งเป็นสามทางก่อนเดินทางเข้าไป พวกเรามีเวลาเตรียมตัว หนึ่งชั่งโมงไปไป

  หนึ่งชั่งโมงต่อพวกเข้าได้เดินมาขึ้นรถ บรรทุ ทั้งสามคันที่รออยู่แล้วพวกเข้าก็ได้เดินขึ้นไปแล้วหลังจากที่ตรจวสอบรายชื่อก่อนจะออกเดินทางที่นำโดย รถฮัมวี่ปิดหน้าหลังใช้เวลาเดินทางสามชั่งโมงขบวนรถทั้งหมดได้มาถึงทางเข้าหมู่บ้านทางเข้าหมู่บ้านได้มีรถฮัมวี่หนึ่งคันและยังมีทหารหลักและทหารพราน ประมาณ 6 นาย ที่ทำหน้าที่เป็น คนบอกเส้นทาง พอเข้ามาถึงกลางหมู่รถได้หยุดผมที่นั่งอยู่ด้ายท้ายรถผมและทหารอีกคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามได้เปิดท้ายลงเสียงดังปังผมและคนอื่นได้โดดลงผมได้หันไปทางซ้ายมือคือร้านค้าในหมู่บ้านที่มีขนาดเล็กที่มีทหารหลายคนกำลังซื้อบางก็กำลังนั่งกินข้าวบ้างก็กำลัง ซื้อขนมนม ผมได้หันไปอีกด้านที่เป็นศาลากลางบ้าน ได้มีทหารที่มี สิบเอก ที่มีอายุลาวลาว32 ปีมั้ง เขาได้ออกมาพูดด้วยเสียงที่ดัง ทุกคนได้หยุดการกระทำต่างๆ แล้วได้หันมายังสิบเอกทุกคนฟังอีก 10 นาที รวมตัวกัน พวกผมที่ดูเหมือนว่ากองร้องพวกผมมาถึงชุดสุดท้ายแล้วผมก็รู้ลึกหิวข้าวพอดีผมและคนอื่นๆได้เดินไปสั่งร้านตามสั่งที่อยู่ห่างออกไป 10 เมตรเนื่อจากร้านค้าที่ตรงกันข้ามศาลาที่คนเต็ม ผมและคนอื่นใช้ไป 5 นาทีในการกินข้าวแ