เรื่องสนุกของปลายฝน

"ผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้วนะคะพี่ต้นที่ปลายไม่ได้มาบ้านคุณยายอีกเลย

ตั้งแต่..."หญิงสาวหน้าตาสวยผุดผาดแผ่วเสียงพูดลงตรงท้ายประโยค

ต้นหนาวหรือพี่ต้นหันมาทางเบาะด้านข้างคนขับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักความห่วงใยของเขาทอดมองมายังน้องสาวเพียงคนเดียวที่กำลังก้มหน้านิิ่ง นัยน์ตารื้นด้วยน้ำตา

ซึ่งดวงหน้าสวยนั้นพยายามซ่อนเอาไว้

ด้วยเหตุที่ว่าต้นหนาวนั้นเป็นพี่ชายที่อายุห่างจากปลายฝนเป็นสิบปี ตั้งแต่อ้อนแต่ออกเขาจึงเป็นคนหนึ่งที่คอยช่วยพ่อแม่และยายเลี้ยงดูอนุบาลน้องสาวมารู้จักนิสัยใจคอของอีกฝ่ายเป็นอย่างดีกระทั่งตอนนี้ปลายฝนก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด มันทำให้เขานึกย้อนไปถึงความทรงจำในวัยเยาว์ที่เต็มไปด้วยความรักความผูกพันของคนในครอบครัว

ณ.สถานที่แห่งหนึ่งทางเขตภาคกลางภายในบริเวณสวนกว่าหกสิบไร่ เต็มไปด้วยผลไม้มากมายทั้ง มะพร้าว มะไฟ มะยงชิด ชมพู่ กล้วย ส้ม น้อยหน่า ส้มโอ สารพัดสารพันหลากหลายชนิด มีเรือนไม้หลังใหญ่ยกพื้นสูงอาศัยกันเป็นครอบครัวใหญ่ เจ้าของเรือนหลังนี้คือคุณยายจำปีศรี

เช้ามืดวันนี้คนบนเรือนดูยุ่ง อลวนกันน่าดูคนงานเดินกันขวักไขว่ บ้างก็สาละวนอยู่ในครัว กำลังเป่าไฟต้มน้ำบ้างก็หุงหาอาหารเตรียมตัวทำงาน

"น้าศรครับ น้าศร" เสียงใสแจ๋วดังอยู่ทางด้านหลังนายศรซึ่งเป็นคนงานในสวนเงยหน้าละสายตาจากการเป่าไฟค่อยๆหันกลับมาทางเจ้าของเสียงใสๆนั้น"เอ้าน้องต้นหนาวลงมาแต่เช้าเชียวนะครับ วันนี้มีอะไรให้น้าศรช่วยล่ะ"ถามพลางยิ้มให้เด็กชายวัยสิบขวบเศษด้วยความเอ็นดู