ผีมา

ผีมา!

เรื่องนี้เกิดขึ้นที่หมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งทางภาคตะวันออกของไทยซึ่งผมเคยไปทำงานแกะสลักให้กับวัดประจำหมู่บ้านนั้นหลายปีมาแล้วยังไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน จดจำและเก็บเงียบไว้ในใจคนเดียวรอเวลาให้มันสาบสูญไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของผม ไม่เคยนึกเฉลียวใจเลยสักนิดว่าจะมาถึงวันที่จะต้องเล่าเรื่องนี้ คือวันที่ผมอดใจไม่ได้นั่นเอง เรื่องมีอยู่ ดังนี้

นายมา มั่งมีเป็นพ่อม่ายเมียล้มหายตายเสียเมื่อหลายปีก่อน ส่วนแกก็มาล้มป่วยด้วยระบบเคี้ยวอาหารทำหน้าที่ไม่สมบูรณ์เป็นเบื้องต้น คือริมฝีปากล่างเป็นแผลฉกรรจ์เนื่องจากคาบบุหรี่มาตั้งแต่อายุย่างเข้าวัยรุ่น หลังจากนั้นตามติดมาด้วยปอดติดเชื้อเรื้อรัง เข้ารักษาตามโรงพยาบาลของรัฐบ้างเอกชนบ้างต่อเนื่องมาแรมปี มีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก หน้ามืดวิงเวียนและร้อนรนไปทั้งตัว ใครๆ มาเยี่ยมแล้วต่างออกปากเป็นเสียงเดียวกันว่า

“อาการน่าเป็นห่วง”

แล้วมาถึงวันหนึ่งอาการของแกก็ได้ทำลายสถิติคำพยากรณ์ลงย่อยยับอย่างไม่น่าเชื่อ เริ่มจากตอนเช้า แกลุกขึ้นถือไม้เท้าเดินออกกำลังกายเหยาะแหยะๆ ไปรอบบ้าน พอสายๆ มาหน่อยออกไปเดินปร๋อสนามเด็กเล่นของเทศบาลหน้าบ้านกลับไปกลับมาหลายเที่ยว ครั้นมาถึงตอนบ่ายๆ แกทำให้เพื่อนบ้านต้องตกตะลึง หลังจากอาบน้ำแต่งตัวอย่างทะมัดทะแมงแล้วขับรถเครื่องคันเก่าของแกแปร๋นๆ ออกจากบ้านไปลิบ ๆ ไม่มีใครทราบจุดหมายปลายทางของแก ไม่รู้ไปหาใคร ที่ไหนด้วยกิจธุระจำเป็นอันใด แต่ที่สำคัญคือ ญาติพี่น้องและเพื่อนบ้านใกล้ชิดต่างมั่นใจว่า แกได้หายจากอาการป่วยไข้หมดสิ้นกระบวนความแล้ว

ที่ไหนได้ -เหตุการณ์กลับตาลปัตร พอแกกลับมาถึงบ้านในตอนเย็นวันเดียวกันแกก็เข้าสู่โหมดอาพาธตามเดิมแถมเลื่อนเข้าขั้นโคม่าอีกต่างหาก มีอาการหายใจปะหงับปะเหงือก อ่อนเปลี้ยเพลียแรงลงอย่างรวดเร็วจนกระทั่งลูกๆ รีบนำตัวส่งโรงพยาบาลใกล้บ้านในกลางดึกคืนนั้น แล้วก็ทรุดหนักตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา อาการที่บ่งบอกว่าร่างกายแกไม่ไหวแล้วคือดื่มน้ำหรือรับประทานอาหารหรือยาใดๆ ก็ตามเป็นต้องอาเจียรออกมาหมดสิ้น ไม่ยินยอมรับสิ่งแปลกปลอมภายนอกใดๆ เข้าไปเจือปนในร่างกาย นั่นคือเส้นทางเก่าจำต้องหยุดลง เส้นทางใหม่จำต้องไป ไม่มีใครเหนี่ยวรั้งได้ไม่ว่าด้วยความรักภักดีหรือด้วยความชิงชังรังเกียจ

สุดท้ายนายมา มั่งมีก็ถึงแก่ชีวิตในวัย 65 ปี 3 เดือน กระทั่งทราบความจริงต่อมาในวันฌาปนกิจศพว่าวันที่แกขับรถเครื่องบึ่งออกไปจากบ้านในบ่ายวันนั้น ที่แท้ แกออกไปเยี่ยมญาติสนิทต่างหมู่บ้าน สนทนาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันตามประสา รับประทานอาหารหวานคาวอย่างอิ่มหนำสำราญตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หลังจากวันฌาปนกิจศพยังไม่ถึงร้อยวันก็เกิดเรื่องสยองขวัญขึ้นจนได้ เวลาประมาณห้าโมงเย็นเศษๆ ใกล้เวลาโพล้เพล้เพราะกำลังย่างเข้าหน้าหนาว ลูกสาวคนเล็กผู้ดูแลใกล้ชิดตลอดเวลาที่เจ็บป่วยกำลังเปิดทีวีดูอยู่หน้าบ้านก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดๆ ปิดๆ อย่างแรงหลายครั้ง ด้วยเหตุผลว่าโดนลมตีนั้นคงไม่ใช่แน่ เพราะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งหรือทางลมที่จะเป็นเช่นนั้นได้ เพื่อความแน่ใจหล่อนจึงได้หรี่เสียงโทรทัศน์ลง

ผู้เป็นลูกสาวถึงกับสะดุ้งโหยง เพราะเสียงที่ได้ยินนั้นคือเสียงคนราดน้ำเบาๆ ในห้องน้ำทั้งๆ ที่ไม่มีใครอยู่ในบ้านอีกแล้ว ฉับพลันนั้นก็มีกลิ่นแปลกๆ โชยตลบออกมาจากภายในบ้านที่เริ่มสลัวๆ และในขณะเดียวกันนั้นเด็กๆ ที่ไร้เดียงสาซึ่งวิ่งเล่นอยู่สนามเด็กเล่นต่างชี้มือไปที่จุดเดียวกันพร้อมกับร้องขึ้นว่า

“ผีมา! ผีมา!”

เรื่องราวทำท่าจะจบลงตรงนี้ เพราะทุกคนสรุปเป็นเสียงเดียวกันว่า “วิญญาณพ่อมาเยี่ยมลูกสาวคนเล็ก คงเป็นห่วงเพราะยังไม่มีครอบครัว”

ผมฟังเรื่องทำนองนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่ได้ปฏิเสธหรือโต้แย้งใดๆ ไม่ออกความเห็นเดี๋ยวเรื่องมันจะยืดยาวออกไปจนไม่เป็นอันทำงาน

ผมก้มหน้าแกะสลักไปตามปกติ

แล้วบ่ายๆ ในวันต่อมา ทุกคนก็ได้ลือกันไปทั่วหมู่บ้านว่า ผีมาให้โชคลูกสาวสามตัวตรง ๆ 653 เป็นเงินหลักแสนนับว่าเป็นโชคลาภ เป็นมงคลสำหรับลูกสาวผู้มีความกตัญญู แต่แล้วก็มีเรื่องยุ่งยากขึ้นมาจนได้เมื่อคนเดินโพยหวยซึ่งคุ้นเคยและไว้ใจได้มาตลอดนั้นปฏิเสธการจ่ายเงินและไม่ยอมรับผิดชอบ ไม่รับรู้ใดๆ ทั้งสิ้น

“ต้องไปแจ้งความเอาผิด”

“ขืนไปแจ้งตำรวจก็ไม่รับเพราะเป็นหวยเถื่อน เผลอๆ อาจถูกตำรวจจับเข้าให้”

จากนั้นความเห็นของเพื่อนบ้านญาติพี่น้องก็แบ่งออกเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายซื้อกับฝ่ายขาย ถกเถียงกันเอาเป็นเอาตายไม่มีทีท่าจะหาข้อยุติได้แถมยังนำไปสู่ความขัดแย้งรุนแรงจนไม่มีใครเหลือสติสัมปชัญญะพอจะรับฟังกันได้อีกต่อไป

เสียงโต้ตอบขยายเข้าไปทุกซอกทุกมุมคล้ายกับว่าผีที่มานั้นได้เข้าสิงร่างแนบแน่นเกินกว่ามนตราคาถาใดจะแยกสลายออกได้

*****