แดดเย็น

เรื่องสั้นสยองขวัญจบในตอนเดียว

เรื่องสั้น

แดดเย็น !

ผมรู้สึกฤดูร้อนปีนี้ร้อนสาหัสกว่าทุกปีที่ผ่านมา !

ตลอดอายุขัยของผมย่างเข้าเจ็ดสิบปีในอีกเพียง 3-4 ปีข้างหน้านี้ โลกร้อนในวันนี้ชวนให้วิตกกังวลว่าจะมีพระเจ้าองค์ใดที่ไหนกันเล่าเสด็จลงมาช่วยดับความทุกข์เข็ญ ความเร่าร้อนมหากาฬครั้งนี้ แต่ละวันอุณหภูมิทวีสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีทีท่าลดลาวาศอกเอาเสียเลย เหมือนโลกของเราเป็นหม้อน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนเตาไฟลุกโชน ท่วมท้นด้วยฤทธิ์โกรธา เสียงอากาศเดือดปุด ๆ อยู่รายรอบตัวหนาแน่นหลายชั้นไม่เลือกว่าใกล้หรือไกล แม้แต่หิมะยังร้อยระอุละลายตัวเองเป็นสายธารแห่งพระเพลิงโหมกระหน่ำ จากขั้วโลกเหนือ มันไม่ใช่นิยายเริงรมย์แต่อย่างใดแต่มันคือความเชื่อและข้อเท็จจริง ท่ามกลางไอแดดแผดเผา แว่วเสียงเหล่าสกุณาน้อยใหญ่ร้องครวญครางเป็นท่วงทำนองสะดุด ขาดสะบั้นเป็นห้วง ๆ มาจากดงไม้ข้างที่พัก บ่งบอกว่าความร้อนนั้นต่างได้รับผลกระทบอย่างแหลกเหลวกันทั่วหน้า ไม่ว่าคนหรือสรรพสัตว์อื่นๆเพื่อนร่วมโลกของเรา และแล้ว ! อยู่ ๆ ไม่ทราบมีเหตุผลกลใดทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์สำคัญในฤดูแล้งปีหนึ่งซึ่งผ่านมานานแล้ว สมัยนั้นผมยังรับราชการเป็นครูน้อยอยู่ที่โรงเรียนในชนบทห่างไกลความเจริญ ยังไม่มีไฟฟ้าหรือน้ำประปาอย่างทุกวันนี้วันหนึ่งในช่วงปิดเทอม มีจดหมายประหลาดส่งมาถึงโรงเรียนโดยจ่าหน้าซองถึงครูใหญ่ระบุชื่อ/นามสกุล ตำแหน่งชัดเจนด้วยตัวพิมพ์ดีดซึ่งถือว่าทันสมัยที่สุดในสมัยนั้น ลักษณะจดหมายเป็นแผ่นพับขนาด A4 พับครึ่ง ไม่ปิดผนึก มีสแตมป์ปิดบนมุมกระดาษด้านขวามือแต่ไม่มีตราประทับใดๆไม่ว่าต้นทางหรือปลายทางเนื้อหาไม่ได้เป็นความลับแต่อย่างใด จึงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่ผมจะไม่กวาดสายตาผ่านแถวตัวอักษรไปอย่างช้า ๆ บางตัวก็เลือนลางเพราะเป็นฉบับถ่ายสำเนาเอกสารต่อๆกันมาไม่รู้เท่าไหร่ก๊อปปี้แล้ว เนื้อความจดหมายลึกลับมีดังต่อไปนี้….

(ด้วยว่ารักทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้)

กระดาษแผ่นนี้ส่งถึงมือคุณ แผ่นแรกต้นฉบับอยู่ที่เมืองอังกฤษ มันได้ไปรอบโลกมาแล้ว 9 หน โชคดีมาถึงมือคุณแล้วจะได้รับโชคภายใน 4 วัน เมื่อคุณได้รับจดหมายฉบับนี้แล้วส่งต่อไป นี้ไม่ใช่การหลอกเพื่อสนุก คุณจะได้รับโชคทางไปรษณีย์ ไม่ต้องส่งเงิน ส่งก๊อปปี้ถึงมือคนที่คุณต้องการให้โชค อย่าส่งเงิน อย่าส่งเงิน เพราะความเชื่อสูงกว่าเงินซื้อได้ อย่าเก็บจดหมายนี้ มันต้องมีคุญภายใน 96 ชั่วโมง(4 วัน)นายทหารที่ประเทศอังกฤษได้รับเงินจำนวน 880,000 โจเอเรียดได้รับเงิน 40,000 และเสียไป ไม่ได้ทำต่อตอนอยู่ฟิลิปปินส์ 6 วัน หลังจากได้รับจดหมายนี้ จี้นเว้นส์สูญเสียภรรยาไป แต่ก่อนที่ภรรยาเขาตาย ได้รับเงิน 7,130,000 กรุณาส่ง 20 ก๊อปปี้แล้วรอดูอะไรจะเกิดขึ้นภายใน 4 วัน โซ่ตรวนอันนี้เริ่มจากเมืองเวนิส โซลาและผู้เขียน ซาโค เวโทนี่เอร์ส คุณจะต้องทำ 20 ก๊อปปี้ แล้วส่งให้เพื่อนที่คุณรู้จัก แล้วสักพักคุณจะประหลาดใจที่เป็นความจริง ถึงแม้คุณไม่เชื่อในเรื่องโชคราง อย่าเพิกเฉยตอนนี้ คอนสตัน ทาวว์ ทาวอากีสได้รับโซ่ตรวน ในปี 1993(2496)เขาให้เลขาทำก๊อปปี้จำนวน 20 แผ่น อีกไม่นานเขาก็ถูกสลากกินแบ่งเป็นเงินล้าน ทาโร แคดิต คนงานพนักงานได้รับจดหมายแต่ลืมส่ง ต่อมาภายใน 96 ชั่วโมง เขาถูกออกจากงาน แต่หลังจากไปเจอจดหมายอีกครั้ง เขาทำ 60 ก๊อปปี้ส่งอีก ไม่นานเขาได้งานใหม่ที่ดีกว่า แฟฮายาได้รับจดหมายแล้วไม่เชื่อโยนทิ้ง หลังจาก 96 ชั่วโมง เขาตายในปี 2510(1967) ผู้หญิงสาวในเมืองแคริเฟอเนียได้รับจดหมายแล้วปรากฎว่ามันเก่าอ่านไม่ออก หล่อนเก็บเอาไว้ หล่อนเจ็บป่วยมีปัญหามาก รถชำรุดเสียหาย ซ่อมมาก ต่อมาหล่อนพิมพ์จดหมายส่งและได้รับรถคันใหม่

จำวันตลอดไปมันเป็นความจริง

St.JUDE(นักบุญชื่อ JUDE)

ผมอ่านไปแบบไม่ใส่ใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้วจดหมายลูกโซ่พรรค์นี้พับเก็บไว้ที่บ้านพักครูเพื่อมอบให้ครูใหญ่ในวันเปิดภาคเรียนอีกไม่ถึงยี่สิบวันข้างหน้า การปิดเทอมในสมัยก่อนเป็นการปิดโรงเรียนทั้งครูและนักเรียนอย่าง 100 เปอร์เซ็นต์คือไม่ต้องเสนอหน้ามาโรงเรียนเป็นเด็ดขาด ไม่ว่าคนอยากสอนหรือคนอยากเรียนก็ตาม ทุกคนนัดพบกันและขับเคลื่อนกิจกรรมการเรียน/การสอนในวันเปิดภาคเรียนพร้อมกัน บริเวณโรงเรียนในช่วงเดือนเมษายนตลอดทั้งเดือนนั้นจึงเงียบสงบ รกร้าง โรยราราวกับรอคอยอะไรสักอย่างที่จะเรียกบรรยากาศอันมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง ปล่อยให้ความร้อนจากแสงแดดเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างให้มอดม้วยไปกับกาลเวลาหฤโหด เมื่อถึงวันเปิดเทอมทุกอย่างก็จะเป็นไปอย่างตื่นเต้นนั่นคือผู้ปกครองพร้อมกับนักเรียนใหม่ คนที่จะเลื่อนชั้นใหม่มารออยู่หน้าห้องเรียน เช่นเดียวกับบรรดาครูน้อยที่กลับภูมิลำเนาก็มากันพร้อมหน้าส่งเสียงทักทายกันตามปกติและพร้อมสำหรับการทำหน้าที่ของตน ยกเว้นครูใหญ่คนเดียวเท่านั้นที่ไม่อยู่ในฐานะที่จะแบกรับภาระใดๆได้เลย เพราะแกพาร่างผอมกระหร่องเข้ามาในโรงเรียนราวกับร่างที่กำลังต่อสู้อะไรสักอย่างภายในอย่างรุนแรงและเราก็ได้ทราบจากปากของแกเองว่าได้ล้มป่วยกระทันหันตั้งแต่วันแรกๆของการปิดเทอม เข้าพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดตลอดและเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลได้ก็คือวันนี้เป็นวันแรก จากนั้นแกก็เซ็นต์หนังสือต่างๆย้อนหลังให้ถูกต้องตามปกติและมอบหมายงานให้ครูน้อยตามหน้าที่ จากนั้นแกก็ขับรถออกจากโรงเรียนเพื่อไปประชุมที่อำเภอในวันเปิดภาคเรียนและจากนั้นแกก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยจนชั่วนิรันดร์

ความร้อนแห่งเดือนเมษายนปีนี้ร้อนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาและมันต่อเนื่องยาวนานอย่างร้ายกาจ ผมไม่รู้จะทำอะไรดีมากไปกว่าง่วนอยู่กับกองหนังสือเก่าแก่ราวกับถูกสาป เลือกหยิบหนังสือ “หิมะร้อน”ขึ้นมาเปิดอ่านเพื่อบรรเทาความร้อน แล้วนึกสลดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกตลอดเกือบสี่สิบปีที่ผ่านมาผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า “อนิจจา ! เราลืมเอาจดหมายนี้ให้ครูใหญ่ได้อย่างไร” กระแสลมตอนใกล้เที่ยงพัดกระพือเข้ามาเต็มหน้าผมรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นอย่างประหลาดกับอากาศที่แปรปรวนอย่างไม่น่าเชื่อ

“แดดวันนี้ช่างเย็นยะเยือกสิ้นดี !”

*****