มารยาสีชาด

“เยว่ซินเป็นสตรีกำพร้าที่มิมีหัวนอนปลายเท้า จะถูกจะผิดอย่างไรพี่ก็ไม่อาจยอมรับนางมาเป็นลูกสะใภ้ได้ เจ้าอย่าได้พูดถึงเรื่องนี้อีก”

“ไม่พูดได้อย่างไร ในเมื่อซัวหยางชอบพออยู่กับเยว่ซิน ท่านพี่ก็รู้”

ทุกคำสนทนาของนายท่านเสิ่นและจงฮูหยินนั้น ข้าได้ยินมันอย่างชัดเจน ข้า…เยว่ซิน จะคัดค้านอย่างไรได้เมื่อนายท่านเสิ่นผู้ชุบเลี้ยงข้า มิได้ต้องการให้ข้าอยู่ร่วมชายคาในฐานะสะใภ้ เช่นนั้นแล้ว ข้าก็มิคิดที่จะเนรคุณ 

“คุณหนู” เสี่ยวเม่าจับแขนคุณหนูของนางเอาไว้จนแน่น แม้อีกฝ่ายจะถูกเก็บมาเลี้ยง แต่นางผู้เป็นสาวใช้ก็รักคุณหนูนอกไส้ผู้นี้มาก

ก้อนสะอื้นถูกกลืนลงสู่ลำคอข้า ‘ไม่เป็นไร’ ข้าบอกตนเองเช่นนั้น “ให้ถือเสียว่าเรามิได้ยิน กลับห้องกันเถอะเสี่ยวเม่า นับจากวันนี้เป็นต้นไปข้าจะเป็นสตรีที่คุณชายเสิ่นซัวหยางเกลียดให้ดู!!”

 เรื่องราวความรักระหว่างพี่น้องนอกไส้กับอุปสรรคที่มีพ่อบุญธรรมเป็นคนขัดขวาง ความรักในบั้นปลายจะเป็นอย่างไร?