เรื่อง พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

    หลางเทียนเองก็สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนผ่านของความยุ่งวุ่นวายกลียุค กำลังค่อยๆ ก่อตัวกลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ มีเพียงแ๻่ผู้เดิน๡๤เส้นทาง๷ิ๧ีเซียน ๻า๬๮าความเป็นอมตะเท่านั้น ถึงจะอยู่รอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้

เขาจึงตัดสินใจไม่ชักช้าอยู่ยังสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป เมื่อหลอมตีกระบี่จิต ให้แม่นางจินซง คาดหวังให้มันเป็นสิ่งตอบแทนของคนที่นี่

     คลื่นพลังโกลาหล เริ่มหมุนตลบ ก่อตัวขึ้นมาอย่างปั่นป่วนบ้าคลั่ง ไม่นานฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม มีเมฆสีดำหมุนวน ๡๤น่านฟ้าเจ้าหลางเทียน ตี กระบี่ขึ้นมา จากเปลวเพลิงร้อนแรง ราวกับเตาไฟหลอม

พร้อมมีเสียง เป้ง! เป้ง! ของการตีเหล็ก ดังออกมาไม่ขาด มีอายความร้อนประหลาด ให้ผู้คนละแวกนั้น รู้สึกเจ็บแสบ ร้อนผิวหนังพวกเขาขึ้นมา

     จู่ๆ คลื่นพายุก่อตัว ก็เริ่มปรากฏฝนตกโปรยปราย โหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ราวกับสายฝน-่าใหญ่ ไหลบ่าลงมาจาก๡๤สวรรค์ ทว่าภายในเสียงสายฝน ฟ้าคะนอง ที่บ้าคลั่งไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก กลับมีเสียงของการตี กระบี่ ดังคลอมาเบาๆ ไม่ขาดอยู่ตลอดเวลา

     แม้แ๻่ด้าน เจ้าสำนักกระบี่9ฟ้า พร้อมด้วยผู้อาวุโสผู้เชี่ยวชาญทรงพลัง ยังรับรู้พลังที่ไม่ชอบมาพากล เมื่อเห็นแสง มหันตะสายฟ้า สีแดงน่าหวาดกลัว จากการถือกำเนิดศาสตราวุธระดับสูง ก่อนพลังฟ้าดินยิ่งใหญ่นั้น จะถูกยับยั้งลงในเสี้ยวขณะ ซึ่งมองอย่างไร ก็ไม่ใช่พลังของปุถุชน คนธรรมดาอย่างแน่นอน

      มหาบูรพาจารย์ แม่เฒ่าชราลำดับสามของสำนักกระบี่9ฟ้า พร้อมผู้อาวุโสท่านอื่นๆ ต่างก็เข้ามาภายในห้อง เจ้าสำนักชรา กล่าวถามขึ้นมาทันใด แม้ฝนจะตกเหนอะหนะก็ตาม

      เมื่อเสียงเปิดประตู ปัง! ดังขึ้นชายแก่ กำลังนั่งเข้าฌานกล่าว ขัดพวกเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทันใด “เกรงว่าที่หมู่บ้านไม้ไผ่ จะมีผู้ยิ่งใหญ่มาเยี่ยมเยือน พวกเราทำเป็นปล่อยผ่าน ไม่ต้องสนใจอีกฝ่าย น่าจะดีที่สุด”

      ผู้อาวุโสหลายคนได้ยินต่างก็ครุ่นคิด แล้วพยักหน้า เห็นด้วยอย่างถึงที่สุด เมื่อรับรู้ตัวตนระดับจักรพรรดิโบราณ ไม่ใช่ อะไรที่สำนักกระบี่9ฟ้า อย่างพวกเขาจะรับมือได้เพียงลำพัง แม้ของล้ำค่านั้น จะล่อตาล่อใจพวกเขา มากแค่ไหนก็ตาม

ด้านหลางเทียน ที่กางม่านพลังปล่อยให้กระบี่จิต สลักด้วยกฎบัญญัติ รับกับทัณฑ์สวรรค์ จะสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับขั้นตอนนี้ เมื่อมองกระบี่อาบแสงสายฟ้า เกิดรอยแตกร้าวไหลลุกลาม

     แม้แ๻่เจ้าลิงจ๋อขนกัง ฝึกฝนอยู่ท้ายป่าไผ่หลังบ้าน มันยังหันไปจ้องมอง สายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยง! เปรี้ยง! ลงมาบริเวณบ้านเจ้าหลางเทียนอยู่ ไม่ขาดสาย มันพลันกล่าวพึมพำออกมาเบาๆ

“เจี๊ยก! เกรงว่าข้าต้องออกจากการปิดขั้นพลังแล้วซินะ”

…กว่าสายฟ้ายุติ ก็ปาเกือบไปอีก2วัน ที่ฝนตกหนัก กระหน่ำจนทุกที่เปียกชุ่ม พร้อมหลางเทียน ถอนลมหายใจออกมายาว

ปัก!

เมื่อเก็บกระบี่ทรวดทรงคล้ายกระบี่ไม้ไผ่ กลับเข้าไปภายในฝัก พร้อมแผ่นยันต์ลงอาคม คล้ายสยบไม่ให้มันสั่นไหว

    มารน้อย มองด้วยท่าศีรษะเท้าคาง แกว่งเท้าของนางไปมา พลางกล่าวถาม เมื่อดรุณีน้อยเฝ้ามองอยู่ตลอด จนนางไม่ยอมนอน “ท่านพ่อจะมอบกระบี่ล้ำค่าเล่มนี้ ออกไปให้ผู้อาวุโสท่านนั้น จริงๆ หรือ?” พร้อมนางคลี่ยิ้ม

หลางเทียนกล่าวสอน “คนเราย่อมต้องมีสัจจะในบางเรื่อง” ครั้นรับรู้มารน้อย นางคิดอะไรอยู่

เด็กสาวยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนพยักหน้าให้ท่านพ่อ เมื่อเผยสายตาซุกซน คล้ายกันอย่างกับแกะ

    เมื่อพวกเขา เก็บข้าวของสัมภาระเตรียมจากไปจากสถานที่แห่งนี้ มารน้อย นางจะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ กับบ้านไม้ไผ่ ท้ายหมู่บ้านหลังนี้ขึ้นมา เมื่อถึงคราวต้องจากลามัน

ดรุณีน้อย พลันหันกลับไปมองมันเป็นครั้งสุดท้าย

     เจ้าลิงจ๋อ ยืน๡๤หัวไหล่เด็กสาว มันยังส่ายหัวออกมาเล็กๆ เมื่อพวกเขาไปถึงหน้าบ้าน พี่จินซง มองเห็นผู้คน กำลังพูดคุยเรื่องฝนตกไม่หยุด อย่างออกรสออกชาติ กันตั้งแ๻่เช้าเชียว

     ชายหนุ่มในชุดลำลองหลวมๆ เห็นเจ้าหลางเทียน ในชุดผ้าป่านเรียบๆ หอบเข้าหอบของมา จินซงพลันขมวดคิ้วเล็กๆ แล้วกล่าวถามขึ้นมาทันที เมื่อเชิญอีกฝ่ายเข้าไปด้านในลานกว้าง

“เจ้าจะไปแล้วหรือ น้องหลางเทียน?”

ด้านของหลางเทียนพยักหน้า “อืมๆ ข้าต้องไปแล้วพี่จินซง” แม้พวกเขาจะรับรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง แ๻่ก็ไม่คิดว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้

     จินซง พลางถอนลมหายใจออกมายาว ด้วยความเสียดาย “เฮ้อ! ข้าก็นึกว่าเจ้าจะให้บุตรสาวเจ้า เข้าสำนักกระบี่9ฟ้า พร้อมกับลูกของเรา ซงจุน เสียอีก”

ด้านเด็กน้อยที่ตั้งใจฝึกฝน รีบเข้ามาถามมารน้อยทันที “เจ้าจะไม่ไปคัดเลือก ที่สำนักกระบี่9ฟ้างั้นหรือ?”

      มารน้อยมองหน้าท่านพ่อ ก่อนพยักหน้าให้เด็กชายที่เล่นมาด้วยกัน “อืมๆ” พร้อมนางเข้าไปกล่าวร่ำลา ท่านน้าอาเหมยเซียง ที่เป็นเหมือนท่านแม่ของนางคนหนึ่ง

      หลางเทียนเห็นอีกฝ่ายมีความกังวล จากกรอบสายตา เมื่อเขายื่นกระบี่เล่มหนึ่ง ฝากให้พี่สาวอีกฝ่าย พลางกล่าวถามพี่จินซงขึ้นมาทันที “มีเรื่องอะไรงั้นหรือ ที่ทำให้ท่านกังวลใจ”

      จินซง ไม่ได้ปิดบัง “ช่วงนี้เด็กบ้านต่างๆ ที่จะไปเข้ารับการคัดเลือก ต่างก็เริ่มเสริมฐานรากกระดูก ขัดเกลาเรือนกาย ผลัดเปลี่ยนไขกระดูกกันแล้ว”

      “ได้ยินว่าบุตรผู้สูงส่ง ของแดงชัยบูรพา ท่านพ่อกล่าวว่า พวกเขาต่างก็พาลูกหลานตรงไปยัง น้ำพุผลัดเปลี่ยนไขกระดูก ทว่าเขตป่าสาปอสูร ที่นั่นอันตรายเกินไป…ลูกข้ายังหาของล้ำค่า ใช้ขัดเกลาเรือนกายไม่ได้เลย เฮ้อ ช่างมันเถอะ”

      หลางเทียนได้ยินพอเข้าใจได้ว่า สถานที่แห่งนี้ น่าจะมีแ๻่คนระดับสูงเท่านั้น ที่จะรับรู้ได้ เขาโบกฝ่ามือไล่หลัง เมื่อเรียก มารน้อย “เราไปกันได้แล้ว”

พร้อมหลางเทียนกล่าวคำพูดทิ้งท้ายไว้ให้ “หากข้าเจอของล้ำค่าช่วยขัดเกลาเรือนกาย ซงจุนลูกชายท่าน ข้าจะส่งมันมาให้แล้วกัน”

      ทว่าสิ่งที่หลายคนไม่คาดคิด เมื่อซงจุนที่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง กลับโดนเด็กสาวต่อย เบ้าหน้าเข้าอีกหมัดในตอนท้าย “วันหลังเจ้าก็มาเอาคืนข้าแล้วกัน เจ้าเด็กขี้แย”

“ได้ๆ เมื่อข้าแข็งแกร่ง ข้าจะไปท้าประลองกับเจ้าอย่างสง่าผ่าเผย” พร้อมเด็กชาย วิ่งออกไปด้านนอก ไปส่งอีกฝ่ายด้วยความสนิทสนม

      “มารน้อย ล้างคอ ไว้รอข้าได้เลย” เสี้ยวแวบเดียวที่พวกเขาโบกไม้โบกมือจากลา เงาด้านหลัง ก็ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนมองไม่เห็นจากกรอบสายตา เด็กชายอีกต่อไป…