เรื่อง พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

            หลินเฟิง ชายหนุ่มผู้สง่างาม โดดเด่น ในหมู่เหล่าเทพแท้จริงยุคใหม่ เป็นถึงชายหนุ่มผู้เยี่ยมยุทธ์คนหนึ่งในบรรดาเหล่ามังกรโผล่หัว แต่ไม่เห็นหางของคนตระกูลหลิน เขาที่ได้รับคำสั่งให้ตีสนิท จับตาดู แม่นางลู่หยาง จากเหล่าผู้อาวุโสใหญ่ภายในตระกูลหลิน ได้แต่ออกมาจากการปิดด่าน ด้วยความไม่จำยอมของเขาเท่าใดนัก 

            ทว่าเมื่อเห็นหญิงสาวตระกูลอี้ ที่พวกผู้อาวุโสกล่าวพูดถึง เรื่องแม่นางลู่หยาง ทัดปอยผมเข้ากับใบหูของนาง เป่าขลุ่ยหยกในฝ่ามือ อยู่ภายในวิหารเพลิง มันก็ทำให้อีกฝ่ายเกิดความสนใจ หญิงสาวผมสีทองขึ้นมา 

            ฝีเท้าที่ก้าวเดินเนิบ ช้า ของหลินเฟิง ไม่ได้ทำเสียงรบกวนสมาธิ ของหญิงสาว จรดขลุ่ยหยกไว้ที่ริมฝีปากอวบอิ่ม เป่าบรรเลง ท่วงทำนองสบายหูออกมาแม้เพียงนิด 

หลินเฟิงจะตบฝ่ามือกล่าวชม ที่หญิงสาวเลิกคิ้ว หยุดการกระทำของนางลง “แม่นางเป่าขลุ่ย ได้ไพเราะมาก ข้ามารบกวนเจ้าหรือเปล่า?” 

ลู่หยาง ย่นคิ้วเข้าติดกันเป็นปมเล็กๆ พลางกล่าวเสียงเนิบช้า ออกมา “ข้าไม่ได้เป่าขลุ่ยให้เจ้าฟังเสียหน่อย”

           แม้แต่เจ้าลิงจ๋อ ที่อยู่บนร่างที่มีกลิ่นอายความตาย ไหลตลบอบอวลของเจ้าหลางเทียน มันยังป้องปาก แอบขำออกมาน้อยๆ อุๆ อุๆ ให้หลินเฟิง พลันห่างคิ้ว กระตุกขึ้นมาถี่ยิบ

           หลินเฟิง เกือบจะมีโทสะ เพราะเจ้าลิงขนกังตัวนั้น ก่อนเขาจะปั้นสีหน้ากลับมาเงียบขรึม…สตรีนางนี้ แทบไม่เห็นเขา อยู่ในสายตาของนางเสียด้วยซ้ำ เฮ้อ!

            แต่เมื่อเหลือบขึ้นไปมอง บริเวณร่างเจ้าหลางเทียนลอยตัวเหนือพื้น จู่ๆ มันจะทำให้หลินเฟิง ขนลุกซู่ชูชันขึ้นมา จนต้องกล่าวพึมพำกับตนเอง “เจ้านี่หรือ ที่ผู้อาวุโสกล่าวพูดถึง แต่ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดมีความตายเข้มข้น อยู่ใกล้ชิดกับความเป็นตาย มากเช่นนี้มาก่อน แล้วยังมีชีวิตรอดมาได้อีก”

             พร้อมหัวใจที่สั่นสะท้านพรั่นพรึง หลินเฟิง จะเดินกลับไปรายงานเหล่าผู้อาวุโสใหญ่ ภายในที่ประชุมทันใด “เกรงว่าเป้าหมายของแม่นางลู่หยาง จะเป็นชายหนุ่ม ผู้มีกลิ่นอายความตาย ไหลตลบอบอวลผู้นั้น” 

หลินเฟิง พลางกล่าวออกมาอีกครั้ง “ชายผู้นั้นเขาเป็นใครกันแน่ ท่านผู้อาวุโสใหญ่?” 

          เหล่าผู้อาวุโสชรา ได้ยินต่างก็ส่ายหัวออกมาน้อยๆ “พวกเราเองก็ไม่รู้ ฐานันดรภูมิหลังของเขาเช่นกัน แต่เกรงว่าเจ้าหนุ่มนั้น จะโชคดีไม่น้อยเชียว มีไข่มุกเม็ดงามถึงสองท่าน สนใจเยี่ยงนี้ สงสัยว่ามันจะใช้บุญเก่า   ไปจนหมดแล้วกระมัง” 

ผู้อาวุโสลำดับ3ของตระกูลหลิน พลางกล่าวถอนลมหายใจ “อืมๆ แต่เกรงว่าการที่ชายผู้นั้น จะรอดพ้นความตาย ช่างเป็นเรื่องยากเหลือเกิน” 

ผู้อาวุโสคนอื่นๆ เอง ไม่ได้กล่าวค้าน พวกเขาเคยไปดูร่างเจ้าหลางเทียน อยู่ใกล้ความตายมาก่อนเช่นกัน 

            หลินเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ พลางเอ่ยขึ้นก่อนเขาจะสืบฝีเท้าจากไป “พลังที่แผ่จากร่างอีกฝ่าย กดดันข้าได้เชียว เกรงว่าชายผู้นั้น จะต้องไม่ธรรมดาแน่” 

            เหล่าผู้อาวุโสที่มองแผ่นหลังหลินเฟิง ลับตาจากไปด้านนอกห้องประชุม ชายแก่หญิงชรา ต่างก็ส่ายหัวออกมากันน้อยๆ “หายากนะที่หลินเฟิง จะกล่าวชมใครเช่นนี้ออกมา”

“อืมๆ” พร้อมพวกเขา จะพยักหน้าพลางส่ายหัว รู้สึกเสียดายศักยภาพ เจ้าหลางเทียนอยู่ไม่น้อย

“………...”

           หลังจากสงครามเทพผ่านไปร่วมปี…ดินแดนผนึกสวรรค์ ที่ราวกับโลกใบเล็กยิบย่อย ก็จะเกิดความยุ่งวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง ที่จอมยุทธ์รุ่นหนุ่มสาว เริ่มจะกลายเป็นเทพแท้จริง ชักนำ มหันตะสายฟ้า ทัณฑ์สวรรค์ลงมา

            เขตด่านในวังสวรรค์ ที่ตั้งของเหล่าเชื้อพระวงศ์ สายเลือดสูงส่งตระกูลโจ เมื่อมหันตะสายฟ้า มังกรน่าหวาดกลัว ถูกองค์ชายหนึ่งโจหาญ เรียก ชักนำมหันตะสายฟ้าที่บ้าคลั่งลงมา 

             ร่างองค์ชายโจหาญ ที่ลอยอยู่บนน่านฟ้าของพระราชวังมังกร เกิดสายฟ้าผ่าเปรี้ยง! ป้าง! ดังลงมาไม่ขาดไปร่วมหนึ่งก้านธูป ให้องค์ชายโจหาญ ร่างดำไหม้เป็นตอตะโก แสงสีทองปริแตกตามร่างกาย มองเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ให้เหล่าผู้คนภายในพระราชวังมังกร ต้องอกสั่นขวัญผวา ที่เห็นทัณฑ์สวรรค์ในตำนานของเทพแท้จริง

             แต่ด้วยองค์ชายโจหาญ ฝืนใช้ดาบสวรรค์มังกรคลั่ง ทำให้อีกฝ่าย ต้องชวดตำแหน่งองค์รัชทายาท กลายเป็นผู้พิทักษ์ตระกูลโจ ที่อยู่หลังม่านฉากเท่านั้น 

            ทำให้องค์ชายโจหาญ ที่ข้ามผ่านมหันตะสายฟ้าสำเร็จ เขากำฝ่ามือไว้น้อยๆ ด้วยความเสียดายสุดแสน ปรากฏอยู่บนใบหน้า อย่างไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้

             พร้อมกันนั้นไม่กี่วันถัดไป ด่านในวังสวรรค์ จะเกิดความยุ่งวุ่นวาย ขึ้นมาหลายครั้งไม่น้อยในช่วงนี้ องค์ชายโจเก่อเหลียง ก็สามารถเรียกมหันตะสายฟ้า ทัณฑ์สวรรค์ในตำนานออกมาได้เช่นกัน 

             เมื่อเสียงสายฟ้า ที่ผ่าฟาดลงมาราวกับเป็น-่าฝน ดังครืดคราด ออกมาไม่ขาดสาย เกรงว่าคนที่ไม่สบอารมณ์ จะเป็นองค์ชายโจอวิ๋น ที่ดวงตาเหมือนสภาพปลาตาย นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ จะเกิดความไม่พอใจเท่าใดนัก ที่เห็นเหล่าองค์ชาย องค์หญิง เริ่มจะกลายเป็นเทพแท้จริง กันหมดแล้ว ส่วนตัวเขาที่รอดมาได้เป็นได้แค่ไอ้พิการเท่านั้น

              หนิงหลง ที่คอยดูแลองค์ชายโจอวิ๋นกล่าวปลอบโยนอีกฝ่าย “องค์ชายท่านต้องมองไปข้างหน้า บางทีเราอาจจะเจอของวิเศษ ที่ช่วยรักษาท่านก็เป็นได้”

             สายตาราวกับปลาตาย องค์ชายโจอวิ๋นแค่นเสียง ชิ! ดังเล็ดลอดไรฟัน พลางกล่าวขึ้น “ไอ้เวรหลางเทียน มันยังไม่ตื่นอีกงั้นหรือ ข้าอยากถามมัน ทำไมไม่ปล่อยให้ข้าตายตก หรือว่าไอ้เวรนั้น มันจะชิงตายก่อนข้ากัน”

หนิงหลงได้ยิน นางได้แต่ส่ายหัวออกมาน้อยๆ “องค์ชายท่านคิดมากเกินไปแล้ว”

ครั้นมองไปอีกด้านของจวนองค์ชายซ่านโจ ที่อยู่ห่างไกลออกไป เริ่มจะปลดปล่อยกลิ่นอายการจุดเพลิงเทพ ออกมาเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ 

หนิงหลงพลางกล่าว “เราเข้าไปภายในจวนเถอะ ข้างนอกอากาศค่อนข้างเย็น แปรปรวนไม่น้อยเชียว” 

องค์ชายโจอวิ๋น กล่าวตอบด้วยสายตา ราวกับปลาตาย ไร้ชีวิตชีวาเช่นเดิม “เจ้าว่าอย่างไร ข้าก็ว่างั้นหนิงหลง”