ยังไงก็คง Better Than Nothing

  “...จะอะไรก็ตาม เราก็ผิดหมดทุกอย่าง แค่เดินไปโรงเรียนยังเกะกะคนอื่นเลย…

  …ต่อให้รู้สึกว่าไม่ไหว มันก็แค่การคิดไปเอง เพราะสุดท้ายสิ่งที่ทำได้คือบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร…

  …หรือสิ่งที่ทำได้ไม่ใช่การทำให้ดีที่สุด แต่แค่ปิดหูปิดตา และอยู่คนเดียวให้ได้นานที่สุด…

  …คำถามมากมายที่อยู่ในหัว มั่นใจได้เลยว่า ไม่มีใครมาตอบให้หรอก แม้แต่ตัวเอง ก็ยังทำไม่ได้…

  …เหมือนจะเป็นเรื่องที่เคยผิดหวัง แต่ตอนนี้ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว เพราะต่อให้หายไปก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดี…

  …รู้ดีว่าตัวเองน่ารังเกียจที่สุด เลยคิดว่าถูกแล้วแหละที่ไม่มีใครคุยด้วย…

  …ค่อนข้างจะเป็นคนปากดี รู้ตัวเลยล่ะ แต่ก็แค่ในใจอะนะ…

  …อาจจะไม่ใช่ว่าไม่เห็นหรอก แต่แค่ไม่ได้สนใจตั้งแต่แรก ว่าจะเห็นหรือไม่เห็นต่างหาก…

  …ก็สงสัยมาตั้งนานแล้ว ว่าเคยปกติบ้างไหม แต่ก็ยังแกล้งถามตัวเองต่อไปว่า เป็นบ้าเหรอ…

  …ไม่มีเหตุผลให้ต้องคิดมาก เพราะทุกอย่างที่คนไร้สาระอย่างเราทำ มันก็เป็นขยะทั้งหมดอยู่แล้ว…

  …ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ กับการแค่อยาก…หายไป…

  …ที่จริงโลกนี้ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะ ยังมีอีกตั้งหลายเรื่องที่นึกขอบคุณอยู่เสมอ…

  …ไม่รู้ว่าเคยบอกหรือยัง แต่เราก็มีเรื่องที่เก่งอยู่เหมือนกันนะ อย่างเช่นเรื่องไม่เป็นเรื่องไง…

  …อีกหนึ่งคำที่ใช้อธิบายตัวเองได้คือ โคตรไร้สาระ…

  …ในวันที่แย่ที่สุด แม้แต่ท้องฟ้าก็ยังไม่เข้าข้างเลย…

  …ถามตัวเองทุกครั้งหลังจากที่ปฏิเสธโลกภายนอกว่า ถ้าตอบตกลงไป จะมีอะไรเปลี่ยนไปหรือเปล่านะ อาจจะมีก็ได้ อย่างเช่น ความเสียใจที่มากขึ้นน่ะ…

  …เลิกขอร้องไปนานแล้ว ที่บอกว่าอย่าเปลี่ยนน่ะ เพราะแม้ตัวเรายังเปลี่ยนไปเลย แล้วจะไปมีสิทธิ์ขอร้องคนอื่นได้ยังไง…

  …บางทีมันก็เหนื่ยมากนะ ไม่ยากจะคิดอะไรอีกแล้วล่ะ ทำไมต้องคอยคิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนู้นแบบนี้ ทั้งที่มันก็ไม่เคยเป็นจริงตามที่คิดเลย มีแต่แย่กว่าแล้วก็แย่กว่า…

  …อาจจะพังลงมาหมดเลยก็ได้นะ กำแพงที่สร้างขึ้นมาจากความเจ็บปวดน่ะ…

  …มีแค่ฉันคนเดียวที่จะอยู่กับตัวเอง ต่อให้มีคนรอบตัวมากมายแค่ไหน มันก็แค่นั้นแหละ…

  …ประเภทของคนในโลกใบนี้ ฉันคงอยู่ในประเภทคนไม่เข้าพวกล่ะมั่ง น่าจะมีแค่คนเดียวในโลกเลยนะ…

  …เหตุผลที่เลิกคาดหวังทุกอย่างเป็นเพราะสำหรับเรามันไม่มีตั้งแต่แรกแล้ว…

  …คิดว่าเธอเป็นห่วงจริง ๆ นั่นแหละ แต่ว่า เรากลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลยทั้งที่มีคนเป็นห่วง นิสัยแย่ใช่ไหมล่ะ อาจจะเป็นเพราะตอนที่เจ็บและทรมานอยู่คนเดียว ก็ยังกลับมาปกติได้เลย เรื่องแค่นี้มันจะเป็นอะไรไป…

  …จริง ๆ ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องคิดมากเรื่องคนอื่นอีกแล้วนะ เพราะในเมื่อตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น และใช้ชีวิตให้ผ่าน ๆ ไปเท่านั้น แต่ทำไมพอเห็นเธอร้องไห้ เราก็คิดมากขึ้นมาอีกเสียอย่างนั้น…”

  ก็รู้ตัวแหละว่ากำลังพูดไม่รู้เรื่อง แล้วก็ไร้สาระมาก แต่เพราะรู้ดีว่าไม่ได้มีใครมาสนใจอยู่แล้ว ที่พล่ามไปทั้งหมดก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบอกใครแต่ที่แน่ใจเลยก็คือ ยังไงเราก็ไม่เป็นไรอยู่แล้ว “