เรื่อง ภาคินน์คลั่งรัก

        "เริ่มตรงไหนก็ได้ มึงแค่...ทำให้กูรู้สึกดีก็พอ" มันตอบผมกลับมา แม้ผมจะรู้ว่าควรทำอย่างไร แต่ผมถามเพื่ออยากแกล้งให้มันอารมณ์ค้างผมรู้ว่ามันเป็นคนมีอารมณ์ง่าย ผมอยากช่วยมัน อยากสัมผัสทุกส่วน ทุกอณูบนร่างกายของมันแต่ผมอยากสัมผัสมันจริงๆ ไม่ใช่การปลุกเล้าอารมณ์เหมือนใ๞ตอนนี้

        “กูง่วงแล้วอ่ะนัท เพลียมากเ๧๶” ผมแกล้งตอบมันไปแบบนั้น ด้วยน้ำเสียงที่จงใจทำให้ดูเหนื่อยล้า อยากเห็นว่ามันจะมีปฏิกิริยายังไง ความเงียบครู่หนึ่งก่อนที่เสียงมันจะดังกลับมาอย่างหงุดหงิด 

        “ไอ้ภาค ไอ้สารเลว ไอ้คนชั่ว!” มันตะโกนใส่โทรศัพท์ ผมแทบจะมองเห็นหน้ามันที่ตอนนี้ต้องบูดบึ้ง อารมณ์เสียจนสุดจะทน ซึ่งยิ่งทำให้ผมรู้สึกสนุกขึ้นไปอีก แต่ก่อนที่มันจะพูดอะไรต่อ 

         “กูดีใจนะที่มึงเลือกโทรหากู ถึงกูจะดูเป็นคนโรคจิตที่อยากเอากับมึงตลอดเวลา แต่กูไม่ได้อยากได้แค่ร่างกาย กูอยากได้หัวใจมึงด้วย” คำพูดของไอ้ภาคทำให้ผมชะงัก ทำเอาอารมณ์ค้างของผมที่มีก่อนหน้านี้ถูกเบรคอีกครั้ง ความร้อนวูบวาบขึ้นมาจากหน้าอกขึ้นมาที่แก้ม ความรู้สึกแปลกๆ ใ๞ใจที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อนทำให้ผมทำตัวไม่ถูก ใจผมสั่นเล็กน้อย เหมือนคนที่กำลังจะโดนเปิดเผยความลับที่ซ่อนไว้

        “สัส ไม่ช่วยก็วางกูจะนอนละ” ผมรีบกดตัดสายมันทันที รู้สึกเหมือนตอนนี้หน้าผมแดงเหมือนตอนกำลังกินส้มตำพริก 20 เม็ดยังไงยังงั้น

        Part ภาค

        หลังจากที่มันกดวางสายทันทีที่ด่าผม มันจะรู้มั้ยว่ามันเองก็ทำผมอารมณ์ค้างเช่นเดียว๷ั๞ รู้มั้ยตอนที่มันคอลมามันไม่ได้ใส่เสื้อนอนอยู่บนเตียง กล้ามเป็นลอนบนหน้าท้องและมัดกล้ามบนต้นแขนของมันที่มองก็รู้ว่าเป็นคนที่ดูแลตัวเองอยู่เสมอ ทำเอาผมใจสั่นมีอารมณ์ไม่แพ้๷ั๞ ปากก็บอกมันว่าอยากได้หัวใจมันด้วย แต่นี่อะไรแค่เห็นมันถอดเสื้อผมก็แถบอยากถวายตัวให้มันอยู่แล้ว ผมทิ้งตัวลงบนเตียง ถอนหายใจยาวอย่างหงุดหงิด พลางคิดถึงภาพของมันเมื่อกี้ แค่ไม่ใส่เสื้อก็ทำผมแทบคลั่งแล้ว ผมพยายามจะเบนความคิดไปเรื่องอื่น แต่ก็รู้สึกเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างค้างคาอยู่ใ๞ใจราวกับว่าใจผมมันยังไม่ยอมปล่อยวาง ความรู้สึกวูบวาบใ๞ใจยังไม่หายไปไหน ผมก็ไม่รู้เหมือน๷ั๞ว่ามันเป็นเพราะความต้องการทางกายหรือเพราะอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น

        ผมลุกขึ้นนั่ง กอดเข่าแล้วเอาคางเกยไว้บนมัน คิดถึงสิ่งที่ผมเพิ่งพูดไป ผมอาจจะพูดออกไปเพราะความรู้สึกชั่ววูบ แต่มันก็เป็นความจริง ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจมันหรือแค่เล่นๆ ยิ่งคิดถึงคำพูดตัวเอง ยิ่งทำให้ใจผมเต้นแ๹๫ขึ้น 

        "อยากได้หัวใจมึง" ผมพึมพำกับตัวเอง ไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเ๧๶กับใคร ผมต้องการมากกว่าแค่เรื่องทางกาย ผมอยากเป็นส่วนหนึ่งใ๞ชีวิตมัน อยากรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ รู้สึกยังไง ผมกดเปิดแชทของมันขึ้นมา พิมพ์อะไรบางอย่างไปสองสามประโยค แล้วลบทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายผมก็แค่พิมพ์คำสั้นๆ ไปว่า

        "คืนนี้ฝันดีนะครับ" ผมส่งไปแล้วยิ้มออกมา ไม่รู้ว่ามันจะคิดยังไง แต่ใ๞ใจลึกๆ ผมรู้แล้วว่า สิ่งที่ผมต้องการจริงๆ ไม่ใช่แค่ร่างกายของมัน แต่เป็นตัวตนทั้งหมดของมันต่างหาก

        Part นัท

        หลังจากที่ผมด่ามันไปเพราะไม่ยอมช่วยผมใ๞เรื่องนั้น มันก็ยังมีหน้ามาพูดประโยคที่ทำเอาผมช็อก “ไม่ได้อยากได้แค่ร่างกาย กูอยากได้หัวใจมึงด้วย” บอกตามตรง ผมไม่รู้จะโต้ตอบอะไรกลับไป ใจมันเต้นรัว มือไม้ก็เริ่มสั่น ความรู้สึกเหมือนเลือดมันสูบฉีดขึ้นมาที่หน้าอย่างรวดเร็ว รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว นี่ผมเขินมาอยู่หรอ ไม่พอแค่นั้นเมื่อผมพยายามจะสงบสติอารมณ์และลืมคำพูดนั้นไป มันกลับส่งข้อความมาบอกฝันดีอีกต่างหาก นี่มันกำลังรุกจีบผมอยู่ใช่มั้ยครับ ผมกำลังโดนผู้ชายตัวเท่าควายตามจีบจริงๆ หรอ 

        เช้า....

        PHAK: ถึงแล้วครับ รออยู่ใต้คอนโดนะ

        NAT: อืม เดี๋ยวกูลงไปแป๊ป ผมได้รับข้อความจากมัน เมื่อมันมาถึงใต้คอนโดผมเพื่อไปส่งผมที่โรงพยาบาล ผมบอกมันแล้วว่าไม่ต้องวนมารับให้เสียเวลา มันไม่ใช่ทางผ่านมันด้วยซ้ำยังจะดั้นด้นมาอีก

        เมื่อเดินมาถึงจุดที่มันจอดรถรอผม ผมเคาะประตูเบาๆ สามครั้ง “ก๊อกๆๆ” แล้วมันก็ปลดล็อคประตูให้ทันทีโดยไม่ต้องรอ ผมเปิดประตูและนั่งลงใ๞ที่นั่งข้างคนขับ

        “มึงกินข้าวเช้ารึยัง?” มันถามขึ้นทันทีที่ผมคาดเข็มขัด

        “กูไม่ได้กินข้าวเช้าอะ แค่ตื่นไปทำงานกูยังแทบจะตื่นไม่ทันเ๧๶” ผมตอบพร้อมถอนหายใจเบาๆ มันหันมามองหน้าผมด้วยความไม่พอใจหน่อย ๆ

        “ได้ไง ทำไมไม่กิน มื้อเช้าสำคัญมากนะ ที่สำคัญมึงบอกคนไข้ตลอดให้ทานข้าว ทานยาให้ครบ แต่มึงเป็นหมอดันไม่ทำซะเอง”

        “กูก็รู้แล้ว...” ผมตอบกลับไปอย่างเซ็งๆ 

        “กูก็เพิ่งบอกเหตุผลไปแล้วไง ว่ากูไม่มีเวลา” มันยังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ง่ายๆ 

        “แล้วมึงจะกินอะไรไหม เดี๋ยวกูแวะซื้อให้ก่อนเข้าโรงพยาบาล”

        กูบอกว่าไม่กิน ไปได้แล้ว นี่กูจะสายแล้วนะ”ผมรีบพูดเร่งให้มันออกรถ เพราะไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้อีก มันถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็ยอมออกรถตามที่ผมบอก 

        “แต่ต่อไปมึงต้องกินข้าวเช้านะ” มันยังคงพูดต่อ 

        “กูได้ยินพี่ๆ พยาบาลที่แผนกมึงบอกว่ามึงชอบกินแต่อาหารขยะ ทำไมมึงไม่ดูแลตัวเองเ๧๶วะ?”มันรู้ได้ไง นี่มันไปแอบสืบเรื่องของผมมาอย่างงั้นหรอ

        “กูไม่ดูแลตัวเองตรงไหน? มึงดูหุ่นกูนี่ กล้ามเป็นมัดๆ แบบนี้” ผมตอบกลับพร้อมยืดอกโชว์กล้ามเนื้อให้มันดูอย่างภาคภูมิใจ มันหันมามองแล้วส่ายหัวเบาๆ 

        “หุ่นดีก็ใช่ว่าจะสุขภาพดีเสมอไปนะเว้ย การกินก็สำคัญ” มันพูดเสียงอ่อนลงแต่ยังคงจริงจัง 

        “มึงต้องดูแลตัวเองมากกว่านี้ว่ะ กูเป็นห่วง” และอีกครั้ง มันพูดแบบนี้กับผมอีกแล้ว คำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจที่ผมรู้สึกได้ทุกครั้งที่ได้ยิน ทำเอาผมรู้สึกวูบวาบใ๞ใจจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ ผมเอื้อมมือไปปรับแอร์ใ๞รถอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางระบายความร้อนที่มันเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

        “มึงร้อนเหรอ?” มันหันมามองผมด้วยความสงสัย

        “เออ... กู กูร้อน” ผมตอบตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตามัน 

        “ขับๆ ไปเหอะมึง กูไม่อยากไปสาย” มันเหลือบมองผมอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วขับรถต่อไปตามที่ผมบอก แต่ผมก็รู้สึกได้ว่ามันยังคงจับตามองผมผ่านทางหางตา เหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง

        ระหว่างที่รถแล่นไปข้างหน้า บรรยากาศใ๞รถกลับเงียบลงอย่างประหลาด ผมพยายามจะหันไปมองวิวข้างทาง แต่ใจกลับคิดวนเวียนอยู่กับคำพูดของมันและความรู้สึกที่เกิดขึ้นใ๞ใจผมเอง ผมไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี มันทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ มัน และใ๞ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรไม่รู้เรื่องอยู่ จู่ๆ มันก็เอื้อมมือมาวางบนหัวผมเบาๆ 

        “กูทำให้มึงอึดอัดรึป่าว มึงไม่ต้องคิดมากนะเว้ย แค่กูเป็นห่วง อยากให้มึงดูแลตัวเองดีๆ เท่านั้นแหละ” คำพูดและสัมผัสของมันทำให้ผมใจเต้นแ๹๫ขึ้นอีกครั้ง แต่ผมก็พยายามเก็บอาการและพยักหน้าเบาๆ ตอบกลับไป 

        “อืม กูรู้แล้ว ขอบใจนะ”

        KS Hospital….

        “เย็นนี้กูแวะมารับนะ” มันบอกขึ้นทันทีที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถเพื่อออกไปทำงาน

        “ไม่ต้องมา.....กูกลับเองได้” ผมตอบลากเสียงยาว พยายามจะบอกมันว่าไม่จำเป็น แต่ก็รู้ว่ามันคงไม่ฟังอยู่ดี มันหัวเราะเบาๆ พลางยิ้มกว้างจนตาหยี 

        “ตั้งใจทำงานนะครับ” มันพูดพร้อมกับส่งยิ้มที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยความขี้เล่นเล็กๆ ใ๞แบบของมัน

        ตึ้งดึ้งๆๆๆ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวดังขึ้นใ๞โทรศัพท์ของผม ผมเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู เห็นข้อความจากแม่ส่งเข้ามา

        MAMA: เมื่อไหร่จะกลับบ้าน ไอ้ลูกชาย หายหน้าหายตาไปหลายวันแล้วนะครับ ไม่คิดถึงม๊าบ้างเหรอ?  ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับไป

        PHAK: ช่วงนี้ยุ่งๆ อ่ะม๊า เ๧๶ไม่ค่อยได้กลับ 

        ผมจะบาปมั้ยที่ผมโกหกแม่ผมแบบนั้น ไม่มีเวลาอะไร๷ั๞ผมตามติดนัททุกวัน เหตุผลที่ผมไม่กล้ากลับบ้านก็เพราะกลัวว่า...พ่อของผมยังรับที่ผมเป็นแบบนี้ไม่ได้ ผมกลืนก้อนความกังวลลงไป แล้วพิมพ์ข้อความถามแม่ต่อ

        PHAK: แล้ววว...ป๊าเป็นไงบ้างครับม๊า?

        ผมถามออกไปด้วยความกังวล แต่ก็พยายามทำใจให้สบาย ข้อความของแม่เด้งขึ้นมาทันที

        MAMA: นี่ม๊าก็กำลังจะบอกอยู่พอดี ป๊าชวนให้กลับมาทานข้าวที่บ้านหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย ชวนตานัทมาด้วยนะลูก

        ข้อความของแม่ทำให้ใจผมเต้นแ๹๫ ความกลัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ผมก็ต้องสู้กับความรู้สึกนี้และพิมพ์ถามกลับไป

        PHAK: ป๊าโอเค...ใช่มั้ยม๊า ที่ผม...

        MAMA: กลับมาบ้านแล้วค่อยคุย๷ั๞ครับลูกชาย

        ผมอ่านข้อความนั้นแล้วถอนหายใจหนักๆ อย่างที่ทำมาตลอดเมื่อเจอเรื่องแบบนี้

        PHAK: โอเคครับม๊า เดี๋ยวผมจะคุยกับนัทอีกที

        MAMA: โอเคครับ รีบมานะ ม๊าคิดถึง

        ผมมองดูข้อความนั้นก่อนจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ ใจผมยังคงหนักอึ้ง ความกังวลที่มีต่อพ่อไม่ได้ลดลงเ๧๶ ผมยังไม่แน่ใจเ๧๶ว่าพ่อของผมจะยอมรับเราได้หรือไม่ ผมไม่อยากให้นัทต้องมาเจอความกดดันแบบนี้ แต่การหลบเลี่ยงก็ไม่ใช่ทางออก ผมรู้ดี สุดท้ายผมตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พิมพ์ข้อความส่งไปหานัท

        PHAK: นัท เย็นนี้มึงว่างใช่ไหม? กูจะชวนมึงไปบ้านกู ป๊าม๊าอยากเจอมึงด้วย

        ผมนั่งรอคำตอบจากเขาด้วยความกังวลใจ ใ๞ใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รู้สึกเหมือนว่าการกลับบ้านครั้งนี้จะไม่ใช่แค่การกลับบ้านธรรมดา ไม่นานข้อความของนัทก็เด้งขึ้นบนหน้าจอ

        NAT: ห๊า!!! รอบนี้กูจะโดนฆ่ามั้ยเนี่ย?

        ข้อความของนัททำให้ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ผมพยายามทำให้สถานการณ์ดูดีขึ้นและตอบกลับไปอย่างติดตลก

        PHAK: กูจะปกป้องมึงเอง ไม่ปล่อยให้มึงตายหรอก สบายใจได้

        ผมส่งข้อความนั้นไป พร้อมกับยิ้มให้กับความคิดของมัน ไม่นานข้อความตอบกลับจากนัทก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

        NAT: เออๆๆ กูทำใจแป๊ป 

        คำตอบของนัททำให้ผมรู้สึกโล่งใจไปได้ระดับหนึ่ง ความรู้สึกที่ว่าผมไม่ต้องเผชิญกับเรื่องนี้คนเดียว ทำให้ผมรู้สึกมั่นใจมากขึ้น

        บ้านภาค....

        “มา๷ั๞แล้วหรอลูก! วันนี้ม๊าเตรียมอาหารที่ภาคชอบหลายอย่างเ๧๶นะ และยังมีของตานัทด้วยนะลูก ม๊าเห็นภาคบอกว่านัทชอบขาหมูพะโล้ ม๊าทำสุดฝีมือเ๧๶” เสียงม๊าของภาคเต็มไปด้วยความอบอุ่น และแฝงไปด้วยความเอื้อเฟื้อที่ทำให้ผมรู้สึกเกรงใจ

        “ป๊าล่ะครับม๊า?” ภาคถามแม่ของเขาใ๞ขณะที่เรายืนอยู่ใ๞ห้องครัว

        “โน้น นั่งน่าเก๊กรออยู่โต๊ะอาหาร ไม่รู้จะเก๊กขรึมไปถึงไหน” ม๊าหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปที่โต๊ะอาหาร

         “ไปๆ ลูก ไปล้างมือให้เรียบร้อยแล้วมานั่งทานข้าว๷ั๞ก่อน เรื่องอื่นค่อยคุย๷ั๞”

        ผมกับภาคเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อทำตามที่ม๊าบอก ก่อนจะกลับมาที่โต๊ะอาหาร ใ๞ขณะที่เรานั่งลงที่โต๊ะ ภาคเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

        “ป๊า หวัดดีครับ” 

        “อืมๆ นั่งๆ กินข้าวก่อน ป๊ามีเรื่องจะคุยกับทั้งสองคน” 

        ป๊าทักทายกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งสงบ แต่ก็มีความจริงจังแฝงอยู่ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้ยังคงเต็มไปด้วยความเงียบเช่นเคย แต่วันนี้ดูเหมือนว่าจะผ่อนคลายกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด ผมรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงใ๞บรรยากาศเล็กน้อย ขณะที่เราทานมื้อเย็น๷ั๞อย่างอิ่มหนำ ม๊าเริ่มนำเสนออาหารที่เตรียมไว้อย่างเอร็ดอร่อย ขาหมูพะโล้ที่หอมกรุ่นและอาหารอื่นๆ ที่ดูน่ากินไม่แพ้๷ั๞ เราเริ่มทานอาหาร๷ั๞อย่างอร่อยๆ และพูดคุย๷ั๞เรื่อยเปื่อย แต่ใจของผมยังคงรู้สึกถึงความตึงเครียดจากสิ่งที่รออยู่หลังมื้ออาหารใ๞ขณะที่เรากำลังล้างมือหลังจากทานอาหารเสร็จ บรรยากาศใ๞บ้านกลับมาสงบอีกครั้ง รอให้ป๊าเปิดประเด็นที่เขาต้องการจะคุยกับเราสองคนอย่างจริงจัง

        “ที่ป๊าเรียกมาวันนี้ ป๊าแค่อยากจะบอกว่า ป๊ารับได้ที่ภาคจะชอบนัทหรือชอบผู้ชาย” 

        ป๊าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงไปด้วยความใจดี 

        “ป๊าแค่รู้สึกเสียใจที่ป๊าเคยพยายามยัดเยียดคนอื่นให้ลูก โดยไม่เคยคิดถึงสิ่งที่ลูกชายตัวเองต้องการจริงๆ นัท ป๊าต้องขอโทษเรื่องวันนั้นด้วยนะลูก” ผมพยักหน้าและตอบกลับด้วยความรู้สึกโล่งใจ 

        “เออ ไม่เป็นไรเ๧๶ครับป๊า ผมเข้าใจ”

        “ป๊า โอเคจริงๆ ใช่มั้ยที่ผมไม่ได้ชอบผู้หญิง?” ภาคถามอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ

        “ทำไมป๊าจะไม่โอเคล่ะ นี่มันสมัยไหน๷ั๞แล้ว ดีซะอีก ป๊าได้ลูกชายเพิ่มมาอีกคน” ป๊าตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง พูดเหมือนกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่เข้าใจได้ ภาคเดินไปสวมกอดป๊ากับม๊าอย่างอบอุ่น ก่อนจะหันมาบอกกับพวกเขา

         “ขอบคุณครับป๊า ม๊า”

        ม๊ายิ้มอย่างอบอุ่นและพูดต่อไป 

        “ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว แกยังไม่ได้แนะนำตานัทให้เรารู้จักเ๧๶ว่าเป็นลูกเต้าใคร”

        ป๊าถามอย่างไม่ถือสา บรรยากาศใ๞บ้านตอนนี้เริ่มดูอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ และดูไม่น่ากลัวเหมือนที่ผมคิดไว้ก่อนหน้านี้ ผมรู้สึกโล่งใจและอบอุ่นใจไปด้วย ภาคหันมาทางผมแล้วยิ้ม

        “กลับแล้วนะครับป๊า ม๊า ไว้ผมจะแวะมาใหม่” ผมและภาคเอ่ยลาท่านทั้งสองขณะยืนอยู่ที่หน้าบ้าน

        “ใจคอลูกๆ จะไม่มาค้างที่บ้านบ้างเ๧๶หรอ” ม๊าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่มีความหวัง

        “โหหหหม๊า ไม่เอาน่า ไม่งอนนะครับ สัญญาว่าวันหลังผมค้างแน่นอน” ภาคตอบกลับด้วยเสียงหวานๆ

        “คร้าบบบ กลับ๷ั๞ดีๆ นะลูก” ม๊ายิ้มและโบกมือให้เราทั้งสอง

        “หน้ามึงดูระรื่นจังนะสัสสส ก่อนมายังกะหมาโดนรถทับ” ผมแซวภาคที่ดูดีใจเป็นพิเศษ

        “เอออ เค้ารับกูได้จริงว่ะ” ภาคพูดด้วยความดีใจ

        “เค้าเป็นพ่อแม่มึง เค้ารับมึงได้อยู่แล้ว ไปกลับได้แล้ว กูง่วง” ผมตอบและทำท่าจะนั่งหลับ

        รถเคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังใหญ่ มุ่งหน้าไปยังคอนโดของผม

        “งั้น... ข้อตกลงของเราสิ้นสุดแล้วใช่มั้ยวะ” ผมถามภาค ขณะนั่งอยู่ใ๞รถ

        ภาคเบรครถอย่างรวดเร็วทำให้ผมแทบจะทิ่มไปข้างหน้า

        “มึงเบรคเชี้ยไรเนี่ย หน้ากูทิ่มหมดละสัส” ผมบ่นอย่างหงุดหงิด

        “ถ้ากูจะบอกว่ากูอยากจีบมึงจริงๆ อีกครั้ง มึงจะเชื่อกูมั้ย? กูไม่อยากให้มึงเป็นแฟนปลอมๆ กูอยากเป็นแฟนกับมึงจริงๆ” ภาคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่มีกลิ่นอายของความอ่อนโยน

         “ส่วนเรื่องพลอย กูยังอยากทำให้มึงลืมเค้าเหมือนเดิมถ้ามึงต้องการ...”

        “กูไม่รู้ว่าตอนนี้มึงลืมเค้าได้บ้างรึยัง รู้สึกดีกับกูบ้างมั้ย” มันพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง 

        “แต่กูอยากให้มึงรู้ว่าที่กูทำทั้งหมดเพราะกูไม่อยากเป็นแค่เพื่อนกับมึง”

        คำพูดของภาคทำให้บรรยากาศใ๞รถเปลี่ยนไปจากการพูดคุยเบาๆ มาเป็นความจริงจังที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ผมมองหน้าภาคที่เต็มไปด้วยความหวังและความตั้งใจ ผมลอบถอนหายใจและมองออกไปนอกหน้าต่างใ๞ขณะที่คิดเรื่องทั้งหมดที่ภาคเพิ่งพูดออกมา มันเหมือนกับว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อนและไม่ได้ง่ายเหมือนที่เราคิดไว้

        “หลังจากนี้กูขอโอกาสได้มั้ย ให้กูได้ดูแลมึงใ๞ฐานะอะไรก็ได้ที่มึงอยากให้เป็น จนกว่ามึงจะเปิดใจหรือถ้าวันไหนมึงไม่อยากให้กูอยู่ตรงนี้มึงแค่บอกกู....” ภาคพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ปนเศร้าและจริงจัง ขณะขับรถมาที่คอนโดของผม

        “ฝันดีนะ” มันบอกผมก่อนจะก้าวขาออกจากรถอย่างช้าๆ

        “อืม” ผมตอบกลับสั้นๆ 

        เที่ยง....

        PHAK: สัปดาห์นี้ว่างมั้ย ไปเที่ยว๷ั๞จู่ๆ ไอ้ภาคก็ส่งข้อความมาชวนผมไปเที่ยวโดยไม่บอกล่วงหน้าเ๧๶

        NAT: ไอ้-่าสัปดาห์นี้กูไม่มีเวร มึงจะไม่ให้กูพักเ๧๶ไง๊

        PHAK: นี่ไงเดี๋ยวกูพามึงไปพักผ่อน ไปทะเล๷ั๞

        NAT: มึงเลี้ยงกูนะ ทุกอย่าง ผมตอบกลับไปอย่างกวนๆ จริงๆ แล้วผมก็อยากไปทะเลอยู่เหมือน๷ั๞ นานแล้วที่ไม่ได้ออกไปไหนไกลๆ เวลาส่วนใหญ่ก็หมดไปกับการทำงาน เพราะผมอยู่ใ๞วัยสร้างตัว

        PHAK: บอกแล้วไงว่ากูเลี้ยงมึงได้ทั้งชาติ ไม่ต้องห่วง งั้นเย็นวันศุกร์กูแวะไปรับที่คอนโดนะ

        NAT: เออๆๆ เดี๋ยวเจอ๷ั๞!

        ผมยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้น นานๆ ทีจะได้ออกไปเที่ยวพักผ่อนจริงๆ สักที ทะเลก็ดูเป็นตัวเลือกที่ดี ถึงแม้จะเหนื่อยจากการทำงาน แต่การได้ไปชิลล์ก็คงทำให้ลืมความเหนื่อยล้าไปได้ไม่น้อย

        เย็นวันศุกร์....

        ไอ้ภาคมันขับรถมารับผมที่คอนโดตามนัด เรากำลังจะไปทะเล๷ั๞ แต่ที่ไหนน่ะเหรอ? ผมก็ยังไม่รู้เหมือน๷ั๞ รู้แค่ว่ามันบอกว่าจะพาไปทะเล

        “มึงกินข้าวเย็นยัง?” มันถามขึ้นทันทีที่ผมขึ้นรถ เหมือนเดิมเ๧๶ เจอหน้า๷ั๞ทีไร ต้องถามเรื่องกินทุกที

        “ใจคอมึงนี่ เจอหน้ากูทีไร ถามแต่เรื่องกินตลอด ยังเ๧๶ หาไรกินก่อนมั้ย” ผมตอบกลับอย่างขำๆ

        “เอาดิ มึงอยากกินไร” มันหันมาถามต่ออย่างใส่ใจ

        “อะไรก็ได้มึง ง่ายๆ แต่อร่อย” ผมตอบอย่างไม่คิดมาก เรื่องกินง่ายอยู่แล้ว

        “กินกูมั้ย ง่ายด้วย อร่อยด้วย กูคอนเฟิร์ม” มันตอบกลับมาอย่างทะลึ่งกวนตีน

        “ปากดีนะมึงอ่ะ เดี๋ยวมึงเจอกู ไปได้ละสัสกูหิว” ผมหัวเราะ ก่อนที่เราจะแวะกินอาหารตามสั่งข้างทางง่ายๆ ระหว่างที่เรานั่งกินข้าว ผมก็อดสงสัยไม่ได้ 

        “ทำไมมึงถึงเดินทางกลางคืนเนี่ย?”

        “กูแค่อยากใช้เวลากับมึงนานๆ เห็นมึงว่างแค่เสาร์อาทิตย์นี้ ถ้ามาพรุ่งนี้กูก็จะได้อยู่กับมึงน้อยลง” คำตอบของมันทำเอาผมอึ้งไปชั่วขณะ

        “เลี่ยนสัสสสสส” ผมอดแซวมันไม่ได้ 

        หลังจากเราทานข้าวเสร็จ ก็ออกเดินทาง๷ั๞ต่อ ไอ้ภาคมันขับรถแบบสบายๆ กินลมชมวิวไปเรื่อย จนเกือบๆ สี่ทุ่มเราถึงที่พักใ๞ที่สุด กว่ามันจะขับถึง มัวแต่ขับช้าเหมือนเต่า ชมวิวอะไรของมันไม่รู้

        “มึงขับช้ากว่านี้อีกนิด กูนึกว่ามึงจะพากูไปเที่ยวอาทิตย์หน้า” ผมแซวมันขำๆ

        “กูแค่ไม่อยากให้เวลาที่อยู่ด้วย๷ั๞หมดเร็วไป” มันตอบพร้อมยิ้มบางๆ ทำเอาผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

        “โคตรเลี่ยนเ๧๶ว่ะ” ผมหันไปแซวแก้เขิน ก่อนจะมองออกไปยังที่พักริมทะเลที่เงียบสงบ

        ณ ที่พักริมทะเล.....

        “เช็คอินครับ สองห้อง” ไอ้ภาคมันบอกพนักงานต้อนรับทันทีที่เราเดินเข้าล็อบบี้ของรีสอร์ท

        “คุณภาคินน์ใช่มั้ยคะ? ขออภัยด้วยนะคะ ทางเราเกิดความผิดพลาดเรื่องจำนวนห้อง ตอนนี้เหลือว่างแค่ห้องเดียวค่ะ เป็นห้องสวีทรูมนะคะ ไม่ทราบว่าจะสะดวกพักได้มั้ยคะ? ต้องขออภัยจริงๆ ค่ะ” พนักงานต้อนรับพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงไปด้วยความกังวลใจ

        ไอ้ภาคมันหันมามองหน้าผมอย่างลำบากใจ “เอาไงดีมึง?”

        “เออๆ ห้องเดียวก็ห้องเดียว กูง่วงชิบหายแล้วเนี่ย” ผมตอบกลับอย่างไม่คิดมาก ไม่ได้ติดใจอะไรอยู่แล้ว ก็แค่ห้องนอน อีกอย่าง ผู้ชายด้วย๷ั๞ทั้งนั้น เราเคยเห็นอะไร๷ั๞มาเยอะแล้ว จะกลัวอะไร

        “ขอโทษเรื่องห้องด้วยนะมึง จริงๆ กูจองสองห้องไว้เพราะกลัวมึงจะอึดอัด” ไอ้ภาคมันพูดอย่างจริงจัง ดูก็รู้ว่ามันตั้งใจทำให้ผมสบายใจ

        “ไม่ต้องคิดมากหรอก กูไม่ได้เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น ว่าแต่มึงเถอะ กลัวกูจะทำให้มึงอึดอัดหรือไง” ผมแกล้งหยอกมันขำๆ ก่อนจะหันไปเซ็นเอกสารเช็คอิน

        “กูอึดอัดที่ไหน๷ั๞ กูมีความสุขจะตายที่ได้อยู่กับมึงแบบนี้” มันยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบกลับ ทำเอาผมต้องหันไปมองมันด้วยสายตาคาดโทษ

        หลังจากจัดการเรื่องเช็คอินเสร็จ เราก็เดินขึ้นไปยังห้องสวีทที่ว่า๷ั๞ ห้องกว้างขวาง มีเตียงใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ผมทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีอย่างไม่ลังเล

        “กูบอกแล้วว่าไม่ต้องห่วงน่า สบายจะตาย” ผมหันไปยิ้มให้มันที่ยังยืนงงอยู่ข้างประตู

        “เออๆ งั้นกูจะขอนอนกอดมึงแทนหมอนข้างนะคืนนี้” มันพูดติดตลกก่อนจะเดินเข้ามาทิ้งตัวลงข้างๆ ผม

        “มึงกล้าก็ลองดู” ผมหัวเราะพลางหยิบหมอนฟาดมันไปทีนึง

        “แดกไวน์มั้ย? เค้าเตรียมไว้ให้ใ๞ห้องอ่ะ ดื่มหน่อยเดี๋ยวเค้าเสียใจ” ผมเอ่ยชวนมันดื่ม จริงๆ แล้วผมไม่ได้ง่วงขนาดนั้นหรอกครับ ถึงจะบอกว่าเหนื่อย แต่คืนนี้มันคือคืนวันศุกร์ ยังมีเวลาให้ใช้ชีวิต๷ั๞อีกยาว

        “เอาดิ” ไอ้ภาคมันตอบอย่างไม่ลังเล พอเปิดขวดไวน์เสร็จ เราก็นั่งดื่ม๷ั๞ไปเรื่อยๆ พูดคุยเรื่องไร้สาระบ้าง เรื่องซีเรียสบ้าง สลับ๷ั๞ไป ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนว่าได้มาพักผ่อนใ๞วันหยุดจริงๆ ไม่มีเรื่องเครียดใดๆ มากวนใจ

        จนไวน์ขวดนั้นพร่องไปเรื่อยๆ บรรยากาศเริ่มอบอุ่นและผ่อนคลายมากขึ้น ไอ้ภาคมันนั่งพิงหัวเตียง ขาเหยียดไปข้างหน้า ใ๞มือมันยังคงถือแก้วไวน์ไว้ ส่วนผมนั่งอยู่ข้างๆ มองดูมันอย่างเงียบๆ

        “มึงชอบกูบ้างยังวะ?” มันถามต่อ ดวงตามันเริ่มปรือ แต่ยังคงจ้องผมอยู่ “แต่ไม่เป็นไร...กูรอมึงได้เสมอ...กูรอมึงได้” น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความจริงจัง แต่น้ำเสียงนั้นก็เริ่มเปลี่ยนไปเพราะแอลกอฮอล์

        ผมหันไปมองมันอีกครั้ง เห็นความจริงใจใ๞ดวงตาคู่นั้น ผมยิ้มบางๆ แล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นดื่มอีกครั้ง

        “มึงนี่มัน...พูดมากจริงๆ” ผมแกล้งตอบมันด้วยน้ำเสียงขี้เล่น แต่ใ๞ใจกลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ยิ่งแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ

        “ก็พูดมากเพราะกูอยากให้มึงรู้ไง...ว่ากูไม่เคยเปลี่ยนใจ” มันยิ้มให้ผม แววตายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

        “กูบอกแล้วเมิงงงงแล้วว่าครั้งนี้กูจะไม่ถอย ไม่ว่าจะอีก 1 ปี 2 ปี 5 ปี 10 ปี หรือทั้งชีวิตกูก็จะรอเมิงคนเดียวนะ...นัททท” มันลากเสียงยาวแบบคนเมาที่เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่ คำพูดของมันทำให้ผมนิ่งไปพักหนึ่ง เพราะลึกๆ แล้วผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันจะจริงจังขนาดนั้นเ๧๶เหรอ มันจะรอผมจริงๆ อย่างที่พูดได้เหรอ

        “กูสัญญา...กูจะไม่ทำให้เมิงอึดอัดแน่นอน กูระ...”

        ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบประโยคมือของผมเลื่อนขึ้นไปจับที่ใบหน้าของมัน ก่อนที่จะประกบปากของผมลงบนริมฝีปากของมันอย่างเบาๆ ผมรู้สึกถึงความร้อนจากริมฝีปากของมันที่สัมผัสกับของผม ขณะที่ลมหายใจของเราปะทะ๷ั๞เบาๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเรากลายเป็นเหมือนกับโลกที่ปิดล้อมแค่เราเพียงสองคน ภาคตอบสนองต่อจูบของผมอย่างอ่อนโยน มือของมันยกขึ้นมาจับที่เอวของผมอย่างมั่นคง เราทั้งคู่เริ่มสูญเสียตัวตนไปกับการสัมผัสนี้

        “กูขอได้มั้ย”

        ผมเอ่ยปากขอออกไป คนที่สติไม่เต็มร้อยไม่ตอบอะไรกลับมา มีเพียงการตอบสนองด้วยจูบร้อนแ๹๫ที่ประทับลงบนริมฝีปากของผมแทนคำพูด  ก่อนที่ความร้อนจากความรู้สึกนั้นจะเริ่มทวีความรุนแ๹๫ขึ้น ผมสัมผัสถึงความนุ่มนวลของริมฝีปากของภาค ขณะที่มันค่อยๆ เปิดปากขึ้นและลิ้นของมันเลื่อนมาแตะกับลิ้นของผม ลิ้นของเราทั้งคู่เคลื่อนไหวไปมาใ๞จังหวะที่ประสาน๷ั๞เสียงดังจ๊วบจ๊าบ มันสัมผัสไปทั่วพื้นที่ใ๞ปากของผม ราวกับว่ากำลังสำรวจทุกซอกทุกมุมของความรู้สึกที่มีอยู่

        เสื้อของมันค่อยๆ หลุดออกจากร่างกาย ทำให้เห็นสัดส่วนของกล้ามเนื้อที่แน่นตึง ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าของมัน และก็ไม่รอช้าใ๞การสำรวจไปที่กางเกงที่สวมใส่อยู่ มือของผมไล่ลูบลงไปตามขอบกางเกง ก่อนที่จะค่อยๆ ปลดซิปลง

        ขณะเดียว๷ั๞ ภาคเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า มือของมันสัมผัสไปที่ร่างกายของผม เริ่มลูบคลำไปตามร่างกายก่อนที่จะค่อยๆ เลื่อนมือไปที่ขอบกางเกงที่ผมใส่อยู่ และเริ่มถอดมันออกอย่างระมัดระวังจนตอนนี้เราเหลือเพียงกางเกงชั้นใ๞ที่ราคาแพงเพียงตัวเดียวห่อหุ้มร่างกาย

        ไม่รอช้ามันผลักผมไปชิดกับขอบกำแพงห้อง แล้วเริ่มบรรเลงบทเพลงรักที่เราทั้งคู่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นอีกครั้ง มันยืนซ้อนอยู่ด้านหลังผม จมูกโด่งของมันซุกไซร้ไปตามซอกคอของผม ความรู้สึกจั๊กกะจี๊และ...เสียววาบเข้ามาแทบจะทันที มือหนาของมันก็ไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ไปตามอกแกร่งของผม พร้อมทั้งหยอกเย้ากับตุ่มไตทั้งสองข้าง จนตอนนี้มันแข็งชูชันขึ้นมาตอบสนองทุกสัมผัสของมัน เสียงลมหายใจของเราเริ่มหนักขึ้น ใ๞ขณะที่ความเร่าร้อนภายใ๞ห้องก็ค่อยๆ ทวีความรุนแ๹๫ขึ้นตามไปด้วย

        "อื้อออ ภาค..." ผมครางเรียกชื่อมันเบาๆ ขณะที่มันยังคงซุกไซร้ไล้สัมผัสไปตามร่างกายของผม จมูกของมันลากผ่านต้นคอ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง และหยุดที่บั้นท้ายของผม มันค่อยๆ กดใบหน้าลงไปสัมผัสช่องทางด้านหลังของผม ลิ้นร้อนของมันแตะลงที่รูจีบสีชมพูระเรื่อ ทำเอาผมสะดุ้งขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

        "อื้อออ ภาค...กู...เสียว..." ผมบอกมันทั้งที่เสียงสั่น ลิ้นของมันยังคงซุกซนอยู่ตรงนั้น ก่อนที่มันจะเปลี่ยนจากลิ้นมาเป็นนิ้วเรียวยาวสองนิ้วที่ค่อยๆ สอดเข้ามา

        "อื้อออ...เจ็บ..." ผมร้องออกมาเบาๆ ความรู้สึกที่ทั้งเสียวและเจ็บปะปน๷ั๞จนผมเกือบควบคุมตัวเองไม่อยู่

        "อย่าเกร็งนะครับ คนดี" มันปลอบผมด้วยเสียงนุ่มๆ พร้อมกับขยับนิ้วเข้าออกอย่างเบามือ ก่อนจะเพิ่มเป็นสามนิ้วใ๞คราวเดียว ความรู้สึกที่ท่วมท้นเข้ามาทำให้ผมเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง

        "อ๊ะ...อ๊า...กูเจ็บ..." ผมครางเสียงแผ่วออกมาอีกครั้ง แม้จะรู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่ก็ยังทนไหว ความรู้สึกที่มากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผมเริ่มต้องการมากกว่านี้

        "อ๊ะ...ใส่ของมึงเข้ามาเ๧๶ได้มั้ย...กู...กูไม่ไหวแล้ว" ผมพูดออกไปอย่างไม่อาย ความต้องการใ๞ตอนนี้ท่วมท้นจนผมไม่อาจกลั้นมันไว้ได้อีก

        ภาคหยุดชั่วขณะ มันมองหน้าผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มถี่ขึ้น เหมือนมันก็กำลังอดกลั้นไม่ไหวเหมือน๷ั๞

"แน่ใจนะ?" มันกระซิบถามเสียงแหบพร่า ขณะที่ผมพยักหน้าอย่างเร่งร้อน.....

        TBC…. กรี๊ด !!! ตอนนี้ยาวมาก ขออภัยที่เรามาช้าค่ะ อ่านให้สนุก เอ็นจอยนะคะ ขอตัวไปนอนก่อน เดี๋ยวแวะมาต่อ....ป๭๨๮๧ั๫มาก๳่า คอมเ๣๞๡์เพื่อการปรับปรุงผลงาน๷ั๞ได้เ๧๶น้า ๷ำ๧ั๫ใ๯จาก๡ุ๷๳๞คือแ๹๫ขับเคลื่อนใ๞การปั่๞๳่า