เรื่อง ภาคินน์คลั่งรัก
"อ๊ะ...ใส่ของมึงเ้ามาเได้มั้ย...กู...กูไม่ไหวแล้ว"
"แน่ใจนะ?" มันกระซิบถามเสียงแหบพร่า ขณะี่ผมพยักหน้า่าเร่งร้อน.....และดูเหมือนว่าไอ้คนี่เมาไม่มีสติก่อนหน้านี้ัดูมีสติขึ้นมาเต็มร้อยหลังจากี่มันบรรจงเบิกช่องทางด้านหลังผม่าใจเย็นแล้วจนตอนนี้มันขยายพร้อมี่จะรับความแปลกใหม่เ้ามา แม้ไม่ใช่ครั้งแรกของผมกับมันแต่ความตื่นเต้นและความต้องการก็ไม่เคยน้อยลง มือหนาของมันลูบไล้ลูกชายของตัวเอง ตอนนี้ลูกชายมันพองตัวผงาดสู้สัมผัสมือ ปลายแท่งเอ็นใหญ่ถูกจ่อมาี่ชองทางด้านหลังของผม มันวนอยู่่านั้นเหมือนกำลังแกล้งให้ผมคลั่งใคร้
“ตอบมาซิ อยากได้อะไร” มันถามผม่ายียวน ตอนนี้ผมแทบคลั่งกับไฟตัณหาี่ก่อตัว
“มึง กูต้องการมึง ของมึง” ผมพูดกระเส่า่าไม่เป็นศัพท์ ปลายแท่งเอ็นลำใหญ่อันอบอุ่นค่อยๆ สอดใส่เ้ามาทีละน้อยลัถูกแช่ไว้อยู่่านั้น
“อ่ะ เจ็บ กูเจ็บ ภาค”
“่าเกร็งสิครับ คนี” มันค่อยๆ ขยับแท่งเอ็นใหญ่เ้าออกเป็นจังหวะ จากช้าเป็นเพิ่มจังหวะเร็วขึ้น
“อ๊ะ อ๊า ไม่ไหว”
“นี่เพิ่งเริ่มเองนะ ไม่ไหวแล้วหรอ” มันยังคงขยับสะโพกรัว จนตัวผมโยกไปตามจังหวะเ้าออกแทบจะยืนไหวไม่ไหวไปกองอยู่ี่พื้น แต่มือหนาของมันยังคงพยุงร่างของผมไว้
“หยุด หยุดทำไม” ผมถาม่าหงุดหงิดเมื่อมันขยับสะโพกช้าลง และมีจังหวะค้างไว้
“เรียกกูว่าพี่ภาค” เหมือนมันกำลังแกล้งผมอยู่
“ไม่ กูไม่เรียก อ๊ะ” มันกระแทกสะโพกเป็นจังหวะหนักเ้ามาอีกครั้ง
“จะเรียกมั้ย ไม่งั้นกูหยุด” มันขู่ผมในตอนี่อารมณ์ของผมกำลังขึ้นไปยังจุดสูงสุด และยังกระแทกสะโพกหนักเ้ามาอีกครั้ง
“อ๊ะ แรงอีก ขอแรงกว่านี้ได้มั้ย”
“ถ้าเรียกพี่ภาค จะทำให้ทุก่า” มันยังคงพูดต่อ และเคลื่อนสะโพกเ้าออก่าช้าๆ
“พี่...พี่ภาค...ขอแรงกว่านี้ได้มั้ย” ผมกระซิบเสียงพร่า ท่ามกลางบรรยากาศี่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน
“ีา คนี”
มันกระซิบตอบัมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มันจูบเบาๆ ี่ท้ายทอยของผม ริมฝีปากของมันแนบสัมผัส่านุ่มนวล แต่อยู่ๆ มันก็ถอนแท่งเอ็นออกจากช่องทางด้านหลังทำให้ผมต้องเผลอคราง่าเสียดาย ก่อนี่มันจะจับผมพลิกตัวหันหน้ามาหามัน สายตาของเาประสานกันอีกครั้ง มีเพียงความปรารถนาอันร้อนแรงในแววตาของมันี่ทำให้ผมหัวใจเต้นแรง แท่งเอ็นร้อนของมันถูกดันเ้ามาอีกครั้ง
คราวนี้มันยิ่งหนักหน่วงกว่าเดิม ขาของผมถูกยกขึ้นสูงจนลอยจากพื้นแนบชิดกับลำตัวแข็งแรงของมัน จังหวะนั้นมันยังสอดใส่และเร่งจังหวะไม่หยุด ริมฝีปากของเายังคงประกบกัน่าแนบแน่น ดูดดื่มและไม่ยอมปล่อยให้หยุดพัก ทุกจังหวะี่มันสอดใส่เ้ามา ยิ่งทำให้ผมรู้สึกถึงความต้องการและความสุขี่เพิ่มขึ้นทีละนิด จนกระทั่งผมปล่อยความสุขนั้นออกมาโดยี่ไม่สามารถกลั้นได้ มันเองก็ไม่ต่างจากผม เสียงครางของเาทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน แต่ถึง่านั้นบทรักอันเร่าร้อนของเายังไม่จบเพียงเท่านี้ มันอุ้มผมขึ้นโดยี่ส่วนนั้นของเายังคงเชื่อมกันแน่น ขณะี่มันพาผมมายังเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างกายของผมถูกวางลงบนเตียง่าอ่อนโยน ผมรู้สึกได้ว่าบทใหม่ของเากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งโดยี่ไม่มีใครคิดจะหยุดก่อน
มันโน้มตัวลงาระชับจูบผม่าเร่าร้อนอีกครั้ง สัมผัสของมันยิ่งกระตุ้นใจผมให้เต้นแรง รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ความปรารถนาี่คุกรุ่นในใจเหมือนจะปะทุขึ้นอีกครั้ง ผมทนไม่ไหวแล้ว ต้องเป็นฝ่ายคุมเกมรักในครั้งนี้ให้ได้
“กูอยากทำบ้าง ให้กูทำนะ” ผมพูดเสียงต่ำ ในเมื่อมันไม่ให้ผมเป็นฝ่ายรุก ผมก็จะคุมเกมนี้ซะเอง
มันไม่ตอบ แต่ผมไม่รอให้มันอนุญาต ผมพลิกตัวมันให้อยู่ใต้ร่างผม ท่ามกลางบรรยากาศี่ร้อนระอุ ผมนั่งกดทับมันไว้โดยี่ส่วนนั้นของเายังเชื่อมกันอยู่ แล้วผมก็เริ่มขยับสะโพกไปตามจังหวะี่ตัวเองต้องการ
“มึง...ั มึงแม่งน่าเาสุดๆ เว่ะ อย่าทำแบบนี้กับใครอีกนะ” มันพูดพร้อมกับลุกขึ้นนั่งบนี่นอน ใบหน้าของมันซุกไซ้หยอกเย้าผม่าสนุกมือ ขณะี่มือหนาของมันก็กอบกุมยอดอกของผม บีบเคล้น่าไม่ปรานี
“อ๊ะ อย่ากัด! กูเจ็บ!” ผมร้องเบาๆ เมื่อมันใช้ฟันขบลงบนยอดอกของผมจนเกิดรอยแดง แต่ถึง่านั้นผมก็ยังไม่หยุดสวนสะโพกเป็นจังหวะไปมา ความร้อนแรงของความปรารถนาทำให้ผมลืมความเจ็บปวด มือหนาอีกข้างของมันก็ไม่ยอมอยู่เฉย ล่วงสัมผัสลงไปี่แก่นกายของผม มือมันเลื่อนขึ้นลง่าชำนาญจนความแข็งตัวของผมสู้กับมือหนาของมัน
“อ๊ะ ภาค กูบอกว่าอย่ากัด! อย่าทำรอยยย!”
“ทำไม กลัวคนอื่นเห็นหรอ?” มันกระซิบถาม พร้อมกับขบกัดทำรอยบนตัวผมอีกครั้ง รอยแดงเริ่มแสบเล็กน้อย
“เออดิ กูต้องไปทำงานนะเว้ย ถ้าคนอื่นเห็นกูจะทำไง!” ผมตอบัด้วยเสียงี่แสดงถึงความกังวลแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ี่ยังไม่จางหาย
“แล้วมึงชอบมั้ยล่ะ?” มันถามั่าไม่อ้อมค้อม ก่อนี่จะก้มหน้าลงมาประกบจูบี่ซอกคอผมอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการขบกัด แต่เป็นจูบอุ่นๆ ี่ทำให้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปรารถนาของมัน
ผมเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบยังไงี เพราะส่วนหนึ่งในใจก็ยอมรับว่าผมชอบทุกสิ่งี่มันทำ แต่ก็ไม่อยากให้มันรู้ตัว
“กู…กูไม่รู้” ผมตอบ่าเขินอาย พลางหลบสายตาี่มันจ้องมองมา
“ไม่รู้ หรือว่าจริงๆ แล้วมึงชอบ?” มันยิ้มออกมา่ารู้ทัน ดึงผมเ้าไปกอดแน่นๆ ราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้ผมหลุดออกไปง่ายๆ
“บอกกูสิ ั” มันกระซิบใกล้หูผม
“มึงชอบี่กูทำแบบนี้กับมึงใช่ไหม?”
ผมกลืนน้ำลายลงคอ่ายากลำบาก รู้สึกเหมือนว่าทุกคำพูดของมันบีบให้ผมต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกี่ซ่อนลึกอยู่ในใจ แต่ผมไม่อยากยอมรับง่ายๆ ถึงแม้ว่ามันจะรู้ทันความคิดของผมทุก่า
“มึงมันเจ้าเล่ห์จริงๆ” ผมพึมพำ พลางก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาี่จับจ้องมาจากมัน แต่มันัใช้มือหนาประคองใบหน้าผมให้หันไปสบตากับมันอีกครั้ง สายตาของมันดูอบอุ่นแต่ก็เต็มไปด้วยความต้องการี่ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นแรง บทรักอันเร่าร้อนระหว่างเาสองคนดำเนินไป่าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่เมื่อรู้ตัวอีกที ฟ้าข้างนอกก็เริ่มสว่างแล้ว กว่าจะได้นอนพักจริงๆ ก็ปาเ้าไปเกือบตี 5 ทำเาผมหมดแรงจนแทบขยับตัวไม่ไหว
ผมนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง พลางคิดในใจว่า นี่มันคือการพักผ่อนจริงๆ หรือเปล่า ขามันก็ล้า ตัวก็เมื่อย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางยังไม่ทันได้หาย ก็ต้องมาเจอกับความเหนื่อยแบบใหม่ี่ไม่คิดว่าจะเจอ
“ภาค มึงนี่มันบ้าเาแต่ใจ” ผมพึมพำออกมาเบาๆ ขณะี่พยายามข่มตาหลับ แต่ความรู้สึกอุ่นๆ ี่ยังคงหลงเหลือจากอ้อมกอดของมันทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ลึกๆ แล้ว ผมก็ยอมรับว่า การได้อยู่กับมันแบบนี้ มันก็ีเหมือนกัน
เวลา 11.00 น.
ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ี่ร่างกายอ่อนเพลียสุด จะบอกว่าเช้าก็ไม่ได้เพราะเหลือบมองนาฬิกาก็ปาไปเกือบครึ่งวันแล้ว ผมหย่อนขาลงขาเตียง เท้าสัมผัสกับพื้นี่เย็นเฉียบทำเาผมล้มไปกองกับพื้น
“โอ๊ย.....” ใช่ครับร่างกายมันเจ็บและปวดร้าวไปหมด เป็นเพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะไอ้ตัวีไงครับ ตื่นมาผมยังไม่เจอมันเ ผมแทบคลานไปเ้าห้องน้ำ
“เห้ยยยย ัเป็นไงบ้าง?” มันเปิดประตูห้องเ้ามาพร้อมกับสีหน้าตกใจ มันวิ่งเ้ามาประคองร่างผมี่นอนกองอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น
“เอออ กูไม่เป็นไรหรอก แค่ปวดฉี่จะเ้าห้องน้ำ” ผมพูดเสียงเบาๆ พยายามทำตัวให้ปกติเพื่อไม่ให้มันรู้สึกผิดาไป
“กูขอโทษ เพราะกูเองมึงเเจ็บแบบนี้” มันพูดเสียงเศร้าและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ทำหน้าเป็นหมาหงอยไปได้ กูไม่ได้สำออยขนาดนั้นหรอก แค่เวียนหัวนิดหน่อยก็เไปกองี่พื้น”
ผมพูดออกไป่าขำๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกเจ็บๆ แต่ก็ไม่อยากให้มันรู้สึกผิดไปากว่านี้ มันยังไม่ตอบอะไรแต่ก็พยุงผมเดินเ้าไปในห้องน้ำ ผมเห็นตัวเองในกระจกแล้วถึงกับตกใจ เพราะบนร่างกายของผมเต็มไปด้วยรอยแดงและรอยม่วงี่กระจายอยู่ทั่วร่าง
“ไอ้เวรนี่ บอกแล้วไงว่าอย่าทำรอย” ผมกรนด่ามันไปแบบไม่จริงจังนัก แต่ก็ทำหน้าบูดบึ้ง
“กูขอโทษ เสร็จแล้วมึงนอนพักเียวกูเช็ดตัวให้ สั่งข้าวให้ละแล้วค่อยกินยา” มันขอโทษผมอีกครั้ง
“เอออออ กูรู้แล้วน่า หันหน้าไปดิกูจะฉี่” ผมพูดพร้อมกับนั่งลงบนชักโครก รู้สึกถึงความปวดร้าวี่ยังคงวนเวียนอยู่ในร่างกาย มันหัวเาะเบาๆ แล้วพูดว่า
“อายทำไม กูเห็นมาทุกซอกทุกมุมแล้ว” สีหน้ามันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
“ไอ้สัส ยังจะพูดอีก หันไปได้ละ กูจะฉี่แล้ว” ผมบ่นัด้วยน้ำเสียงี่ไม่จริงจังนัก มันยิ้มกว้างและหมุนตัวไปยังอีกด้านหนึ่ง
“โอเคๆ กูหันไปแล้ว” มันพูดพร้อมกับเดินไปยืนรออยู่นอกห้องน้ำ มันก็ยังดังลอดเ้ามาเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง
“เสร็จแล้วเรียกกูนะ... จะได้ช่วยมึงเช็ดตัวต่อ”
ผมได้ยินเสียงมันพูด่าห่วงใยจากนอกห้องน้ำ ก็อดี่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่ความใส่ใจของมันก็ทำให้ความเจ็บนั้นเบาบางลงไปบ้าง นี่ผมยิ้มอะไรกัน
เานั่งทานมื้อเี่ยงี่มันสั่งมาให้ผมถึงในห้องพัก เพราะสภาพร่างกายตอนนี้จะให้ออกไปกินข้างนอกก็คงลำบาก ดูท่าจะเดินไม่ไหวด้วยซ้ำ มันก็เจัดการทุก่าให้เสร็จสรรพ อาหารี่มันเลือกา็อร่อยใช้ได้ ทำเาผมกินไปเพลินๆ จนลืมความเจ็บไปชั่วขณะ
หลังจากี่มื้ออาหารจบลง มันก็ไม่รอช้า รีบจัดยาและน้ำมาให้ผมอีกทันที
“มึงไปนอนพักต่อเหอะ เี๋ยวถ้าตอนเย็นไม่ีขึ้น กูพาไปหาหมอนะ”
ผมหัวเาะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“กูเป็นหมอครับ ไปหาหมอทำไม” มันมองผมด้วยสายตาขำๆ แล้วตอบั
“มึงรักษาตัวเองได้ไง๊” มันพูดพลางเามือมาวางบนหน้าผากผม ตรวจเช็คอุณหภูมิแบบหมอจำเป็น
“ไปนอนพักก่อน เี๋ยวกูจะดูแลเอง ถ้ามึงไม่หายกูจะลากมึงไปหาหมอเอง” มันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงความห่วงใยเาไว้
ผมพยักหน้า่าจำใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง ขณะี่มันคอยจัดแจงผ้าห่มและทำให้ผมรู้สึกสบายี่สุด ผมค่อยๆ หลับตาลง ความเหนื่อยล้าก็เริ่มถูกกล่อมให้หายไป่าช้าๆ รู้สึกุมันี่ดูแลผม่าีขนาดนี้ แม้จะเหนื่อยจากเมื่อคืน แต่ก็อดไม่ได้ี่จะยิ้มออกมาเล็กๆ ่าพอใจ
19.00 น.
วันนี้เาไม่ได้ออกไปเี่ยวข้างนอกกันเ เพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้ัไม่สบาย ผมรู้สึกผิดาี่ทำให้มันเจ็บตัวในวันี่ควรจะได้พักผ่อน่าเต็มี่ ตอนนี้สิ่งเียวี่ผมพอจะทำเพื่อไถ่บาปคือการดูแลมันให้ีี่สุด เมื่อช่วงสายๆ ตัวมันอุ่น เหมือนจะมีไข้ ตอนมันหลับผมเปิดดูช่องทางด้านหลังของมันหลังจากี่ผ่านมรสุมรักดูเหมือนว่าจะบวมแดงเปล่ง ผมจึงี่ยาให้มันหวังว่ามันจะอาการีขึ้น ผมใจคอไม่ีเี่ทำให้ร่างกายของมันเจ็บและมีรอยช้ำขนาดนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะความต้องการี่าเกินไปของผมเองี่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ผมเตั้งใจว่าจะไม่รบกวนอะไรอีก ปล่อยให้มันได้พักผ่อนยาวๆ ่าเต็มี่ พอเย็นๆ ผมก็สั่งมื้อเย็นมาไว้ในห้อง รอให้มันตื่นาิน
“อื้ออออ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ววะ” มันตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย พลางขยี้ตาเบาๆ ราวกับยังไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองหลับไปนานขนาดนี้
“ทุ่มกว่าละ มึงหิวมั้ย? กินข้าวเปะ กูสั่งมาให้แล้ว” ผมตอบไปพลางเดินมาหามันี่เตียง เามืออังหน้าผากเช็คอุณหภูมิเพื่อให้แน่ใจว่ามันีขึ้นแล้ว มันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ห๊ะ! นี่กูหลับไปทั้งวันเเหรอ ทำไมไม่ปลุกกูวะ” ผมยิ้มบางๆ แล้วพูด
“ก็มึงไม่สบาย กูไม่อยากปลุก อยากให้มึงได้พักผ่อนเต็มี่” มันมองผมด้วยสีหน้าครึ่งง่วงครึ่งสับสน
“แต่เามาเี่ยวนะเว้ย ไม่ได้มานอนเฉยๆ แล้วมึงล่ะ ไปเี่ยวไหนมาบ้างยัง?”
“ยังอ่ะ กูรอมึง กูอยากมาเี่ยวกับมึงไม่ได้อยากมาคนเียว”
“ไอ้สัสสสส มึงนอนอยู่บ้านีกว่ามั้ยไม่ต้อถ่อมาี่นี่ก็ได้มั้ง”
“ไม่เห็นเป็นไรเ เายังมีพรุ่งนี้อีกวัน”มันตอบัพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปี่โต๊ะอาหาร แล้วจุดเทียนสร้างบรรยากาศ บอกเว่าโรแมนติกสุดๆ แสงเทียนอ่อนๆ ทำให้ห้องพักดูพิเศษขึ้นมาทันตา มันไม่ลืมสั่งเมนูอาหารทะเลี่ผมชอบมาให้ด้วย กลิ่นหอมของอาหารทำให้ท้องผมเริ่มร้องเบาๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่ แต่บรรยากาศตรงหน้าก็ทำให้ผมรู้สึกีขึ้นา
“าินข้าวมึงเย็นหมดละ” มันเรียกผมไปทานข้าว
หลังมื้ออาหาร เาก็นั่งลงบนโซฟาด้วยกันเพื่อดูหนัง มันเลือกหนังเรื่องโปรดมาหนึ่งเรื่อง แต่บอกตามตรงว่าเป็นเรื่องโปรดของไอ้ภาคซะากว่า เพราะมันดันเลือกหนังผีมาเปิดในตอนกลางคืนเนี่ยสิ ถึงผมจะเป็นหมอี่ต้องคลุกคลีอยู่กับความเป็นความตาย แต่ถ้าพูดถึงเรื่องสิ่งี่มองไม่เห็นล่ะก็ ผมขอบายเ
“ไอ้สัส กูบอกให้ดูเรื่องอื่น ทำไมต้องมาเลือกดูตอนกลางคืนวะ! ละมึงคิดว่ากูจะนอนหลับมั้ยเนี่ย” ผมโวยวายใส่มันทันทีี่เห็นหน้าจอเริ่มต้นด้วยบรรยากาศหลอนๆ
มันหันมามองผมด้วยสายตาขำๆ “มึงกลัวเหรอ มาใกล้ๆ กูมา เี๋ยวกูปลอบเอง” มันพูดพร้อมกับยื่นแขนออกมาเหมือนจะโอบผมเ้าาอด
“ทะลึ่งละมึง” ผมหยิบหมอนปาใส่มัน
“กูไปนอนีกว่า มึงดูคนเียวเหอะ กูไม่อยากฝันร้าย”
ผมทนดูต่อไม่ไหวจริงๆ เขอตัวไปนอนก่อน แต่ก็ไม่วายหันมามองมันนิดหน่อย เห็นมันยังสนุกกับหนังอยู่เรู้สึกไม่อยากรบกวน ผมล้มตัวลงนอนบนเตียง หลับตาแล้วพยายามไล่ความคิดหลอนๆ ออกจากหัว
เวลาผ่านไปสักพัก ผมเกือบหลับสนิทอยู่แล้ว แต่ก็รู้สึกถึงแรงยวบของี่นอนข้างๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาๆ ี่เ้ามาใกล้ ผมสะดุ้งตื่นทันที มองไปเห็นมันเดินขึ้นมานอนบนเตียงข้างๆ ผม
“โทษทีว่ะ กูทำมึงตื่น นอนต่อเหอะ” มันพูดด้วยเสียงเบาๆ ก่อนจะปิดไฟหัวเตียงให้ห้องตกอยู่ในความมืดสลัว จากนั้นมันก็ค่อยๆ สอดตัวเ้ามาในผ้าห่มข้างๆ ผม่าแผ่วเบา ไม่ให้เตียงสั่นสะเทือนานัก แต่ก่อนี่มันจะหลับ มันักระซิบถามขึ้นมา
“ขอกอดได้มั้ย?” เสียงของมันแฝงไปด้วยความอบอุ่น และแม้ว่าจะเป็นคำขอี่ฟังดูเรียบง่าย แต่ก็ทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นมานิดๆ
ผมไม่ได้พูดอะไร ตอบด้วยการขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้มันเ้ามาใกล้าขึ้น พอเห็นผมไม่ปฏิเสธ มันก็ไม่รอช้า เอื้อมแขนมาโอบรอบตัวผม กอดไว้แน่นๆ ราวกับไม่อยากให้ผมหนีไปไหน
“ฝันีครับ” มันกระซิบเสียงแผ่ว พร้อมกดจูบเบาๆ ี่หน้าผากผมและเ้าสู่ห้วงนิทราจนถึงเช้า
เช้าวันอาทิตย์
วันนี้เาสองคนตื่นกันแต่เช้าตรู่เพื่อมาดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า อากาศีาครับ อยากสัมผัสบรรยากาศแบบนี้ี่กรุงเทพทุกวัน
“ถ่ายรูปกันมึง” ผมเรียกไอ้ภาคเ้ามาในเฟรมกล้องมือถือ
“เานะ 1 2 3 ชีสสสสสสสส” ผมพูด่าร่าเริง แต่ทันใดนั้น มันก็ยื่นหน้าเ้ามาหอมแก้มผมแบบไม่ให้ตั้งตัว ภาพี่ได้ออกา็น่าจะรู้นะครับ แทนี่จะได้รูปถ่ายคู่สวยๆ ักลายเป็นรูปี่ผมกำลังทำหน้าตกใจ ส่วนมันยิ้มกว้าง่าพอใจ
“ไอ้สัส! หอมกูทำไมเนี่ย! ถ่ายใหม่เ กูลงโซเชียลไม่ได้นะเนี่ย” ผมพูดออกไปแบบงอนๆ แต่จริงๆ แล้วก็แอบยิ้มขำอยู่ในใจ แต่ไม่ให้มันรู้หรอก หน้ามันดูหงอยๆ ่าบอกไม่ถูกหลังจากได้ยินผมพูดแบบนั้น
“งอนเป็นคนแก่เไอ้-่า กูแค่ล้อเล่น มาถ่ายใหม่เถอะน่า” ผมรีบพูดแก้สถานการณ์ ก่อนี่มันจะงอนหนักไปกว่านี้ ผมหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ดึงมันเ้ามาใกล้กว่าเดิม คราวนี้เาถ่ายรูปกันใหม่แบบไม่มีเรื่องเซอร์ไพรส์
หลังจากถ่ายรูปเสร็จ เาก็พากันเดินไปกินลมชมวิวี่ชายหาด เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ ท่ามกลางลมทะเลี่พัดเบาๆ และแสงแดดอ่อนๆ ตอนเช้า บรรยากาศีจนไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปเ
แต่สุดท้ายก็ถึงเวลาี่ต้องัมาี่ห้องเพื่อเตรียมเก็บของเช็คเอ้าท์ ผมมองไปรอบๆ ห้องี่เาใช้เวลาพักผ่อนอยู่สองสามวันแล้วรู้สึกใจหาย
“เห้อออออ เวลาพักผ่อนนี่ผ่านไปไวจริงๆ ว่ะ กูยังไม่อยากัเ” ผมบ่นออกมา่าเสียดาย มองออกไปี่วิวทะเลี่เาเพิ่งเดินัมา
“ปะ ักัน” มันบอกผม
เานั่งรถักรุงเทพ โดยี่มันเป็นคนขับเช่นเดิม แต่บรรยากาศในรถัเปลี่ยนไป มันนั่งเงียบตลอดทาง เหมือนมีอะไรบาง่าี่มันไม่พูดออกมา ตั้งแต่ี่เาถ่ายรูปริมทะเล ผมก็สังเกตเห็นแล้วว่ามันดูเงียบไป
“มึงเป็นอะไรปะเนี่ย นั่งเงียบเชียวสัส” ผมถามขึ้นมาเมื่อความเงียบเริ่มจะน่าอึดอัดเกินไป
“ป่าว” มันตอบัมาแค่นั้น
คำตอบของมันยิ่งทำให้ผมไม่สบายใจ “หรือมึงโกรธกูเรื่องรูป? ก็มึงกับกูยังไม่ได้เป็นไรกัน ถ้ากูลงรูปนั้น คนอื่นจะคิดยังไง” ผมพูดต่อไป่าระมัดระวัง
มันหันมายิ้มทันที เหมือนเจอจุดี่ถูกต้อง “งั้นถ้าเาเป็นอะไรกัน ก็ลงได้ใช่ปะ?”
ผมถอนหายใจ่าโล่งอกนิดหน่อย แต่ก็อดขำไม่ได้ “นี่มึงงอนเพราะเรื่องรูปจริงๆ ใช่มั้ย เด็กน้อยสัสส”
“ไม่ได้งอน กูแค่อยากเก็บเรื่องราวีๆ เกี่ยวกับมึงไว้เท่านั้น แต่ถ้ามึงไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร แต่กูขอรูปเาเก็บไว้ได้มั้ย นี่เป็นรูปแรกี่เาถ่ายด้วยกันเนะ” น้ำเสียงของมันเริ่มอ่อนลง ฟังแล้วรู้สึกว่าเรื่องนี้สำคัญกับมันจริงๆ
ผมไม่พูดอะไร แต่หยิบมือถือขึ้นมาส่งรูปทั้งหมดี่เาถ่ายด้วยกันให้มัน “อ่ะ นี่ กูส่งให้ละ แล้วแต่มึงจะลงเสัส”
“มึงหมายความว่าไง ไม่โกรธกูใช่ปะถ้าลง?” มันถามด้วยสีหน้าระรื่นขึ้นมาทันที
ผมกลั้นหัวเาะไม่ไหว ก่อนตอบัไปแบบกวนๆ “เรื่องของมึงงงง”
มันยิ้มกว้าง หันไปมองถนนต่อ ผมสังเกตเห็นว่าบรรยากาศในรถเริ่มัมาีเหมือนเดิม มันยังคงเงียบ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะมีอะไรในใจแล้ว แค่รู้สึกสบายใจี่ได้นั่งข้างกันแบบนี้ตลอดทางับ้าน
คอนโดั....
เมื่อมันมาส่งผมถึงคอนโด ผมกำลังจะก้าวเท้าลงจากรถแล้วเดินไปยังตึก อาการง่วงนอนยังไม่หาย แม้ผมจะนั่งหลับาลอดทาง แต่ตอนนี้รู้สึกเพลียสุดๆ มันี่เป็นคนขับคงจะเหนื่อยกว่าผม
“ขอบใจมึงี่มาส่ง ขับรถี” ผมบอกมัน พร้อมกับเปิดประตูลงจากรถ
หลังจากี่ถึงห้องผม วางของ อาบน้ำ แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูรูปี่ถ่ายกันมา เลือกรูปี่ถ่ายริมทะเลแล้วโพสต์ลงในอินสตาแกรมพร้อมแคปชั่น
@NATTHAWIN_NAT
“ชอบแบบนี้ อยากมาอีก…”
ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อน ตื่นมาอีกทีก็ย่างเ้า 4 ทุ่ม ผมเปิดมือถือดูการแจ้งเตือนี่เ้ามา มีหลายการแจ้งเตือนทั้งคอมเม้นท์ใต้โพสต์ี่ผมลงและการแท็กของมัน
การแจ้งเตือนจากสตอรี่ของมันดึงความสนใจของผม
@PHAKINN
“อยากหยุดเวลาตรงนี้....”
ผมเห็นแคปชั่นนี้พร้อมกับรูปี่มันเลือกลงเป็นสตอรี่ซึ่งเป็นรูปี่มันหอมแก้มผม ผมเผลอยิ้มให้กับสิ่งี่เห็น่าไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น หน้าจอมือถือผมก็ขึ้นข้อความี่ทำให้ใจเต้นแรงอีกครั้ง จากคนี่ผมรู้จักี
Ploy: ั...ออกมาเจอเาได้มั้ย เามีเรื่องปรึกษา เาไม่ไหวจริงๆั
คำว่า "Ploy" ดึงความสนใจของผม่าแรง หัวใจของผมเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง อีตคนรักคนี่ทำให้ผมอยากลืมัมาอีกครั้งแล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงัไปยังช่วงเวลาี่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ี่ผมพยายามจะลืมมันไป แต่ตอนนี้มันัมาทำให้หัวใจผมเต้นแรงอีกครั้ง
ผมถอนหายใจ ลูบหน้าผากตัวเองขณะเียวกันก็รู้สึกถึงความวุ่นวายในใจว่าจะทำยังไงี
TBC…. า่อแล้วทุกคนนนนน แกว่าเค้ารักกันยัง แต่ยัยพลอยเธอัมาทำไมอีกเนี่ยยย เค้ากำลังจะลืมเธอได้อยู่แล้....พี่ัจะเาไงีคะ ัไม่ั ุคุณั่าทุกคนาๆ เค่ะี่แวะเ้าอ่านิาของเา ุากก
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??