เรื่องนี้อยากบอกให้เธอรู้

เรื่องนี้อยากบอกให้เธอรู้ ตอนที่ 1 คุณผู้หญิงแสนธรรมดากับคุณผู้ชายไม่เข้าสังคม เรา ชื่อ ยอม เรามักจะชอบที่จะไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด เราพูดน้อย ไม่เข้าสังคม เลยไม่ชินกับการสุงสิงกับใคร วันนึง เราอยากเที่ยวสวนสาธารณะ แห่งหนึ่ง ซึ่งเราได้เดินทางไปโดย BTS เราได้ขึ้น BTS เราไม่ชอบผู้คนเยอะ เเต่เราต้องทำใจขึ้นเพราะเราว่ามันถึงเร็วละสะดวกกว่า รถโดยสารซึ่งการจราจรติดขัด ซึ่งเราเดินทางช่วงบ่าย คนไม่ค่อยเยอะพอมีที่นั่งให้เรา เราได้เดินไปนั่ง ซึ่งปกติเราไม่ค่อยสนใจผู้คนสักเท่าไหร่ เเต่สายตาเราดันเผลอไป สบตาผู้หญิงคนนึง เธอคนนั้น เราพูดได้เลยว่า เธอโครตจะธรรมดาเเธอหน้าตาน่ารัก เต่งตัวธรรมดา เสื้อคอกลมสีแดง กางเกงขาสั้นสีขาว รองเท้าผ้าใบ สะพายกระเป๋า ใส่เเว่น เราพูดได้เลยว่าเธอ ก็เป็นผู้หญิงธรรมดา เเต่สิ่งที่ทำให้เราสะดุดตาผู้หญิงคนนี้คือ เธอไม่ได้เล่นโทรศัพท์ เธอนั่งอ่านหนังสือเล่มนึง ซึ่งเธอดูตั้งใจอ่านมันมาก ๆ เราก็ได้จ้องเธออยู่อย่างนั้น จนผู้หญิงคนนั้น ได้เห็นเราจ้องเธอ เธอเลยพูดว่า นี่คุณจ้องอะไรฉันขนาดนี้ เป็นโรคจิตหรือป่าว จ้องตาไม่กระพริบเลย เราก็พูดไม่ออกจนเธอคนนั้นเดินหนีลงจาก BTS นั้นไป เเต่เราดันรู้สึกผิดที่ไปจ้องเธอขนาดนั้น เราเลยลงจาก BTS สถานีนั้นซึ่งไม่ใข่สถานี่ที่เราจะไป เเต่ด้วยที่เรากลัวผู้หญิงคนนั้นจะมองเราเป็นโรคจิต เราเลยวิ่งไปหาผู้หญิงคนนั้น วิ่งไปจนเจอเธอนั้นเห็นเราที่วิ่งไปหาเธอเลยตกใจ เเละวิ่งไปหาคนให้ช่วยเธอ ซึ่งตอนนั้นเธอได้เจอพี่ที่เป็นรปภ. เราก็โดนพี่รปภ.พาลงไปจาก BTS หลังจากนั้นเราก็หาผู้หญิงคนนั้นไม่เจอเลยย เราก็รู้สึกผิดที่เราไม่ได้พูดขอโทษเธอเเละอธิบายเรื่องที่เรามองเธอแบบนั้น เราก็เดินหาสวนสาธารณะใกล้ ๆ เเถวนี้ดูเพราะไม่อยากนั่งรถโดยสารเนื่องจากรถติด เราก็เปิด MAP ดูก็เจอห่างจากสถานี่นี้เเค่ 650 เมตร ก็ถึงเราก็เดินไปเเละก็คิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นไปด้วยย รู้สึกผิดเเละก็รู้สึกอยากขอโทษเธออยู่อย่างนั้น ซ้ำ จนเราได้เดินเข้า สวนสาธาณะนั้นไป เราก็เดินสวนชมบรรยากาศที่เเห่งนั้นซึ้งเราก็รู้สึกดี ที่ได้เที่ยวสวนสาธาณะเเห่งนี้จากตอนเเรกเราจะไปอีกสถานที่นึงเเต่อยากน้อยเราก็ได้เที่ยวสวนสาธาณะที่ดีอีกที่นึง เราก็เดินรอบ ๆ จนเราเริ่มเหนื่อย เราก็ หาที่นั่งพัก เราได้นั่งตรงใกล้สวนดอกไม้นั่งดูดอกไม้ จนเราสังเกตุเห็นอะไรบางอย่าง ที่สะดุดตาเรา สถานการณ์แบบนี้เราคุ้นเหมือนพึ่งเคยรู้สึกมาก่อน เราหันไปเห็นผู้หญิงที่เเสนจะธรรมดาที่พูดกับเรา นี่คุณจ้องอะไรฉันขนาดนี้ เป็นโรคจิตหรือป่าว เราเห็นเธอเรา เลยลุกเเละตะโกน ออกไปหาเธอที่กำลังเดินอยู่ว่า นี่คุณผู้หญิงที่เเสนจะธรรมดาคนนั้น น่ะ ซึ่งเธอที่อ่านหนังสืออยู่ก็ได้ยินเเละเเละหันหน้าไปตามเสียงเเละเธอก็ได้เห็นหน้าเรา เเละเธอได้ขึ้นมาว่า นี่คุณอีกแล้วหรอ คุณโรคจิต >> จบตอน