เชื่อมโยงด้วยเสียง สั่งการด้วยรัก

#92 #29

หน้าตาดี เรียนเก่ง เล่นกีฬาเก่ง บ้านรวย คุณสมบัติพวกนี้จะมีครบทุกข้อในคนคนเดียวยังแทบหาไม่ได้ แต่เหนือความสมบูรณ์ระดับมนุษย์ปกติยังมีความสมบูรณ์แบบขั้นกว่า

ความสามารถพิเศษเหนือมนุษย์ที่ไม่ใช่แค่เล่นดนตรี เล่นกีฬา กินจุที่สุดหรือวิ่งได้เร็วที่สุดแต่เป็น การสั่งให้ใครทำอะไรก็ได้

ผมมีความสามารถที่เหลือเชื่อข้อนั้น จะสั่งให้ปั่นจิ้งหรีด ใช้ลิ้นเลียปลายจมูก หุบปาก อ้าปากหรือสั่งให้ไปกินขี้ ถ้าผมพูดหรือคิด ทุกคนต้องทำตามแต่ผมก็ไม่เคยใช้มันอย่างโอ้อวด ที่จริงผมใช้ชีวิตราบเรียบเป็นคนปกติมาตลอดจนกระทั่ง... รุ่นพี่ ม.6 ที่หน้าตาดี เรียนเก่ง เล่นกีฬาเก่ง บ้านรวยและสูงกว่าผมเล็กน้อยย้ายมา

​????

“ชื่อสองแล้วทำไม”

“ชอบ”

คำตอบที่ได้รับ รวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน ไอ้แทน ไอ้เอิร์ธและไอ้เซิฟเบิกตาโต หัวคิ้วผมกระตุก เผลอกลั้นหายใจไปครู่หนึ่ง

คนชื่อไนน์กลับมายิ้มอีกครั้งแล้วพูดต่อ “ชอบเลขสอง”

ผมคลายไหล่ที่แข็งเกร็งลง สายตาเลื่อนมองเสื้อที่อีกฝ่ายใส่ เลขสองสีเหลืองถูกสกรีนบนเสื้อพื้นสีดำบริเวณหน้าอก เซิฟสะกิดด้านหลังส่งบอลในมือให้ รุ่นพี่ม.6 ที่ชื่อไนน์รับลูกบอลแล้วหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในสนาม จังหวะหมุนตัวผมได้ยินเสียงหัวเราะอีกครั้ง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก สมองของผมทำงานแทบจะเป็นอัตโนมัติทันที

‘ล้มหน้าทิ่ม’

ก้าวที่สามหลังจากออกวิ่ง รุ่นพี่ที่ชื่อไนน์ก็สะดุดขาตัวเองล้ม ลูกบอลกลิ้งไปด้านหน้าเล็กน้อยในขณะที่ผมหัวเราะ

“ขำเหรอ” คนใส่เสื้อเบอร์สองมองหน้าผมแล้วถาม

ผมเม้มปากก่อนตอบ “อืม”

ไอ้แทนใช้ขาเตะขาผมแต่ผมไม่สน ไอ้เอิร์ธหัวเราะลั่นอีกรอบทั้งที่ยังยืนเอามือกุมเป้า ผมคาดหวังว่าจะได้เห็นสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่ายแต่กลายเป็นว่ารุ่นพี่ม.6 คนนั้นฉีกยิ้ม

“ขำแล้วชอบไหม”

รอยยิ้มของผมเปลี่ยนเป็นเรียบตึงบ้าง เสียงโค้ชตะโกนจากในสนามว่า

“ซ้อมต่อ”

เหมือนไอ้แทนจะรู้ว่าผมจะทำอะไรต่อจากนี้ มันรีบส่ายหัวแล้วร้องห้ามว่า “อย่า…”

“เอาหน้ารับบอล” ผมพูด คนใส่เสื้อเบอร์สองวิ่งไปเอาหน้ารับบอลจริง ๆ ผมยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม พูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ เกือบสิบรอบ

“เอาหน้ารับ”

“เอาหน้ารับ”

“เอาหน้ารับบอล”

⚽️????????

​