Once in A life time (2): รั้ว เขียว ขาว เหลือง เรืองรอง

     พ่อกับแม่จัดแจงช่วยเตรียมอุปกรณ์ของใช้ที่จำเป็น เสื่อผืน หมอนใบ ถ้วยชาม ถัง กะละมัง มะม่วง มะขาม เกลือ พริกป่น ปลาร้าสับ ไข่เค็ม ขนใส่รถกระบะที่เหมามา นอกจากพ่อกับแม่และครูเจ้าของรถแล้ว ฉันขอให้เพื่อนสาวข้างบ้าน ไปเป็นส่งด้วย เผื่อเดินด้วยกัน ทำนู่น นี่ด้วยกันจะคล่องแคล่วกว่าเดินกับแม่ 

    “มึงจิไปจริงๆนีฮึ มึงจิอยู่ได้ไหมล่ะคนเดียวเลยเด๊ะ ไกลบ้าน เป็นอะไรไปพ่อแม่ก็ตามไปดูมิได้เด๊ะ”คุณนายแม่ พูดพึมพำ ขนของขึ้นรถด้วย ร้องไห้ไปด้วย….“จ้า…ไปถึงแล้ว ก็ต้องอยู่ให้ได้แหล่ะ ทำไงได้ถ้าไม่ไปก็ไม่ได้เรียนต่อเด๊ะ”

     นั่งกระบะหลังมา ทุกคนคุยกันปกติ ดูนก ดูไม้ ป่าเขา วัดวาอารามสวยงามมาก โดยเฉพาะพระพุทธรูปองค์ใหญ่ สีขาว ที่ตั้งอยู่บนภูเขา มองระยะไกลขนาดนี้ ยังดูองค์ใหญ่และส่งพลังให้มากๆ ถ้าเรามีโอกาสได้ขึ้นไปกราบไหว้ใกล้ๆคงจะดีเนอะ ดอกไม้ริมทางผลิดอกเหลืองอร่ามทุกต้น ลมโชยชิวเย็นสบาย อากาศวันนี้ถือว่าดีมากๆเลยทีเดียว ฉันสินั่งเงียบไม่พูดไม่จา ทำสมาธิตั้งสติอยู่กับตัวเอง ไม่ให้ล่องลอยไปที่ไหนๆ

    เห็นป้ายวิทยาลัย ตัวเบ้อเริ่ม ไม่ผิดแน่ รถค่อยๆขับเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ ต้นมะขามสูงใหญ่ในระดับเดียวกันเรียงตลอดสองข้างทาง ฝั่งซ้ายมือข้างหลังถัดจากต้นมะขามเหล่านี้ ประมาณหนึ่งเมตร เป็นแปลงข้าวโพดที่กำลังลู่ลมเอนไปมาอย่างพลิ้วไหว แปลงดาวเรืองเหลืองส้มอร่ามเต็มแปลง และแปลงฝรั่งต้นสูงประมาณเมตรแต่ยังไม่มีลูก และข้างหลังของแปลงต่างๆเหล่านี้ มีบ้านที่ทำด้วยปูน เรียงรายกันสวยงาม น่าจะเกือบๆ 20 หลัง มันเหมือนวิลเลจ หรือหมู่บ้านจัดสรร ยังไงยังงั้นเลย แต่ไม่มีผู้คนพลุกพล่านเหมือนที่ควรจะเป็นแฮะ ฝั่งขวามือ ต้นหมากลูกดกเขียวเป็นพวง และต้นปาล์มอะไรเยอะแยะ ปลูกสลับกันกับต้นเข็มสวยงามเรียงกันเป็นแปลงตอนลึก ทุกคนนั่งเงียบ เพลิดเพลินกับการชมความกว้างขวางของสถานที่ จากหน้าวิทยาลัยจนถึงป้อมตรวจ ประมาณ 800 เมตรเห็นจะได้ จัดแจงหาที่จอดรถเสร็จแล้ว……

     “ขอให้นักศึกษาชั้นปวช.ปีที่ 1 มารายงานตัวที่หน้าอาคารอำนวยการทุกคน และรุ่นพี่ปี 2 ขอให้ดูแลอำนวยความสะดวกให้รุ่นน้องตามชื่อที่ตัวเองรับผิดชอบด้วยค่ะ”

    ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตามสาย ฉันต้องไปแล้วสินะ ให้ผู้ใหญ่รออยู่ที่รถ ฉันขอให้เพื่อนสาวไปกับฉันก็พอ ถึงจุดรายงานตัว แจ้งชื่อ นามสกุล และรายละเอียดต่างๆครบแล้ว เจ้าหน้าที่อธิบายรายละเอียดเสร็จพร้อมกระดาษหนึ่งใบ มีชื่อห้องพัก และกำหนดการต่างๆครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่องอะไรเลย…..

        “สวัสดีค่ะน้องยิ้มยิ้ม พี่ชื่อหนึ่ง เป็นพี่เลี้ยงของน้องค่ะ”หญิงสาวตัวสูง ผอม ผิวคล้ำผมยาว ใส่ชุดช็อปสีน้ำเงิน รองเท้าสีดำ ถือกระดาษในมือหลายใบ

“คะ…สวัสดีค่ะ หนูยิ้มยิ้มค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”โล่งใจจังที่มีคนมาคอยดูแล
“ม่ะ พี่จะดูแลน้องเอง” พูดพร้อมๆกับยิ้มกว้างๆอย่างจริงใจ……

    ได้ของที่ต้องการครบละ ขอบคุณพี่หนึ่งเสร็จสรรพ ฉันกับเพื่อนสาวหอบหิ้วกลับมาที่รถเตรียมขนของไปหอพัก แม่ยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น ผ้าเช็ดหน้าชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาและน้ำหมากพร้อมพึมพำไม่หยุด 

     “มันมิกลัวอะไรเล้ยยย กูเป็นแม่ยังกลัว ยังกังวลไปทั่ว น้ำตาสักหยดมันก็มิมี มีแต่แม่มันนี่แหล่ะห่วงมัน กลัวแทนมัน กูล่ะยอมใจมึงเลยอีนาง”

     ตามแผนที่ก็บ้านหลังนี้แหล่ะ บ้านปูนชั้นเดียวแบ่งเป็นครึ่งหน้ากับครึ่งหลัง ฉันอยู่ครึ่งหลังข้างในมีเตียงเหล็กสองชั้นทั้งหมด 3 คู่ ซึ่งหมายความว่า ห้องหนึ่งอยู่ 6 คน แยกห้องน้ำออกมาจากห้องนอน มีห้องอาบน้ำกับห้องส้วมแยกกัน และชานนอกบ้านไว้นั่งเล่นนั่งกินข้าวอีก ถือว่าน่าอยู่ทีเดียว พ่อกับแม่เห็นแล้วก็หายห่วงไปปรอะหนึ่ง ลูกอยู่สบายไม่ได้ลำบาก แถมแบ่งโซนหอหญิง หอชาย ชัดเจน… ระหว่างที่ช่วยกันเอาของไปเก็บก็ยังได้เห็นหน้าคาดตากับเพื่อนๆร่วมห้องด้วย..แต่ต่างคนต่างวุ่นวายจัดเก็บของ เลยไม่ทันแนะนำตัวกัน ได้แต่ยิ้มๆให้กัน

     “แม่กลับก่อนเด้อลูก รักษาเนื้อรักษาตัวดีๆเด้อ จดหมายก็เขียนบ่อยๆ เล่าให้ฟังดาเด้อว่าเป็นยังไง แม่กะพ่อจิได้มิห่วง เด้อ”แม่ ยังสะอื้นไม่หยุด“จ้า มิต้องเป็นห่วง เดี๋ยวเขียนจดหมายไปหา กลับดีๆเด้อพ่อกับแม่”

     ในกำหนดการบอกว่า เริ่มกินข้าวเย็นตอน 5 โมงเย็นนี่หน่า งั้นส่งพ่อกับแม่เสร็จ ก็นั่งเล่นตรงนี้เลยละกันนะ อีกแค่ชั่วโมงกว่าๆเอง ”เธอ พวกเรานั่งด้วยได้ไหม ฉันชื่อติ๋ว นี่เพื่อนฉันชื่อนารี พวกเรามาจาก จ.บุรีรัมย์ และเราอยู่บ้านหลังเดียวกันนะ เธออยู่ครึ่งหลัง เราอยู่ครึ่งหน้า”ฉันสะดุ้งนิดหน่อย“อ๋อออ สวัสดีจ้ะ มาสิ มานั่งด้วยกัน ฉันชื่อยิ้มยิ้ม มาจากอำเภอพิมายจ้ะ”สองสาวตัวสูงไล่เลี่ยกันเดินมาขอนั่งด้วย คนชื่อติ๋ว ตัวเล็กผอม ขาว ผมสั้น พูดเก่ง ยิ้มตลอด อีกคนชื่อนารี ผิวคล้ำ ท้วมกว่านิดเดียว พูดน้อย ได้แต่นั่งหัวเราะฟังติ๋วพูด ทั้งคู่น่ารักดี ดูเป็นมิตรด้วย

      ยิ่งใกล้เวลากินข้าวเย็น คนเริ่มเยอะเริ่มทยอยมารอ บางส่วนเริ่มยกหม้อ 3 ใบมาวาง น่าจะเป็นกับข้าวและข้าวสวย อีกสองคนเตรียมถาดหลุมอะลูมิเนียม และอุปกรณ์ช้อน ทัพพี วางบนชั้นอย่างเป็นระเบียบ อีกคนเตรียมน้ำใส่กะละมัง 3 ใบ เดาว่าน่าจะสำหรับล้างแหล่ะ…..รอบๆมีโต๊ะม้าหินอ่อนประมาณ 20 ตัว รวมที่ฉันนั่งอยู่ด้วย จัดตั้งใต้ต้นก้ามปูใหญ่หลายต้น นักศึกษาส่วนใหญ่ที่เห็น ทำไมเป็นผู้ชายล่ะ….อ๋ออ ใช่สินะ ก็นี่มันวิทยาลัยเกษตร ผู้หญิงส่วนใหญ่คงชอบเรียนสบายๆ นั่งหน้าคอมฯ ห้องแอร์เย็นๆใส่กระโปรงสั้นๆ เสื้อรัดรูป แต่งตัวสวยๆ ล่ะนะ ใครจะมาแบกจอบแบกเสียมกันล่ะ ได้แต่บอกตัวเอง…

      “อย่ามัวมาน้อยใจในวาสนาเลยยิ้มยิ้ม มาถึงขนาดนี้แล้วต้องเดินต่อไปข้างหน้าสิ”

…..สักพัก เพื่อนวาว ที่อยู่ห้องเดียวกับฉันก็เดินมาสมทบ นางมาจากอำเภอครบุรี มีเพื่อนมาด้วยกันหลายคน แต่พักคนละห้อง แต่เดี๋ยวก็คงได้เจอกัน นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อยเพราะยังไม่ถึงเวลากินข้าวเย็น......

     “เธอชื่ออะไรอ่ะ เราชื่อจามร เพื่อนเรามันชอบเธอน่ะ มันชื่อ อ้น นะ มันบอกว่าเธอน่ารักดี”เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ยืนหัวฟูยังกับโงกุน ในดราก้อนบอล Z ยิ้มตาปิดมองไม่เห็นลูกกะตา พร้อมชี้มือไปที่ชายอีกคนไม่ไกลนัก ยืนคร่อมอยู่บนจักรยานสีดำคันหนึ่ง หัวฟูน้อยกว่าจามรนิดนึง ยืนยิ้มอยู่ไกลๆ พร้อมโบกไม้โบกมือมาทางนี้ลักษณะท่าทางคล้ายกับจามร แทบแยกไม่ออกเลย“เราชื่อยิ้มยิ้ม จ่ะ”ฉันตอบพร้อมกับหันไปมองทาง อ้น แล้วหันกลับมามองหน้าเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ พวกนางหัวเราะกระซิกๆ แซวไม่หยุดเลย และจามรก็เดินกลับไปหาอ้น เห็นคุยอะไรกันไม่รู้ทำไม้ทำมือชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปทั่ว ฝั่งฉันกับเพื่อนสาวก็เม้าส์มอยหอยสังข์กันต่อ จนถึงเวลา เสียงออดดัง กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆ ทุกคนเดินไปต่อแถวหยิบถาดหลุมคนละใบ ตักอาหารเอง มื้อแรกของฉันในรั้ววิทยาลัยก็คือ ต้มผักกาดดองซี่โครงหมู กับแกงเทโพหมูสามชั้น “อร่อยเนอะ” นั่งกินกับเพื่อนๆไปคุยกันไป เริ่มมีนักศึกษามากหน้าหลายตาขึ้นละ เดินมาเป็นกลุ่มก้อนมั่ง เดินมาคนเดียวมั่ง ปั่นจักรยานมาก็มี นี่ขนาดยังไม่ได้รวมตัวกันทั้งหมดนะ เยอะแยะมองจนตาลายไปหมด อิ่มหนำสำราญกันแล้ว ก็ล้างอุปกรณ์ คว่ำบนชั้นให้เป็นระเบียบเหมือนเดิม ฉันเดินกลับหอพักพร้อมกับเพื่อนสาวทั้งหมด แยกกันแค่หน้าบ้านกับหลังบ้าน …

      จัดของจัดที่นอนเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งทำความรู้จักกัน เพื่อนวาว กับฉันแนะนำกันแล้ว ที่เหลือคือ ปลา มาจากอำเภอโนนสูง ษร มาจากอำเภอปักธงชัย กาญจน์ มาจากอำเภอชุมพวง ต้อง มาจากอำเภอปากช่อง ครบถ้วน 6 ชีวิต คุยไปเอาขนมที่ต่างคนต่างหอบหิ้วมาจากบ้าน มาแบ่งกันกิน สนุกสนานพอประมาณก็อาบน้ำเข้านอนกัน ……….เหนื่อยมาทั้งวันหลับปุ๋ยเอาแรงสู้ต่อพรุ่งนี้นะยิ้มยิ้ม…………โอ๊ยยยย ทำไมตื่นเช้ากันจัง เสียงคุยกัน เสียงอาบน้ำกัน ดังจนฉันต้องตื่นเลย เปิดไฟสว่างไปหมด ฉันยังนอนไม่อิ่มเลยนะ…..การอยู่หอพักรวมครั้งแรกในชีวิตของฉันนนนนนนนนน……..อืมม พร้อมกันแล้วสินะ วันนี้วันแรกทุกคนใส่เสื้อขาวกระโปรงน้ำเงิน รองเท้าคัทชู ทยอยเดินออกจากบ้านพัก หอพัก หญิงชาย ตรงดิ่งกันไปที่โรงอาหาร พวกเราก็เดินไปด้วยกันทั้งหมด พยายามเกาะกลุ่มกันไว้เพราะอย่างน้อยก็อยู่หอพักเดียวกัน นั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน คุยกันเรื่องโปรแกรมการเรียนการสอนที่ได้มา จากโรงอาหาร เดินมารวมตัวกันที่อาคารเรียนรวม เพื่อรอเข้าแถวเคารพธงชาติ

    “เขียว ขาว เหลือง เรืองรอง รักพี่เพื่อนพ้อง ปกป้องรักษา เพราะเกษตรนครราชสีมาร่วมพัฒนาเพื่อเกษตรก้าวไกล……”

      เสียงเพลงมาร์ชของวิทยาลัย ดังกึกก้องตอนเช้า ช่างเป็นเพลงปลุก(ตื่น ตื่น ตื่น) ใจทำให้ตื่นตัวจริงๆ แป๊บเดียวเสียงออดดัง ทุกคนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ ยกเว้นพวกเรา ปี 1 เดินวุ่นสลับไปมา เพราะมีตั้ง 11 แถว แยกหญิง ชาย ฉันกับเพื่อนสาวทั้งหมดได้อยู่แถวหน้าสุด ห้อง 1 ครูประกาศต้อนรับขับสู้สู่รั้ว เขียว ขาว เหลือง ปีนี้เป็นปีแรกที่มีนักศึกษาใหม่ปวช.ปีที่ 1 เยอะที่สุด 930 คน ซึ่งแบ่งเป็นห้องทั้งหมด 11 ห้อง……”โหหหหหห เยอะมาก รวมกับปีอื่นๆ และปวส.ด้วย นี่เกือบเต็มสนามฟุตบอลเลยนะเนี่ย”  เสร็จจากหน้าเสาธง จากนั้นทุกคนแยกย้ายกันไปตามตารางเรียน ฉันกับเพื่อนคนอื่นๆห้อง 1 ก็ไปห้องที่อยู่ติดกับสนามฟุตบอลตรงเสาธง เลยหาง่ายไม่ต้องเดินไกล ครูหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาแนะนำตัว ต่อไปนี้ทุกคนต้องเรียกครูว่า “อาจารย์แม่” และแนะนำตัวกันทุกคน สักพักอาจารย์แม่พาเดินเยี่ยมชมสถานที่คร่าวๆ แต่ขาลากเลย”เนื้อที่ทั้งหมด 400 กว่าไร่ อย่าเพิ่งพาพวกหนูเดินวันนี้เลยนะคะ ขอเวลาพวกหนูหน่อยค่ะ เดินไม่ไหวแล้ว”เพื่อนสาวหลายคนรวมถึงฉันด้วย เริ่มโอดครวญ…..สรุปวันนี้ยังไม่ได้เรียนอย่างเป็นทางการ เดินไปคุยไปเกือบทั้งวัน จุดพีคสุดของวันนี้คือ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทุกคนจะต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 เพื่อไปทำงานตอนเช้าตามตารางงานที่แจกให้ เรียกกันเป็นภาษาเราว่า “ลงงาน” ซึ่งเป็นความรับผิดชอบของทั้งห้อง ทุกห้อง ตั้งแต่ชั้นปีที่ 1-ปีที่ 3……พอได้ยินคำว่าตื่นตี 5 เหมือนข่าวร้ายของฉันตลอดทั้งวันทั้ง 3 ปีเลยนะเนี่ย ยิ้มยิ้ม สู้ๆๆๆๆ “โอยยย….กลับจากลงงาน ขอนอนต่อได้ไหมเหนื่อยด้วยง่วงด้วย” ใช่สินะ จะได้ไงล่ะ ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวเพื่อนๆรอ ไม่งั้นก็ต้องเดินไปคนเดียวนะ วันนี้ใส่ชุดช้อป เสื้อและกางเกง สีน้ำเงิน ค่อยยังชั่ว ไม่ต้องเดินหนีบๆ ..…

       อันที่จริงการลงงานเช้าก็สนุกดีนะ มีงานให้ทำหมุนเวียนกันไปไม่ซ้ำในแต่ละวันจันทร์-ศุกร์ บางวันเตรียมวัตถุดิบให้อาจารย์พ่ออาจารย์แม่ทำกับข้าวมื้อเช้าและเที่ยง บางวันตัดแต่งต้นไม้ในสวนของวิทยาลัย บางวันให้อาหารสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ หมู ไก่ เป็ด วัว ปลา บางวันทำแปลงปลูกผัก บางวันตัดหญ้าเก็บขยะตามแปลงไม้ดอกไม้ประดับ ไม้ผลต่างๆ ซึ่งทุกอย่างนี้ เอามาใช้เลี้ยงดูเหล่านักศึกษาชั้นปวช.ทั้ง 3 ชั้นปี ส่วนพี่ๆ ปวส. เขาพักอยู่หอนอก หาอยู่หากินกันเองเพราะไม่ต้องทำโครงการและไม่ใช่เด็กโครงการอย่างปวช.“เรียนฟรี อยู่ประจำ ทำโครงการ” ส่วนข้าวโพด ฝรั่ง ดอกดาวเรือง รวมถึงต้นพันธุ์ไม้ต่างๆ ทางวิทยาลัยก็ส่งขายตามตลาดตามหมู่บ้านก็เพื่อเป็นรายได้มาใช้จ่ายค่าน้ำค่าไฟและอื่นๆ ซึ่งพื้นที่ทุกตารางเมตรถูกจัดสรรปันส่วนทำนู่นนี่นั่นได้อย่างคุ้มค่าและเหมาะสม คล้ายๆโครงการของพ่อหลวง“ไร่นาสวนผสม”ประมาณนั้นเลย

................ถ้าฉันมีที่ดินเป็นของตัวเอง ก็ฝันอยากจะทำแบบนี้เหมือนกัน คงสักวันเนอะ!