ศัตรูคือมิตร

โรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่งในโตเกียว มีนักเรียนปีสามคนหนึ่งชื่อ โซ เด็กหนุ่มร่างผอมสูง หน้าตาธรรมดา เขานั่งเงียบอยู่มุมห้องเสมอ ราวกับเงาที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ในความเงียบนั้น โซกลับซ่อนดวงตาเฉียบแหลมที่เฝ้าสังเกตโลกภายนอกด้วยความสนใจที่ไม่เคยเปิดเผย เขาชอบเฝ้าดูชีวิตของผู้คนราวกับพวกเขาเป็นตัวละครในละครที่เขากำกับได้ตามใจ โซพึงพอใจกับการสร้างความสั่นไหวในวงจรชีวิตของเพื่อนๆ ด้วยเพียงคำพูดเล็กน้อย โดยที่เขาไม่ต้องลงมือทำอะไรให้ชัดเจน

วันหนึ่ง ริว เพื่อนสนิทของโซ ซึ่งเป็นรองประธานนักเรียนและมีความโดดเด่นทั้งในด้านกิจกรรมและการเรียน ได้ลอบส่งโพยข้อสอบปลายภาคให้เพื่อนอีกสองคนเพื่อช่วยให้พวกเขาผ่านการสอบครั้งสำคัญนี้ ริวกระซิบเรื่องนี้ให้โซฟังอย่างลับๆ พร้อมรอยยิ้มแฝงความตื่นเต้น "อย่าบอกใครนะ" เขาขอร้อง โซพยักหน้าเงียบๆ แต่ภายในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นกับความสนุกที่อาจเกิดขึ้นจากความลับนี้ สำหรับโซแล้ว ศีลธรรมและความยุติธรรมไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจนัก เขากลับชอบความวุ่นวายที่อาจตามมามากกว่าวันต่อมา โซเริ่มเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนอีกคนฟังแบบคลุมเครือ ไม่มีการเอ่ยชื่อใดๆ เพียงบอกเล่าด้วยคำใบ้เล็กน้อย ราวกับนิทาน เรื่องราวนี้กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นเริ่มซุบซิบและตั้งคำถามว่าใครกันแน่ที่โกงข้อสอบ ทุกคนเริ่มหันมองกันด้วยความสงสัยและระแวง บางคนเริ่มแตกกลุ่ม เหมือนว่าต่างฝ่ายกำลังพยายามหาเงื่อนงำเบื้องหลังความลับที่โซเป็นผู้ปล่อย

เมื่อริวรู้ว่าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขารู้สึกไม่สบายใจและสงสัยว่ามีใครในกลุ่มที่ทรยศเขา เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากโซด้วยความมั่นใจว่าคนที่เขาไว้ใจที่สุดคือเพื่อนสนิทคนนี้ “ช่วยหาว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวที นายน่าไว้ใจที่สุดแล้วในตอนนี้” ริวกล่าวด้วยความหวัง โซพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่ซ่อนลึก เขาจงใจส่งเบาะแสที่บิดเบือนให้กับเพื่อนอีกกลุ่ม เพื่อให้ทุกคนเริ่มระแวงกันเอง เหมือนกับตัวละครในละครที่โซเขียนบทขึ้นมา

ในกลุ่มเพื่อนมีเด็กสาวชื่อ ฮิคาริ ซึ่งช่างสังเกตและฉลาดล้ำ เธอเอ่ยขึ้นอย่างเรียบง่ายว่า “บางทีคนที่ปล่อยข่าวทั้งหมดอาจเป็นคนที่เราเชื่อใจมากที่สุดก็ได้” คำพูดของเธอทำให้โซชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขายังคงซ่อนแววตาเฉียบแหลมของตนได้อย่างแนบเนียน วันรุ่งขึ้น ริวเดินตรงเข้ามาหาโซด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวง และเอ่ยถามเขาว่า "นายใช่ไหมที่เป็นคนปล่อยเรื่องนี้?"

โซยิ้มบางๆ แล้วปฏิเสธอย่างใจเย็น เขาแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์อย่างน่าทึ่งจนทำให้ริวเชื่ออย่างหมดใจ และในที่สุด ความสงสัยทั้งหมดก็หันเหไปยัง เรน เพื่อนร่วมชั้นที่ออกจะแปลกๆที่บังเอิญมีพฤติกรรมลึกลับและฟ้องครูบ่อยๆในช่วงนี้ เรนถูกเพื่อนๆ ตั้งข้อสงสัยจนเขาไม่สามารถปฏิเสธหรืออธิบายอะไรได้อีก ขณะที่โซมองดูเหตุการณ์เหล่านี้ด้วยความสุขสงบที่แฝงไว้ในใจ ราวกับนักเขียนที่เฝ้ามองโศกนาฏกรรมที่ตนเองสร้างขึ้นอย่างเยือกเย็น

จากเหตุการณ์นี้ โซตั้งนามปากกาให้ตัวเองว่า “ดาไซ” นักเขียนผู้ซึ่งเขียนบทและควบคุมละครชีวิตของทุกคนได้อย่างแยบยล

เรื่องจริงที่ถูกนำมาเขียนและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นนิยายสั้น จงจำเอาไว้ว่า ตราบใดที่มนุษย์ไม่สามารถอ่านหรือได้ยินความคิดของผู้อื่นได้ ผมยังคงสามารถนำเรื่องราวมาเปลี่ยนเป็นนิยายได้เสมอ

              ในตอนนี้ผู้คนเหล่านั้นได้ถูกติด 0 ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว