เรื่อง My DARLING คนของที่รัก [เดย์ไลท์xที่รัก]

[Daylight Part]

หลังจากที่ชายหนุ่มไล่ให้หญิงสาวออกไป เพราะไม่อยากทะเลาะและไม่อยากให้เพื่อนหมดสนุก เนื่องจากตัวเองเริ่มมีอาการเมาๆ แล้ว

เขาก็ได้สาวหน้าตาดี หุ่นสุดแซ่บคนหนึ่งมานั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ แม้อารมณ์และความรู้สึกจะไม่เหมือนกับตอนที่ได้นั่งกับหญิงสาวที่ตัวเองไล่ออกไป แต่มันก็คงพอจะช่วยให้อารมณ์หงุดหงิดของเขาน้อยลงไปได้บ้าง

ช่วยได้ก็-่าแล้ว มันไม่ช่วยแถมยังทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ อีกต่างหาก

พอคิดย้อนไปถึงตอนที่หญิงสาวถูกเขาไล่แล้วนั้น นอกจากอีกฝ่ายไม่สนใจเข้าแล้ว เธอยังลงไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์อย่างสบายใจเฉิบอีกต่างหาก

นึกแล้วก็หงุดหงิดชะมัด ไหนว่าเป็นแฟนเขาไง

ตาคู่คมแอบเห็นว่าคนตัวเล็กสั่งอะไรสักอย่างที่บาร์มาดื่มสองสามแก้ว ก่อนจะทิ้งเงินไว้แล้วเดินออกไปตามที่เพื่อนของเขาบอก ซึ่งช่วงที่เธอเดินออกไปนั้นก็ดันเป็นช่วงที่เขาเองก็ลุกไปเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่พอดี

เพื่อนของเขาที่มาดื่มด้วยกันเล่าให้ฟังว่าเห็นที่รักเงยหน้าขึ้นมาที่ชั้นสอง แต่ก็แค่มองเฉยๆ แล้วเดินจากไปเท่านั้นไม่ได้พูดหรือทำอะไรที่ดูจะเป็นการหึงหวงเขาออกมาเลย

เมื่อฟังจนจบ เขาก็ไม่ได้เดินตามออกไปเหมือนอย่างที่เคยทำ เพราะรู้ว่าตัวเองยังมีอารมณ์หงุดหงิดเนื่องจากอาการเมาอยู่

“หงุดหงิดฉิบหายเลย” ชายหนุ่มบ่นออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้ว่าวันนี้มันวันเหี้.ยอะไรกันแน่ ทำไมทุกอย่างมันดูวุ่นวายและไม่เป็นดั่งใจเขาเลย

ทำไมที่รักถึงมาผับโดยที่ไม่บอกให้เขารู้ล่วงหน้า ทั้งที่ทุกทีเธอไม่เคยทำ ไม่ว่าจะไปไหนผู้หญิงคนนั้นก็จะบอกเขาเสมอ และตัวของเขาเองก็บอกเธอเสมอเช่นกัน

ชายหนุ่มจำได้ว่าเมื่อช่วงหัวค่ำเขาได้บอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าวันนี้จะออกมาเที่ยวกับเพื่อนอีกกลุ่ม ซึ่งก็คือบอสและเนส เพื่อนสมัยมอต้นที่เขาก็เคยพาหญิงสาวไปรู้จักกับทั้งสองคนมาแล้ว

แต่ก็นั่นแหละในเมื่อเธอมาแล้วก็มาเลยเขาไม่ได้จะว่าอะไรดีซะอีกจะได้กลับพร้อมกัน

เรื่องก็ไม่ได้แย่ใช่มั้ย? ใช่

มันจะไม่แย่เลยสักนิดถ้าวันนี้เขาไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นออกไปตอนที่หญิงสาวมายืนอยู่ข้างหลังพอดี

สารภาพตามตรงว่าที่พูดออกมาทั้งหมดมันไม่เคยอยู่ในหัวของเขาเลยสักนิดเดียว

แต่ครั้งนี้มันเกิดอะไรขึ้นนะ?

ทำไมหัวของเขาถึงได้คิดและพูดอะไรแบบนั้นออกไป หรือลึกๆ แล้วหัวของเขาก็แอบคิดแบบนั้นอยู่แต่พยายามซ้อนมันเอาไว้?

ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลมารองรับการกระทำว่าอาจจะเป็นเพราะความเมาบวกกับอารมณ์หงุดหงิดเพื่อนที่ชอบถามว่าเขาจะแต่งงานคนที่คบอยู่เมื่อไหร่ หรือวางแพลนว่าจะแต่งงานตอนไหนบ่อยๆ จนน่ารำคาญล่ะมั้ง

แรกๆ ก็อาจจะไม่เท่าไหร่ แต่พอถูกโดนถามมากเข้าจากเฉยๆ ก็เริ่มกลายเป็นความน่ารำคาญและยิ่งมันมารวมกับความเมา เขาเลยพูดตัดบทมันไปด้วยความไม่ทันได้ยั้งคิด ว่าที่รักเป็นแค่คู่นอนที่เขาซื้อตัวไว้นอนด้วยก็เท่านั้นไม่ได้คิดอะไรด้วยเลย

ซึ่งในความเป็นจริงแล้วนั้นเรื่องที่พูดทั้งหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในทุกๆ วัน มันต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเจน ซึ่งเขาก็รู้ดีว่าที่พูดไปก็เพื่อตัดความรำคาญก็เท่านั้น

เขากับที่รักอาศัยอยู่ห้องเดียวกัน นอนบนเตียงเดียวกัน แล้วก็มีอะไรกันเกือบทุกวันมันก็จ้องมีความรู้สึกให้อีกฝ่าบ้างไม่มากก็น้อย และหลังจากที่ได้นอนกอดหญิงสาวแล้วเขาก็ไม่คิดที่จะไปนอนกับใครอีกเลยแม้แต่นิดเดียว

สักนิดเดียวก็ไม่เคยมี

“ไม่ใช่แฟน ไม่เอาเป็นเมีย แล้วเป็นอะไรกันวะ? รูมเมทหรอ? หรือ FWB?” บอสถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ ปากบอกว่าเขาเป็นผู้หญิงที่ตัวเองใช้เงินซื้อมา แต่พอเขาไม่สนใจเหมือนอย่างเคยก็มานั่งรู้สึกผิด

“อย่าเสือกตอบว่ากระ.หรี่นะไอ้เดย์ เพราะมันไม่มีลูกค้าคนไหนที่เขาเอากระ.หรี่ไว้ใกล้ตัวอย่างมึงหรอก...หรือมึงเห็นเขาเป็นเด็กเลี้ยงวะ แต่มึงกับที่รักอายุเท่ากันไม่ใช่หรอ?” เนสเองก็อดที่จะสงสัยตามไม่ได้ ในเมื่อท่าทางมันแสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ทำไมต้องพูดว่าอีกฝ่ายเป็นกระ.หรี่ด้วย หรือถ้าไอ้เพื่อนตัวดีตอบว่ายังไม่ทันได้คิด เขายังดูยังเข้าท่ากว่าเลย

“กูไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้สึกแย่ชะมัด อยากอ้วกฉิบหายเลยว่ะ ง่วงนอนแล้วด้วย...กูแม่งปากดีฉิบหายเลย” พูดไปก็รู้สึกแย่กับคำพูดตัวเองไม่หาย แต่ว่าคำพูดที่พูดออกไปแล้วมันไม่มีทางเรียกเอากลับมาได้ สิ่งที่ทำได้คือหลังจากนี้ค่อยกลับไปคุยที่ห้อง รอให้ทั้งเขาและเธออารมณ์เย็นก่อน

“มึงนี่นะ” บอสกับเนสส่ายหน้าให้กับอาการของเพื่อน ที่เมาแล้วถึงจะเลิกปากไม่ตรงกับใจ

แม้ว่าจะนอนเงยหน้าเอาหัวเกยพนักโซฟา แต่สมองกลับคิดไปถึงเรื่องจริงอีกเรื่องที่เขาพูดออกไปโดยไม่ทันคิด

เรื่องจริงอีกเรื่องที่ว่า คือเรื่องที่เขาให้เงินหญิงสาวใช้ในทุกๆ วัน แต่นั่นมันก็เป็นการให้แบบที่เขาไม่คิดอะไร อยากให้ก็ให้หรือถ้าหญิงสาวอยากได้มากเท่าไหร่ก็ให้ไปหยิบเอาเองได้เลย

เขาให้เพราะรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องเอาไปซื้อของกินของใช้เข้าห้อง

ให้เพราะรู้ว่าเธอเป็นคนรักเงิน ทุกอย่างที่ได้เงินหญิงสาวจะชอบหมดยกเว้นการเป็นกระ.หรี่ ที่อีกฝ่ายบอกว่าเอาไว้เป็นตัวเลือกสุดท้ายตอนที่ไม่มีทางเลือกในการหาเงิน

เธอทำกระทั่งรับจ้างทำรายงานให้เขากับเพื่อน แม้ว่าจะไม่รู้เรื่องเพราะไม่ได้เรียนหรือไม่เข้าใจเนื้อหามากแค่ไหนก็ยอมรับทำให้ หากินกับพวกเขาทั้งกลุ่มจนตอนนี้อีกฝ่ายน่าจะมีเงินในบัญชีหลายแสนหลายล้านแล้ว

หญิงสาวเคยบอกว่าจะทำทุกอย่างให้เขากับเพื่อนจนให้ได้ ถึงไม่จนวันนี้ วันหน้าก็ต้องจน ต้องมีสักวันแหละและเมื่อถึงตอนนั้นเธอจะได้เอาเงินเก็บมาเปย์เขากลับบ้าง

ซึ่งเขาก็อยากจะบอกเธอเหลือเกินว่ารอชาติหน้า เขาก็ไม่มีทางจนใส่หน้าเธอกลับไป แต่เห็นถึงความพยายามแล้ว เลยปล่อยให้ทำต่อไปโดยที่มีเขาคอยมองดูอย่างเงียบๆ

ตอนนี้เวลาประมาณเที่ยงคืนกว่า ร่างแกร่งพาร่างที่โซซัดโซเซของตัวเองกลับมาที่คอนโดอย่างยากลำบาก ขายาวก้าวเดินเซไปเซมา ใช้เวลามากกว่าปกติกว่าจะลากตัวเองมาถึงห้องที่แสนคุ้นเคย

แต่เมื่อมือแกร่งหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาสแกนและเปิดประตูเข้ามาภายใน เขากลับพบแต่ความมืดมิดและความเงียบงัน แต่ยังดีที่แอร์ในห้องยังทำงานอยู่ บ่งบอกให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายก็อยู่ในห้อง

“ทำไมไม่เปิดไฟหรือหลับไปแล้ว?” คิดในใจอย่างสงสัย ก่อนมือเรียวยาวจะเอื้อมไปเปิดสวิสไฟที่อยู่ใกล้ๆ

พรึบ!

แต่ทันทีที่ไฟในห้องสว่างขึ้นมา ชายหนุ่มก็พบว่าห้องมันดูเงียบและดูโล่งแปลกๆ ไม่รู้ว่าอะไรที่มันแปลกแต่รู้สึกได้และเมื่อลองเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะกำลังนอนหลับอยู่ เขาก็ต้องพบแต่เพียงความว่างเปล่า ภายในห้องไม่มีใครนอนอยู่เลยสักคน

"ไปไหนวะ" ร่างสูงคิดอย่างสงสัย จากที่เมาๆ ในตอนแรกก็สร่างทันที

ขายาวก้าวพาร่างแกร่งตรงไปยังห้องน้ำเพราะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะกำลังใช้อยู่

แต่ก็ไม่มี เดินไปดูห้องนอนอีกห้องก็ยังว่างเปล่า

“หายไปไหน? หรือว่า...”

ความรู้สึกมันสั่งให้เขาเดินกลับเข้าไปในห้องนอนและเปิดตู้เสื้อผ้าดู และนั่นจึงทำให้เขาได้ค้นพบความจริง ว่าเสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทางทั้งสามใบของหญิงสาวหายไปแล้ว

ไม่เพียงแค่เสื้อผ้า เครื่องสำอางบนโต๊ะ รองเท้าในตู้ รวมทั้งเครื่องประดับทั้งหลายที่เขาเคยซื้อให้ ทุกอย่างก็หายไปทั้งหมดเลย เป็นอันรู้ว่าที่รักแม่งเอาคืนเขาแล้ว

เอาคืนจากปากที่พูดไม่คิดของผมเนี๊ยะแหละ แม่งเอ๊ย! ไม่น่าเลยกู

แม้ของมีค่าทั้งหลายจะหายไป แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้รู้สึกเสียดายมันเลยสักนิด สิ่งที่เขารู้สึกเสียดายก็คือคนที่เขาซื้อของพวกนี้ให้ต่างหาก

เพราะอีกฝ่ายอยู่กับเขามาเกือบหนึ่งปีแล้ว

แต่ถ้าให้นับรวมตั้งแต่ตอนที่เขาคิดจีบหญิงสาวเล่นๆ แต่ได้มาจริงๆ จนไม่กล้าทิ้งและย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน รวมๆ แล้วก็เป็นเวลามากกว่าหนึ่งปีครึ่งไปอีก

“อย่าบอกนะว่าแม่งจะเลิกกันจริงๆ”

ชายหนุ่มเริ่มว้าวุ่นและคิดกังวล เพราะถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกรักใครสักคนมันเป็นแบบไหน หรือแม้แต่ความรู้สึกตัวเองตอนนี้มันเป็นยังไงกันแน่ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็อดรู้สึกโหวงๆ กลางอกไม่ได้ยามที่สายตามองไม่เห็นอีกฝ่าย

ที่รักมันเลือดเย็นมากนะ มันทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง มันไม่รู้หรอว่าถ้าคนสองคนที่เคยอยู่ด้วยกันดีๆ แล้วอยู่ๆ คนหนึ่งหาย คนที่อยู่ก็เหงาดิวะ ผมให้เวลาเลย ถ้ามันไม่มาง้อ

ผมจะไปแล้วนะ

ผมจะไปมีคนอื่นแล้วนะ

ผมจะไปเอาคนอื่นแล้วด้วย

จะเอาคนอื่นมานอนทับที่มันเลย กลบกลิ่นมันให้หมดเลย!

แต่ก็นั่นแหละ คนปากดีก็พูดไปอย่างนั้น ความจริงแม้แต่จะนั่งข้างผู้หญิงคนอื่นผมยังรู้สึกแปลกๆ เลย จะเอาอารมณ์-่าเหวที่ไหนไปเอากันวะ อย่าให้รู้นะว่าอยู่ไหน พ่อจะตามไปเอาให้ลุกไม่ขึ้นเลย

แต่ตอนนี้คงต้องนอนก่อน ตื่นมาค่อยว่ากันอีกทีอย่างน้อยก็น่าจะเจอมันที่มหาลัยล่ะนะ

พอคิดปลอบใจตัวเองได้แบบนั้นชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย ร่างสูงจึงก้าวเดินไปจัดการกับร่างกายของตัวเองในห้องน้ำ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมร่างกายที่เปียกชื้น เพราะไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรต่อ ชายหนุ่มจึงล้มตัวลงไปนอนบนเตียงทั้งอย่างนั้น โดยไม่สนใจเลยว่าเตียงนอนมันจะเปียกหรือชื้นแค่ไหน

เพราะใจของเขามันไปอยู่กับวันพรุ่งนี้แล้ว