เรื่อง [จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ มาถึงก่อนเที่ยงจริงๆสินะ ”

โยฮันมองดูเวลาเหลืออีก 15 นาทีจะถึงเที่ยงวัน ตอนนี้เขาบินอยู่เหนือน่านฟ้าเมือง V ที่ได้รับภารกิจให้มาตรวจสอบสภาพ จากภาพมุมสูงที่เขาเห็น สภาพเมือง V ไม่ได้ต่างจากเมือง Y เลยแม้แต่น้อย ร่องรอยความเสียหายยังไม่ได้มากเกินไปเหมือนเมือง Z

หลังจากกวาดตามองทุกอย่างรอบๆแล้ว เขาจึงบินวนรอบๆเมืองเพื่อมองหาผู้รอดชีวิต อย่างไรก็ตามโยฮันได้ยินเสียงยิงปืนดังออกมาจากบริเวณใจกลางเมือง เขาจึงเดินทางตามเสียงปืนไปก่อนจะพบเข้ากับทหารกลุ่มใหญ่กำลังต่อสู้กับซอมบี้ที่มีระดับ 5 เป็นจ่าฝูง

ภายในขบวนรถของทหารมีรถ 6 ล้อใช้สำหรับเคลื่อนย้ายผู้คน ด้านบนนั้นมีประชาชนหลายร้อยกำลังนั่งด้วยท่าทางสั่นกลัว จากภาพที่เห็นเขาพอจะคาดการณ์ได้ว่าทหารกลุ่มนี้กำลังอพยพผู้รอดชีวิตออกจากจุดที่มีซอมบี้ชุกชุม

“ ไปไปไป ไม่มีอะไรจะต้องขนแล้ว รีบไปเร็วเข้า! ”

คนที่มีปืนพยายามรัวยิงปืนสกัดไม่ให้ซอมบี้ไล่ตาม คนที่ถือดาบที่สร้างมาจากกระดูกสีขาวพยายามฟาดฟันซอมบี้ที่วิ่งฝ่า-่ากระสุนจนพวกมันตาย ทว่าการต่อสู้ไม่ได้มีเพียงซอมบี้ที่ถูกฆ่าตาย ทหารมีทั้งผู้บาดเจ็บและผู้เสียชีวิตให้กับคมเขี้ยวของซอมบี้เช่นเดียวกัน

ตู้ม!

ระเบิดลูกหนึ่งโยนไปใจกลางฝูงซอมบี้ ก่อนที่ทหารคนสุดท้ายจะกระโจนขึ้นไปบนรถไล่ตามคนอื่นๆไป แต่แล้วขบวนรถที่วิ่งมาได้เพียงแค่ 5 นาทีกลับต้องหยุดเคลื่อนไหวเมื่อด้านหน้าเส้นทางที่กำลังวิ่งไปมีตึกหลังใหญ่ถล่มลงมาขวางเส้นทาง โดยบนตึกนั้นมีซอมบี้ตัวสูง 10 เมตรกำลังปลดปล่อยพลังระดับ 5 ออกมาสะกดข่มทุกคนให้เกิดความกลัว

“ บ้าจริง ในรายงานมีระดับ 5 แค่ 1 ตัว อีกตัวมาจากที่ไหนกัน! ”

หัวหน้าทหารที่คอยสั่งการรู้สึกหัวเสียเมื่อมีเรื่องที่นอกเหนือจากการวางแผน ในระหว่างคิดหาหนทางว่าจะพาชาวเมืองทั้งร้อยคนหลบหนีไปทางใดนี้เอง จู่ๆบนท้องฟ้าก็มีร่างๆหนึ่งบินโฉบลงมาด้วยความเร็วตัดคอซอมบี้ระดับ 5 ทิ้งไป ก่อนที่ร่างนั้นจะบินไปด้านหลังขบวนรถทหารก่อนจะตัดคอซอมบี้ระดับ 5 ที่กำลังควบคุมฝูงซอมบี้ พริบตานั้นร่างที่อยู่ใต้ผ้าคลุมก็ได้โจมตีรอบๆเผยให้ทุกคนเห็นหางสีขาวมันเงากวาดออกไปรอบข้างสังหารซอมบี้หลายร้อยที่พยายามจะไล่ตามมา นับเป็นภาพที่ทำให้ทุกคนตื่นตะลึงไม่น้อย

“ ออกไป! ”

เสียงตะโกนส่งออกมาจากชายที่เข้ามาช่วยเหลือทหาร เพียงแค่พูดคำเดียวซอมบี้ที่เหลือรอดต่างพากันวิ่งกระเจิงหายไป เหล่าทหารที่เรียกสติกลับมาได้ต่างพากันตั้งท่าโจมตีเนื่องจากว่าชายที่เข้ามานี้อาจจะเป็นซอมบี้รูปแบบมนุษย์

โยฮันที่ชินกับการถูกเล็งปืนเขาจึงยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัวแล้วเดินเข้าหาทหารที่กำลังตกอยู่ภายใต้ความกังวลเมื่อมีสิ่งที่น่ากลัวกว่าซอมบี้ระดับ 5 ปรากฎตัวออกมา

“ ผมเป็นมนุษย์ ผมมาจากเมือง Z ผมเห็นพวกคุณลำบากเลยมาช่วย ”

“ คุณแน่ใจใช่ไหมว่าตัวเองเป็นมนุษย์ ”

“ผมเป็นผู้วิวัฒนาการที่พิเศษกว่าคนอื่นๆ เอาเป็นว่าตอนนี้เดินทางก่อน ผมต้องการไปยังฐานของพวกคุณเพราะได้รับภารกิจมาจากคนที่รอดชีวิตภายในเมือง Z ให้มาสำรวจที่นี่และติดต่อผู้รอดชีวิตของเมือง V”

ทหารบอกให้กลุ่มด้านหน้าเดินทางไปก่อนเพื่อนำประชาชนกลับไปยังฐานที่ปลอดภัย จนพวกเขามั่นใจแล้วว่าโยฮันไม่น่าจะใช้ใครเป็นตัวประกัน พวกเขาจึงยอมให้โยฮันเดินทางตามไปด้วย ซึ่งเขาได้ถอดผ้าคลุมออกเพื่อให้ทุกคนมองเห็นร่างมนุษย์ธรรมดาของเขาเพื่อให้เกิดความเชื่อใจมากกว่านี้

“ พี่ชาย ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม เมือง V มีผู้รอดชีวิตเยอะไหม ”

“ นายจะถามไปทำไม ”

“ ผมถูกส่งให้มาสำรวจเมือง V ก็เลยต้องนำจำนวนผู้รอดชีวิตกลับไปด้วยเพราะเราวางแผนจะโต้กลับซอมบี้ที่คาดว่าน่าจะมีจุดศูนย์กลางที่เมือง X ”

“ หมายความว่าเมือง X และเมือง Z ก็มีซอมบี้ด้วย ”

“ ใช่แล้วพี่ชาย ผมเป็นคนจากเมือง X แต่ก็ต้องหนีมาที่เมือง Z เมื่อเช้าผมได้เดินทางไปสำรวจเมือง Y มาแล้วตอนนี้ถึงตาของเมือง V ผมเลยอยากจะขอพูดกับนายพลหรือผู้บัญชาการหรือใครก็ได้ที่กำลังสั่งการทหารในตอนนี้ พี่ชายช่วยผมหน่อยเพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าทุกเมืองของไทยจะพบเจอกับซอมบี้เหมือนกันหมด ระบบการดูแลของรัฐบาลน่าจะล่มไปแล้ว พวกผมจึงพยายามสร้างกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดเพื่อตอบโต้ซอมบี้กลับคืน ก่อนที่มันจะแข็งแกร่งไปมากกว่านี้ แล้วผู้รอดชีวิตที่นี่มีกันกี่คน”

“ ราวสามหมื่นคนได้ ”

โยฮันลูบคางเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเมือง V จะมีการจัดการที่ด้อยกว่าเมือง Y แต่ถึงอย่างนั้นจำนวนผู้รอดชีวิตยังคงมีเยอะกว่าเมือง X และเมือง Z รวมกัน

“ งั้นฉันจะพานายไปพบนายพลวิชัยก็แล้วกัน เขาเป็นคนที่สั่งการทหารในตอนนี้ ”

โยฮันนั่งเงียบๆหลังจากเขาพอจะเห็นภาพคร่าวๆของเมือง V จนกระทั่งรถทหารเดินทางออกจากเมืองมาราว 12 กิโลเมตรเขาก็พบเข้ากับกำแพงสูงใหญ่ด้านหน้ามีป้ายบอกหมายเลขของฐานทัพเขียนกำกับเอาไว้ ดูท่าเมือง V จะไม่ได้สร้างศูนย์ช่วยเหลือภายในเมืองเหมือนเมือง Y

“ ผู้อพยพไปไหนแล้วเหรอ ” คลื่นความถี่สูงส่งออกจากปากโยฮันโดยไม่มีใครรู้ตัว เขามองเห็นผู้รอดชีวิตมากมายหลบอยู่ภายในตึกรอบๆ ส่วนผู้รอดชีวิตที่เดินทางมาก่อนเมื่อครู่ถูกพาตัวไปด้านหลังฐาน ที่นั่นมีตึกรองรับเพียงพอต่อผู้รอดชีวิต การที่เขาถามก็ยืนยันว่าอีกฝ่ายจะพูดความจริงกับเขากี่เปอร์เซ็นต์

“ พวกเขาจะถูกพาตัวไปยังที่รับรอง เอาล่ะนายตามฉันมา ฉันจะพาไปพบคนที่สามารถตอบคำถามนายได้มากกว่านี้ ”

ทหารเริ่มแยกย้าย ใครที่มีบาดแผลเดินทางไปหาหมอประจำฐาน ในระหว่างนี้นายทหารที่อาสาพาเขาไปพบนายพลผู้ควบคุมฐานก็ได้พาเขาเดินมายังหน้าตึกหลังหนึ่งมีความสูงราว 20 ชั้นตั้งอยู่ใจกลางฐานแห่งนี้ หลังจากที่อีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์สื่อสารที่ใช้ติดต่อภายในตึกขึ้นมารายงานสถานการณ์ที่พบเจอและขอพบนายพล ไม่นานโทรศัพท์ที่เขาวางลงที่เดิมก็ดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะรับสายแล้ววางมันลงที่เดิม

“ ได้แล้ว ตามฉันมานายพลวิชัยว่างอยู่พอดี ”

โยฮันเดินตามทหารไปติดๆ ในระหว่างนี้เขาไม่ลืมกระจายคลื่นความถี่สูงออกไปตามทางเดินจนมองเห็นทุกอย่างภายในตึกทั้ง 20 ชั้น ต่อให้จะมีประตูขวางกั้น ขอเพียงมีรูเล็กๆลอดผ่านหรือว่าประตูนั้นไม่ได้มีความหนามากพอจะป้องกันคลื่นเสียงของเขาเอาไว้ได้ โยฮันสามารถสแกนผ่านได้เช่นเดิม

“ ขอให้นายวางอาวุธทุกอย่างที่นี่ก่อนเพื่อความปลอดภัย ”

โยฮันวางผ้าคลุมแล้วนำดาบที่เขาสร้างขึ้นมาสะพายหลังวางลงไปด้านข้าง มีดสั้นที่สร้างขึ้นมาร้อยใส่กับเข็มขัดถูกถอดวาง รวมไปถึงกระบอกใส่พิษสำรองไว้ใช้งานถูกนำไปวางรวมกันกับอาวุธทั้งหมด จนกระทั่งเขาเหลือแค่กางเกงขายาวรองเท้าผ้าใบและเสื้อยืด ทหารจึงขอเข้าค้นตัวของเขาอีกครั้งแล้วพาเดินเข้าไปในห้องตรงหน้าที่มีชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่รอเขาอยู่ภายใน

“ สวัสดีครับ ผมโยฮัน ”

“ นั่งก่อนแล้วค่อยคุยกัน ” โยฮันนั่งตามที่อีกฝ่ายเชิญ พลางสำรวจท่าทางของนายพลตรงหน้า หากให้เปรียบเทียบกับนายพลเสริม เขาคิดว่านายพลวิชัยตรงหน้าเข้าถึงได้ยากกว่าจากบุคลิกและท่าทางที่แสดงออกมา

“ เอาล่ะ คนของฉันรายงานว่านายมาจากเมือง X และเมือง Z ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง ”

โยฮันเล่าทุกอย่างให้อีกฝ่ายฟัง แม้จะเบื่ออยู่บ้าง เขากลับคิดว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาพูดถึงเมือง X และเมือง Z เพราะไม่มีภารกิจส่งเขาบินไปสำรวจเมืองไหนอีก

“ สรุปแล้วก็คือเมืองทั้ง 2 ที่นายพูดถึงล่มสลายแล้ว ”

“ เมือง X ล่มสลายแล้ว ส่วนเมือง Z เรายึดเมืองคืนได้ แต่ก็มีผู้รอดชีวิตเพียงหลักพัน ”

“ แล้วอะไรทำให้นายมาที่นี่ ”

“ ผมถูกส่งมาที่นี่เพราะผู้รอดชีวิตภายในเมือง Z ต้องการสร้างกองกำลังเพื่อโต้กลับซอมบี้ ผมเลยต้องมาสำรวจว่าเมือง Y เผชิญหน้ากับซอมบี้นานหรือยังและมีผู้รอดชีวิตมากพอต่อแผนการณ์หรือเปล่า ”

“ แล้วนายคิดว่ายังไงหลังจากมาเห็นที่นี่แล้ว ” อีกฝ่ายยังคงพูดไม่มองหน้าโยฮัน ในมือของเขาข้างหนึ่งยังคีบบุหรี่ส่วนในมืออีกข้างกำลังพลิกหนังสือทำราวกับว่าสิ่งที่โยฮันเล่าไม่ได้ทำให้เขาสนใจ

“ มีทหารและประชาชนที่ต่อสู้ได้เยอะกว่าที่คิด พวกเขาน่าจะเสริมกองกำลังที่เมือง Z ได้ดี ”

นายพลวิชัยวางหนังสือตรงหน้าแล้วจ้องมองโยฮันด้วยดวงตาตายด้าน มันเป็นดวงตาของคนที่ราวกับว่าผ่านศึกสงครามมาสารพัดจนไม่มีอะไรน่าดึงดูด

“ ผู้รอดชีวิตจากเมือง Z คิดจะสู้กับซอมบี้เมือง X ที่คาดว่าน่าจะเป็นศูนย์กลางของการแพร่เชื้อ ฉันพูดถูกไหม ”

“ ครับ ทั้งหมดที่พูดคือสิ่งที่เราต้องการทำ ”

“ พวกนายได้รับการติดต่อจากทางการแล้วหรือยัง มีรายงานใดจากนายกหรือทำเนียบสั่งให้ฆ่าซอมบี้หรือเปล่า ”

“ ไม่ครับ ทั้งหมดเกิดขึ้นจากเราผู้รอดชีวิต ครู ตำรวจ ทหาร นักการเมืองท้องถิ่น เด็กนักเรียนและอื่นๆนอกจากนี้คือผู้ที่มีส่วนร่วมในการวางแผนกวาดล้างซอมบี้เพื่อทวงคืนทุกอย่างจากพวกมัน ”

“ มีพวกนายอยู่กันกี่คน ”

“ ราวสองพันคน ”

นายพลวิชัยลุกออกจากเก้าอี้ที่นั่ง ก่อนที่เขาจะเดินไปยังกระจกด้านหลังเพื่อใช้มันมองดูทุกอย่างรอบๆฐานทัพ โยฮันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการทำสิ่งใด เขาจึงบอกระยะเวลาที่ตนเองสามารถอยู่ที่นี่ได้เพื่อให้อีกฝ่ายแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับแผนการณ์ของเขา

“ แค่สองพันจะเอาอะไรไปชนะ ”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง โยฮันยังคงนั่งนิ่งเช่นเดิม จากเรื่องเล่าที่ฟังมาแต่ละที่เกี่ยวกับนายพล ทำให้เขาต้องใจเย็นเพราะอีกฝ่ายมีความคิดที่ไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไป

“ ช่างเถอะ มีอะไรจะคุยอีกไหม ”

“ ไม่มีแล้วครับ ”

“ นายกลับไปได้แล้ว ”

“ แล้วเรื่องที่คุยกัน นายพลวิชัยคิดว่ายังไงครับ คุณสามารถส่งทหารและนักสู้ไปช่วยเราได้หรือเปล่า ”

“ ไม่ล่ะ แค่ความคิดของคนสองพันมันเสี่ยงเกินไป สุดท้ายพวกนายก็ต้องเดินทางมาที่เมืองใดเมืองหนึ่ง จำนวนคนที่น้อยขนาดนี้ทำอะไรไม่ได้หรอก ฉันพูดถูกไหม ”

“ ผมขอแย้ง เราสองพันคนสามารถแทนจำนวนคนเป็นหมื่นของคุณได้ ”

“ ฮ่าๆๆ ”

เสียงหัวเราะส่งออกมาจากชายแก่ การโต้แย้งของโยฮันทำให้เขาตลกเป็นอย่างมาก คนเพียงสองพันภายในเมือง Z กลับถูกเปรียบเทียบกับคนหลายหมื่นภายในเมือง V มันทำให้เขารู้สึกขำเพราะการเผชิญหน้ากับซอมบี้ก่อนไม่กี่วัน ไม่สามารถนำพลังคนมาเปรียบเทียบกันได้

อย่างไรก็ตาม โยฮันกลับเป็นฝ่ายยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้ออกจากกะลา เขาจึงถามถึงซอมบี้ระดับสูงที่สุดที่เมือง V เผชิญหน้าอยู่ในตอนนี้

“ ระดับ 5 ที่เมืองของแกมีระดับนี้ด้วยไหมล่ะ ”

“ พวกเราฆ่าระดับ 7 ได้แล้ว คุณมีระดับ 7 เหมือนพวกเราไหมล่ะ ”

บนใบหน้าของนายพลปรากฎรอยย่นกลางหน้าผาก ท่าทางนอบน้อมของโยฮันก่อนหน้าหายไปเหลือไว้เพียงความนิ่งเพียงเท่านั้น

“ นายพลวิชัย ผมขอพูดบางอย่างก่อนจะเดินทางจากไปสักหน่อยก็แล้วกัน คุณยังอยู่ในกะลา ซอมบี้ไม่ได้มีแค่ระดับ 5 ผมรู้ว่าคุณก็รู้ว่าจะต้องมีระดับ 6 เกิดขึ้นมา แผนของเราที่วางเอาไว้คือ การฆ่าซอมบี้ระดับสูงแล้วควบคุมไม่ให้มีระดับที่รับมือไม่ได้เกิดขึ้นมา ถ้าคุณยังอยู่แบบนี้ต่อไป สุดท้ายจะเป็นพวกคุณที่ตายไปโดยทำอะไรพวกมันไม่ได้ เมือง Z ของเรามีนักสู้ไม่เยอะก็จริง แต่พวกเราฆ่าระดับ 5 ที่พวกคุณต้องใช้รถถังจำนวนมากรวมไปถึงหัวรบหลายร้อยลูกได้สบายๆ ตอนนี้ระดับ 6 ก็กลายเป็นขนมขบเคี้ยวสำหรับพวกเรา คุณอย่าได้ดูถูกพวกผม ถ้าหากว่าคุณจะบอกว่าเราแข็งแกร่ง ทำไมไม่จัดการกันเองเลย ผมขอตอบด้วยคำพูดบ้านๆก็แล้วกัน ก็เพราะว่าคนของเราน้อยไง แค่สองพันมันกระจายไม่ทั่วถึงเราเลยต้องการคนล้อมเมือง X แล้วจัดการในรวดเดียว ”.