หมีน้อยในช่องว่าง

   " นานเท่าไหร่แล้ว...." ผมเพลอพูดออกในขณะที่มือข้างหนึ่ง กำปากกาและอีกข้าง กำลังเปิด สมุดไดอารี่ เล่มโปรด การบันทึกเรื่องราวในชีวิตประจำวัน เป็นเรื่องปกติที่ทำก่อนจบวัน และเริ่มใหม่ พรุ่งนี้ ซึ่งเเว๊ปหนึงก็เคยแอบคิดว่า " แมร่ง!!!โคตรจะน่าเบื่อเลย " แต่ก็ยัง กำปากกาและเขียนจดทุกวันจนเป็นกิจวัตร เพราะ อีกหนึ่งความคิดที่เเล่นเข้ามาในหัว ก็พลอยบอกกับตัวเองว่า "ถ้าเเก่ตัวไป แล้ว เป็นอันไซมอร์ ก็คงมีเเต่สมุดเล่มนี้เเหละที่ยังทำให้จำ "ตัวเอง" ได้" แปลกใช่มั้ยล่ะ

ทั้งที่บางทีไม่อยากทำเเต่กลับต้องทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ สำหรับผม ผมคิดว่าทุกคนก็คงเคยเจอเหตุการณ์แบบเดียวกัน อย่างเช่น เรื่องงาน จริงมั้ยละครับ บางวันก็อยากจะหยุดทำไปเฉยๆ บางวันก็มีธุระที่จำเป็นกว่าการไปทำงาน เเต่สุดท้ายก็ยังวนกลับเข้าไป ตอกบัตรเเสกนนิ้วเพื่อเข้างานอยู่ดี เหมือนตลกร้ายเลยเนอะ ในวัยเด็ก ผมเชื่อว่า หลายคนก็เคยคิด " เมื่อใหร่จะโตสักที จะได้ทำงานหาเงิน ซื้อของที่อยากได้ ออกไปเที่ยวเล่นตามใจ หาเงินมาเยอะๆเพื่อให้พ่อเเม่อยู่สุขสบาย " ผมเองก็เคยคิดนะ เเต่พอโตขึ้นจนเข้าสู่วัยทำงาน ความคิดเหล่านั้นก็ค่อยๆเปลี่ยนไป และผมก็เชื่อว่าทุกคนก็คิดเหมือนๆกัน ไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยเนอะ ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆ

"ครืดด.. " อ้าวหมึกหมดซะแล้ว สงสัยวันนี้คงจบเท่านี้แล้วเเหละ ผมปิดสมุด ลุกจากเก้าอี้ ปิดไฟ เเละเข้านอน "หมีน้อยในช่องว่าง" ชื่อของไดอารี่เล่มนี้ มันเป็นการบอกเล่าเรื่องราวของตัวผม เเละบันทึกเหตุการณ์สำคัญในชีวิต ผ่านมุมมอง

ความคิดที่เเตกต่าง และเพื่อที่จะให้ใครบางคนจำผมได้แม้ว่า เขาอาจจะลืมผมไปแล้วก็ตาม.....