ข้าคือนายหญิงแห่งหวงหลง

“สนุกสุดสุด”

“อะไรเหรอที่ว่าสนุกคุณปันปัน”

“นิยายโรแมนซ์เรื่องนี้ไง เสน่หามาเฟีย”

“ไม่น่าเชื่อว่าตำรวจหญิงที่แสนดุดันอย่างแกจะชอบอ่านอะไรพวกนี้”

“ทำไม ไม่มีกฎข้อไหนเขาห้ามนี่”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็น่านับถือใจพระเอกเรื่องนี้นะถึงจะไม่ได้คู่กันกับนายเอกเพราะเขาโดดมารับกระสุนแทน แต่พระเอกก็เลือกที่จะมีชีวิตอยู่ต่อโดยไม่มองใครทั้งๆที่เมื่อก่อนโครตจะไม่ชอบนายเอกเลย ”

“อยากได้ผู้ชายแบบนี้เป็นคู่จังฉันจะหาได้จากที่ไหนยัยเจน”

“ฝันเอาไง แกก็ลองมองไปรอบๆซิ ตำรวจชายโรงพักเรามีแต่อ้วนลงพุงกันทั้งนั้น จะหน้าตาดีหน่อยก็มีแค่เจคนเดียว”

“ยี้ อวดผัวสุด”

เจนจิราหน้าเหนือใส่ทันที

“ย่ะ ไม่มีใครหน้าตาดีเท่าอันนี้ฉันก็ไม่เถียงแกหรอก แต่เจเขาเป็นแฟนแกนิใครจะกล้าเอา”

“ร้อยตำรวจหญิงกันต์ธิชาผมขอเชิญที่ห้องเป็นการส่วนตัวหน่อย”

“หน้าเครียดเชียวมีคดีใหม่มาอีกแน่แน่”

“ไม่พ้นจะเป็นคดีของพ่อค้ายาแก๊งสิโมเน่ที่ยังตามจับไม่ได้”

“อืม ก็เห็นว่าพอจะเข้าจับกุมที่ไหร่ไอ้พวกนี้ก็หนีไปได้ทุกที”

“ฉันไปคุยงานกับบอสก่อนน่ะมื้อเที่ยงค่อยเจอกัน”

“จ๊ะ”

“ว่าไงกันต์ธิชาคุณจะรับทำไหม”

กันต์ธิชาวางเอกสารทุกอย่างที่เกี่ยวกับแก๊งสิโมเน่ลงบนโต๊ะอย่างหนักใจ

จะรับดีไหม เพราะงานนี้มันก็เสี่ยงใช่ย่อย

ใช่

หัวหน้าของเธอต้องการให้เธอแฝงตัวเข้าไปในแก๊งเพื่อหาหลักฐานมามัดตัวพวกมัน

และตัวละครที่บอสต้องการให้เธอเล่นคือเซเลน่าหญิงคนกลางที่คอยติดต่อประสานงานเรื่องไม่ดีต่างๆให้กับแก๊ง

อย่างว่าถ้าหากทำสำเร็จเธอก็จะได้อวยยศสูงขึ้น

แต่ถ้าเธอพลาดนั่นก็หมายถึง ชีวิตของเธอจะไม่สงบสุขอีกต่อไป

“สิโมเน่อย่างกับพวกนกรู้ เวลาเรานำกำลังเข้าจับกุมที่ไหร่พวกมันต่างหายตัวเข้ากลีบเมฆ ไม่ทิ้งร่องรอยให้ติดตามแม้แต่จุดเดียว”

“....................”

“แต่ตอนนี้เป็นโอกาสดีของเรา แหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือแจ้งมาว่า พวกมันกำลังขนยาบ้าเข้าประเทศล็อตใหญ่ซึ่งเป็นจำนวนมากพอที่จะทำลายประเทศของเรา และที่สิโมเน่มันกล้าทำแบบนี้เพราะมันตั้งใจส่งสัญญาณท้าทายเราว่าไม่มีปัญญาเล่นงานพวกมันได้”

“..................”

“และเราจะปล่อยให้พวกมันเหยียบหน้าอย่างนี้ต่อไปไม่ได้อีก”

“.................”

“เราต้องจัดการพวกมัน”

“ตกลงค่ะบอส ฉันตกลงรับงานนี้”

“หน้าเครียดเชียวมีอะไรให้คิดเหรอ”

“เรื่องงานน่ะ”

“ที่บอสเรียกแกเข้าไปคงไม่ได้มอบหมายให้แกไปทำงานเสี่ยงๆอีกใช่ไหม”

“..................”

“โธ่ปัน ถึงแกจะตัวคนเดียวแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแกจะต้องทำอะไรที่ไม่ห่วงตัวเองแบบนี้ตลอดไปน่ะ”

เจนจิราต่อว่ากันต์ธิชาอย่างเป็นห่วง ก็เธอกับปันต่างมาจากบ้านเด็กกำพร้าด้วยกัน เราไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้องที่ไหน เท่าที่จำความได้ทั้งชีวิตของเจนก็มีแค่ปันและปันก็มีแค่เจน

“ฉันเต็มใจที่จะทำมันเพื่อตอบแทนประเทศชาติมันคือจุดสูงสุดของวิชาชีพเราไม่ใช่เหรอเจน”

“ปัน”

“เอาน่าฉันเลือกแล้วนิ ฉันเต็มใจและแกก็ควรจะสนับสนุนฉันด้วย”

ณ ผับชื่อดังใจกลางกรุงเทพ

“เป็นยังไงบ้างกับงานที่หัวหน้าให้แกเข้าไปสวมรอยเป็นผู้หญิงของแก๊งที่ชื่อเซเลน่า”

เจแอบเนียนเข้ามาถามปันปันโดยทำทีเป็นลูกค้าของร้าน

“ก็ไม่ลำบากเท่าไหร่ฉันก็เพิ่งรู้ว่าหล่อนทำหน้าที่คอยประสานงานให้แก๊งและดูท่าจะเป็นคนสำคัญมากด้วย”

“ประสานงานให้ใคร”

“คนใหญ่คนโตบ้านเราไง ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเงินเดือนที่มีอยู่มันไม่พอใช้รึไงถึงต้องมาหาลำไพ่พิเศษอย่างนี้”

 “โลภ พวกไม่รู้จักพอ แบบนี้ก็แสดงว่าเซเลน่ามีรายชื่อที่จะใช้เป็นหลักฐานในการเอาผิดพวกนั้นนะสิ”

 “ใช่ แต่มันติดตรงที่ว่ารายชื่อพวกนั้นถูกเก็บไว้อย่างดีในไดร์ฟที่อยู่ในแก๊ง”

 “คงเป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องเข้าไปหารายชื่อพวกนั้นมาให้ได้”

 “ใช่ และตอนนี้ฉันก็รู้ที่เก็บข้อมูลพวกนั้นแล้วด้วย ไม่นานหรอกฉันจะขโมยมันออกมา”

 “ดี แบบนี้เราก็มีสิทธิ์ถอนรากถอนโคนพวกมัน แต่ยังไงแกก็ระวังตัวด้วยละอย่าไว้ใจใครและอย่าประมาท”

 “ฉันไม่พลาดหรอกน่ามือชั้นนี้แล้ว”

 “แต่เจนไม่คิดแบบนั้นน่ะสิเจนเป็นห่วงแกมากนะปัน”

 “อืม ฉันรู้หรอก ยังไงก็ฝากแกไปบอกเจนด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง ฉันสัญญาว่าจะกลับไปแบบครบ 32 ”

 “มีอะไรไม่ชอบมาพากลก็ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้ตลอดเวลาเลยน่ะ จำไว้ ว่ายังมีพวกฉันคอยระวังหลังให้อยู่”

 “อืม”

ท่ามกลางความมืด

เซเลน่าเดินดุ่มๆเข้ามาให้องเก็บเอกสารของแก๊งท่ามกลางความเงียบเพียงลำพัง

นานกว่า 1 ปีที่เธอแฝงตัวเข้ามาใช้ชีวิตอยู่กับแก๊งสิโมเน่ตั้งแต่ได้รับมอบหมายภารกิจครั้งนั้นจนเหมือนเธอจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกมันไปแล้ว

เธอได้รับความไว้วางใจให้ทำหน้าที่ติดต่อประสานงานให้แก๊งและเธอก็ทำได้ดีในฐานะของเซเลน่า

 แน่นอนว่าปันปันฉลาดเธอส่งสัญญาณให้พรรคพวกตำรวจเปิดทางให้ทุกครั้งที่แก๊งต้องการให้เธอช่วย จนเธอสามารถพาแก๊งทำธุรกิจสีดำได้สำเร็จเพื่อต้องการซื้อใจ

 ไม่ว่าจะการค้าอาวุธ ของหนีภาษี ค้ามนุษย์และยาเสพติด

 ตอนนี้ปันปันพอจะรู้แล้วว่าทำไมไอ้แก๊งพวกนี้ถึงไม่โดนจับซะที

ทั้งๆที่ตำรวจต่างก็ได้ข้อมูลทุกครั้งที่พวกมันเคลื่อนไหว

และสาเหตุที่พวกมันสามารถหนีรอดได้ เป็นเพราะพวกมันมีคนคอยช่วยเหลือและคนที่คอยช่วยเหลือก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คนใหญ่คนโตในบ้านเมืองเรานี่แหละ

 กันต์ธิชารู้สึกผิดหวังไม่น้อยที่คนพวกนี้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ส่วนร่วม ยอมลดศักดิ์ศรีในหน้าที่ที่ตนรับผิดชอบแล้วเปิดทางให้ไอ้คนไม่ดีพวกนี้ลักลอบนำเข้ายานรกมาทำลายลูกหลานและพี่น้องของตัวเอง

 แต่นั่นแหละ

 ถึงปันปันจะมีข้อมูลที่สามารถชี้ตัวได้ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง แต่เธอก็ยังขาดหลักฐานชิ้นสำคัญนั่นก็คือใบรายชื่อที่หัวหน้าแก๊งสิโมเน่เป็นคนเก็บไว้

 และกันต์ธิชาจะต้องนำมันออกมาก่อนที่ข้อมูลเหล่านั้นจะถูกทำลายในวันส่งมอบของพรุ่งนี้ เพราะหลังจากนั้นสิโมเน่ทั้งหมดจะสลายตัวไปจนไม่สามารถตามแกะรอยได้

 แน่นอนว่าพวกมันทำแบบนี้ทุกครั้งและหลบหนีการจับกุมได้ทุกครั้งเช่นกัน

 และพอเรื่องทุกอย่างสงบลงพวกมันก็จะกลับเข้ามาทำเรื่องเลวๆกันอีกโดยไร้ซึ่งสามัญสำนึกใดใด

 อยู่ไหนนะ

 กันต์ธิชาพยายามเปิดหาเอกสารและข้อมูลทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะอย่างเงียบเฉียบแต่ก็เร่งรีบในตัว

 เธอต้องทำงานแข่งกับเวลาเพราะไม่อย่างนั้นเธอจะถูกจับได้

 ตึก

 ตึก

 ตึก

 ?!

 กันต์ธิชาตกใจทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าคล้ายคนเดิน มันกำลังตรงมายังห้องที่เธออยู่

 ปันปันเหลียวมองไปรอบๆก่อนจะเห็นช่องน้อยๆที่เธอพอจะแทรกตัวเข้าไปได้อยู่ช่องหนึ่ง

 ไม่รอช้าปันปันจัดการทุกอย่างให้เป็นปกติก่อนจะดันตัวเองเข้าไปในช่องช่องนั้น

 “.................”

 “งานพรุ่งนี้เรียบร้อยดีใช่ไหม”

 “ครับหัวหน้า ผมรับรองว่าหลังจบงานเมื่อไหร่เราทั้งหมดจะได้รับส่วนแบ่งที่น่าพอใจ”

 “ดี กำชับคนของเราว่าทันทีที่แยกย้ายไปว่าไม่กี่เดือนฉันจะส่งสัญญาณให้รู้โดยทั่วกัน”

 “ครับหัวหน้า แล้วเรื่องรายชื่อผู้ที่ร่วมลงนามกับเราละครับ หัวหน้าจะทำยังไง จะยังเก็บไว้หรือทำลายทิ้ง”

 “เมื่อไหร่ที่พวกมันให้เงินเราครบตามจำนวนที่ฉันเรียกร้องไปแกก็จัดการลบไฟล์ทั้งหมดทิ้งซะ”

 “ทำไมเราต้องทำตามที่พวกมันเรียกร้องด้วยเพราะการที่เรามีข้อมูลอยู่กับตัวนั่นก็หมายความว่าเราถือไพ่เหนือกว่า”

 “แกคิดเหรอว่าถ้าพวกมันรู้ว่าเราไม่ยอมลบไฟล์ทิ้ง แล้วมันจะยังเก็บเราไว้เป็นหอกข้างแคร่ พวกมันจะพยายามทำทุกทางที่จะกำจัดเรา และฉันเองก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวาย ทำตามที่ฉันบอกแล้วแก๊งของเราจะทำการค้าต่อไปอย่างราบรื่น”

 “ครับ ผมเข้าใจแล้ว”

 “ให้เฉินเป็นคนถือข้อมูลเอกสารทุกอย่างไป”

 “ทำไมไม่เป็นเซเลน่าล่ะครับปกติมันก็เป็นหน้าที่ของเธอ”

 “ฉันไม่ไว้ใจหล่อน เพราะสายของฉันรายงานมาว่ามีตำรวจหญิงแฝงตัวเข้ามาในแก๊งเรา”

 “จริงเหรอครับ”

 “!”

 นี่มันแกล้งทำเป็นไม่รู้มาตลอดเลยเหรอ

 กันต์ธิชาตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

 สมแล้วที่พวกมันหนีรอดได้ทุกครั้ง

 หัวหน้าสิโมเน่ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ

 “ใช่และฉันเองก็ตั้งใจว่าจะฆ่าหล่อนทันทีที่งานนี้จบ แต่แกก็อย่าทำกระโตกกระตากไปทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นปล่อยให้หล่อนหลงระเริงคิดว่าเราตามไม่ทันต่อไปเถอะ ไว้ตอนสุดท้ายฉันจะให้บทเรียนหล่อน จนต้องจำชื่อฉันไปจนตาย”

 ฮึ

 กันต์ธิชาส่งเสียงขึ้นลำคอ

 อย่าหวังว่าจะทำสำเร็จเลยไอ้หมูตอน

 กันต์ธิชาเข็ดเขี้ยว หมั่นไส้ในความมั่นหน้ามั่นโหนกของหัวหน้าแก๊งสิโมเน่

 เดี้ยวได้เจอกับฉันแน่ 

ฉันก็จะทำให้นายจำฉันไปจนวันตายเหมือนกัน

 “เรียบร้อยแล้ว ยินดีที่ได้ทำการค้าร่วมกับท่านนะครับท่านกรวิทย์”

 “ครับผมเองก็ยินดีเช่นกันที่ได้ร่วมงานกับพวกคุณ แล้วใบรายชื่อตามที่ตกลงกันไว้ล่ะอยู่ที่ไหน มันจะต้องถูกทำลายต่อหน้าพวกเรา”

 “ผมเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ไอ้บอสให้เฉินเข้ามา”

 “ครับนาย”

 ครืด

 และทันทีที่บอสเปิดประตูเข้าไปอีกห้องหนึ่งที่ให้เฉินนั่งรอพร้อมกับเซเลน่าและลูกน้องอีกสามคน

เขาก็เจอเข้ากับร่างหนาของเฉินที่นอนสลบไสลพร้อมกับลูกน้องทั้งหมด

 แต่

 ไม่มีเงาของเซเลน่า

 เซเล่นา!

 ฉิบหาย

 ไม่รอช้าบอสรีบกลับเข้าไปรายงานให้นายใหญ่ทราบทันที

 “นายครับนายเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

 “มีเรื่องอะไร”

 “ข้อมูลของเรา ถูกเซเลน่าขโมยไปแล้วครับ”

 !

 “สั่งคนออกตามหาอย่าให้มันออกไปได้”

 “ครับ”

 อื้ม นังเซเลน่า

 นายใหญ่สิโมเน่กำมือแน่นด้วยความโกรธสุดพลังที่โดนผู้หญิงตัวเล็กๆหยามหน้าถึงถิ่น

 ปันปันหลบอยู่หลังพุ่มไม้พร้อมกับข้อมูลในไดร์ฟที่เธอคล้องไว้ที่คอ

 ทำยังไงดีถึงจะหนีออกไปได้ 

เราประมาทเกินไป ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะรู้ตัวไวขนาดนี้

 ปันปันหันซ้ายหันขวาอย่างระแวดระวัง 

 เมื่อไม่เห็นใครเธอก็เดินออกมาจากที่ซ่อน

 แต่แล้ว

 “นั่นไง มันอยู่ตรงนั้น!”

 เฮ้ย

 ปันปันก็รีบวิ่งหนีทันที

 เธอไม่ยอมให้โดนจับหรอก

 ปัง

 อุ๊ก

 กระสุนปืนถูกยิงออกมาเฉียวแขนของกันต์ธิชาจนเธอเจ็บจี้ดขึ้นสมอง

แต่กระนั้นปันปันก็ไม่หยุดวิ่ง

เพราะเธอรู้ตัวดีว่าถ้าโดนจับได้ พวกมันไม่มีทางปล่อยหล่อนไว้แน่แน่ไม่ตายก็คงมีสามีร่วมร้อย

 “เอาตัวมันมา เร็วอย่าให้มันหนีไป”

 ปัง

 ปัง

 เสียงกระสุนปืนดังตามปันปันมาติดๆ

 แล้วไม่นานกันต์ธิชาก็วิ่งมาหยุดตรงขอบสะพาน

 ลูกน้องของสิโมเน่ต่างกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างถูกใจ

 ถึงที่ตายของมึงแล้ว

 แกร็ก

 ปืนถูกขึ้นลำกล้องเตรียมไว้

แล้วพวกมันก็ย่างสามขุมเข้าหาเธอช้าๆ

 “ส่งไดร์ฟมาถ้ายังไม่อยากตาย”

 “ใครจะโง่ส่งให้พวกแกเพราะถึงยังไงพวกแกก็ไม่เอาฉันไว้อยู่แล้ว”

 “ฉลาดเหมือนกันนี่ ถ้างั้นก็ไปเฝ้ายมบาลซะเถอะ”

 ปัง

 กระสุนนัดสุดท้ายถูกยิงออกมาก่อนที่ร่างบางของกันต์ธิชาจะโดนแรงปะทะจนกระเด็นตกลงไปยังพื้นน้ำด้านล่าง

 ตูม

 จบชีวิตของ สิบตรีหญิง กันต์ธิชา วีระวัฒน์

 ยังไงก่อนตายก็ขอให้ได้เจอกับชายในฝันอย่างคุณมาร์คสักครั้งไม่ได้รึไง

 วูบบบบบ

**********