เกมร้ายเกมรักหรือเกมเศร้านะ

"โหย แพ้อีกแล้วหรือวะเนี่ย"

ชายหนุ่มพูดด้วยความเหนื่อยใจ และท้อแท้

"เห้อ หรือว่าจะเลิกเล่นเกมนี้ดีวะ" ไม่ทันไรนั้นก็มีแชทในเกมเด้งเข้ามา

"เอาน่าไอพอร์ชแค่แพ้เอง รอบหน้าก็ยังแก้มือใหม่ได้นะเว้ย" ใช่ครับผมชื่อพอร์ช อยู่ชั้น ม.5 ไม่มีหรอกแฟน จะเอาเวลาที่ไหนไปหาวันๆเล่นต่เกม

กรี๊งๆ...เสียงโทรศัพท์พอร์ชดังขึ้นมีสายเรียกเข้าไม่ปริศนาที่ชื่อว่าคุณแม่ขึ้นมา

ตึดเสียงกดรับและทันใดนั้นพอร์ชแทบจะเอาโทรศัพท์ออกจากหูไม่ทัน มนุษย์แม่ที่ตะโกนใส่โทรศัพท์ "พอร์ช!!! แกจะไม่กินข้าวรึไงเล่นเกมไรทั้งวี่ทั้งวัน ข้าวปลาหัดกินบ้าง"

พอร์ช "ค้าบกำลังจะไปค้าบแม่ ใจเย็นจิ" พอร์ชลุกออกจากเก้าอี้และรีบลงไปกินข้าวทันที

ทันใดนั้นเอง เกมที่พอร์ชเล่นเอาไว้ที่ยังไม่ได้ปิดก็มีแชทปริศนาเด้งขึ้นมาแต่...

รอพอร์ชขึ้นมาอ่านก่อนเนอะ