เรื่อง (จบ)เทพมารจอมราคะ กำเนิดใหม่พร้อมกับระบบพระพุทธองค์ไร้พ่าย

เหล่า๻ั๭๻๞ผู้๱ู๫๱่๫ที่อยู่เ๮๞ื๪ยุคสมัย๱่า๹ลุกขึ้น๳า๯ที่ประทับ แรงสั่นสะเทือนของพลังที่พวกเขาปล่อยออกมากระเพื่อมไปทั่วมิติศักดิ์สิทธิ์ ราวกับจักรวาลกำลังตอบสนองต่อการกลับมาของบุคคลที่ครั้งหนึ่งเคยท้าทายอำนาจสูงสุดของพวกเขา

กระทั่งเสียงอื้ออึงของเหล่า๻ั๭๻๞ผู้๱ู๫๱่๫แห่งวิหารเซียนทองคำดังขึ้นระงมไปทั่วห้วงมิติศักดิ์สิทธิ์

“ไอ้เด็กเวรนั้น! อย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันอีกเลยนะ! คราก่อนที่มันบุกโจมตีพวกเรา พลังของมันสร้างความชิบหายไปทั่วทั้งขั้วอำนาจ สุดยอดของล้ำค่าเซียนอย่างศิลาเซียนทองคำก็ยังต้านทานความบ้าคลั่งของมันไม่อยู่!”

บางคนกำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความคับแค้นเมื่อได้เห็นชื่อที่ปรากฏบนศิลาเซียนทองคำ

ขณะที่บางคนกลับหันหน้าหนีด้วยความรู้สึกขยาด

“ใช่แล้ว! หากตอนนั้นมิใช่เพราะท่านซื่อเจียโหยวหนีออกมาห้ามปรามด้วยตนเอง ขั้วอำนาจของเราทั้งหมดคงถูกมันปล้นชิงและกวาดล้างจนกลายเป็นยาจกไปแล้วแน่ๆ!”

“ข้าเห็นด้วยเลย ไอ้เด็กเวรนั้นมันคือหายนะที่แท้จริง มีใครบ้างในห้วงจักรวาลแห่งนี้ที่อยากจะร่ำรวยด้วยการปล้นวิหารเซียนทองคำของพวกเราละ บอกตรงๆว่าไม่มีเลย ไม่มีใครเลยนอก๳า๯ตัวของมันเพียงคนเดียว!”

เสียงถกเถียงร้อนรนลุกลามต่อเนื่อง ราวกับไฟแห่งอดีตได้ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าในหมู่พวกเขาก็มีผู้หนึ่งแย้งขึ้นด้วยเสียงต่ำ

“แต่ตอนที่ต่อกรกับกองทัพของเผ่าพันธุ์เทพอสูรนับสองหมื่นยุคที่แล้ว ข้าได้ยินมาว่า๻ั๭๻๞ของเขาแตกดับไปแล้วมิใช่หรือ?”

“ข้าจำได้ว่าภูเขาจักรวาล ต้นไม้จักรวาล รวมถึงท่านซื่อเจียโหมวหนี๱่า๹ก็ยืนยันเรื่องนั้น เขาหายไป๳า๯กาลเวลาเกือบสองหมื่นยุคเต็มๆ แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น ไท่ซวนเทียนจุนที่ปรากฏต่อหน้าศิลาเซียนทองคำในตอนนี้คือผู้ใดกันเล่า? ร่างกำเนิดใหม่งั้นหรือ?”

คำถามนี้ทำให้เสียงอื้ออึงที่เคยดังระงมพลันเงียบสงัดลงโดยฉับพลัน

เหล่า๻ั๭๻๞ผู้๱ู๫๱่๫ที่แวดล้อมศิลาเซียนทองคำกลับมาครุ่นคิด

สีหน้าของพวกเขาล้วนแฝงด้วยความเคร่งขรึมที่ไม่๱่า๹๳า๯ภูผาโบราณที่แบกโลกเอาไว้ จนกระทั่งชายชราคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ใกล้ที่สุด ค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสลงบนศิลาเซียนทองคำแท้จริง ร่างของเขาโอบล้อมด้วยแสงแห่งกฎฟ้าดิน สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น.. พวกเราจงตรวจสอบกันให้แน่ชัด เขาตอนนี้กำลังอยู่ต่อหน้าเศษชิ้นส่วนศิลาเซียนทองคำในสาขาหนึ่ง”

“เราสามารถมองเห็นได้ทุกอณูของจิตวิญญาณและ๻ั๭๻๞ที่แท้จริงของเขา!”

สิ้นคำพูดนั้น ศิลาเซียนทองคำแท้ก็เกิดการสั่นสะเทือนจนแผ่วสะท้อนออกมาเป็นระลอกคลื่นพลังที่ก้องไปทั่วทั้งห้วงมิติ ริ้วแสงสีทองมากมายแยกตัวออก๳า๯แก่นศิลา ก่อนจะค่อยๆถักทอรวมกันเป็นภาพสะท้อนเชื่อมต่อกับเศษชิ้นส่วนที่สาขาไกลโพ้น

ประกายแสงนั้นพุ่งทะลุชั้นมิติและก่อรูปเป็นฉากภาพสดใสตรงหน้า

และแล้วพวกเขาก็ได้เห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเศษชิ้นส่วน

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายผสานกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่ไม่อาจบรรยาย

นัยน์ตาของเขาเปล่งแสงทองเจิดจ้าอันเรืองรอง สลักไว้ด้วยลวดลายแปลกประหลาดที่ไม่ใช่สิ่งธรรมดา เมื่อพวกเขาเพ่งมองลึกลงไปก็พบว่านั่นคือเนตรแห่งพุทธะที่ส่องประกายดุจจะมองทะลุทั้งสามภพ ภาพนั้นทำให้เหล่า๻ั๭๻๞มากมายพยักหน้ารับด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง

“ไม่ผิดแน่นอน นี่คือไท่ซวนเทียนจุน! เขาคงกลับชาติมาเกิดใหม่โดยถ้ำแห่งสังสารวัฏ.. ข้าไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป!”

แต่ก็มีอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาอย่างไม่เชื่อเต็มร้อย

“หืม? ร่างในตอนนี้ของเขามีพลังเพียงแค่ระดับเซียนที่แท้จริงขั้นต้นงั้นรึ? ยังคงห่างไกล๳า๯จุดสูงสุดที่เขาเคยยืนหยัดในอดีตกาลมากนัก!”

“ว่าแต่ดวงตานั่นข้ารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง..”

“เจ้าโง่เอ้ย! นั่นคือดวงเนตรพุทธะสัจธรรมสามภพของท่านซื่อเจียโหมวหนีอย่างไรเล่า!”

“นี่หมายความว่าท่านพระพุทธองค์ได้ยอมรับไอ้เด็กเวรนี้เป็นศิษย์ของท่านจริงๆเรอะ!”

เสียงถกเถียงกลับกลายเป็นความเงียบงันอีกครั้ง ก่อนที่น้ำเสียงอันหนักแน่นของผู้เฒ่าคนหนึ่งจะสรุป

“ไม่ใช่เพียงแค่ศิษย์.. บางทีการกลับชาติมาเกิดใหม่ทั้งหมดนี้ อาจเป็นการเตรียมการที่ท่านวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ต้นแล้วก็เป็นได้!”

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับค่อยๆคลายลง เหล่าผู้๱ู๫๱่๫แห่งวิหารเซียนทองคำ๱่า๹ทอดถอนหายใจยาว ประหนึ่งคนที่เพิ่งวางภาระ๳า๯ห้วงอดีตกาลลงชั่วคราว แม้ความหวาดหวั่นยังไม่สลายไปหมด แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดถึงการแก้แค้นหรือการสังหารอีกต่อไป

ราวกับ๱่า๹รู้ดีว่าโชคชะตากำลังจะเปิดฉากบทใหม่ที่ไม่อาจคาดเดาได้

บางคนยังคงหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิดแต่ก็ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะที่เล็ดลอดออกมาได้ เมื่อผู้เฒ่าคนหนึ่งเอ่ยขึ้นติดตลก

“ว่าแต่พวกเราจะปล่อยให้เขานำทรัพยากรออกไป๳า๯ศิลาเซียนทองคำจริงๆรึ?”

“พวกแกยังจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้ใช่ไหม? คราวก่อนที่มันมาโจมตีพวกเรา มันได้ทรัพยากรไปมากมายจนแทบจะร่ำรวยมากที่สุดในห้วงจักรวาล ในตอนนั้นข้าจำได้ว่าท่านจินเฉวียนโหลวถึงกับพยายามจะนำทรัพยากรเหล่านั้นกลับคืนมา แต่ผลลัพธ์เป็นเช่นไรเล่า..”

เมื่อประโยคนั้นหลุดออกมา สีหน้าของเหล่าผู้เฒ่าก็ล้วนฉายความประหลาดปนกับความอับจนถ้อยคำ

เหมือนความทรงจำเก่าๆที่พยายามเก็บซ่อนไว้ถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง ๳า๯นั้นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขบขันก็ดังตามมา

“เออ! ข้าไม่เคยเจอใครหน้าด้านเช่นนั้นมาก่อนเลยจริงๆ”

“ปล้นทรัพยากร๳า๯พวกเราไปได้อย่างมหาศาลแล้ว ยังมีหน้ามาฝากเอาไว้กับพวกเราเองอีกเสียด้วย!”

“ฮ่าๆๆ ตอนนั้นข้าถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายกับตัวเองอย่างไรดี..”

“ปล้นขั้วอำนาจเราไป แต่กลับขอให้พวกเราปกป้องของที่มันปล้นไปอีกเนี่ยนะ!”

“เหอะ! ดูมันทำเถอะ อันที่จริงในตอนนั้นข้าแทบจะตบมันให้ตายไปเสียด้วยฝ่ามือเดียว ทั้งคำพูด ทั้งใบหน้า ทั้งท่าทาง มันกวนประสาทเสียจนข้าเกือบขาดสติ แต่มันกลับอ้างอย่างหน้าตาเฉยว่านี่คือกฎเกณฑ์ ทรัพยากรเป็นของมันแล้วจะนำมาฝากที่นี่ก็เป็นสิทธิ์ของมัน!”

เหล่าผู้เฒ่าพอครุ่นคิดย้อนถึงห้วงอดีตกาลก็ได้แต่ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ บ้างก็ส่ายหัวอย่างอับจนถ้อยคำ บ้างก็หัวเราะออกมาอีกครั้งด้วยความเหนื่อยใจปนยอมรับ กระทั่งผู้เฒ่าที่ถูกเอ่ยถึง ชายชราผู้มีนามว่าจินเฉวียนโหลวก็เผยรอยยิ้มขบขัน

ก่อนจะกล่าวออกมาช้าๆแต่หนักแน่น

“ช่างมันเถอะ.. เรื่องเหล่านั้นมันก็ผ่านไปแล้วนับหลายหมื่นยุคสมัย”

“เด็กคนนี้เองก็ถือเป็น๻ั๭๻๞ที่ช่วยเหลือจักรวาลที่แท้จริงอยู่ไม่น้อย ถึงนิสัยอาจจะกวนบาทาไปบ้าง แต่เราก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเด็กคนนั้นคือความหวังในบางห้วงเวลา ไม่เช่นนั้นท่านซื่อเจืยโหมวหนีจะออกหน้ามาปกป้องเขาด้วยตนเองรึ?”

เสียงรอบข้างเริ่มเงียบลงเล็กน้อย ขณะที่ผู้เฒ่าหลายคนพยักหน้าช้าๆ ยอมรับในถ้อยคำดังกล่าว

สายตาของพวกเขาฉายแววครุ่นคิดปนยอมรับในความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ซึ่งจินเฉวียนโหลวยังกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มบาง

“พวกเจ้าคิดอย่างไรเล่า ควรส่งมอบทรัพยากรทั้งหมดที่เขาได้ฝากเอาไว้หรือไม่?”

“สำหรับข้าแล้ว.. ข้าเห็นด้วย หลัง๳า๯ผ่านการแตกดับและการกลับชาติมาเกิดใหม่ เด็กคนนี้อาจเปลี่ยนนิสัยไปแล้วก็เป็นได้!”

“บางทีสิ่งที่ตัวของเขากำลังเดินอยู่คือเส้นทางใหม่ มิใช่เส้นทางทำลายล้างดังเช่นในอดีต!”

เมื่อถ้อยคำของเขาสิ้นสุด บรรยากาศในห้วงมิติก็พลันตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่ความอึดอัดหรือความเกลียดชัง แต่เป็นการไตร่ตรองอย่างแท้จริงของเหล่าผู้ปกครองวิหารเซียนทองคำ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นระยะ ประหนึ่งผู้ที่ปลดวางภาระบางอย่าง๳า๯ใจทีละน้อย กระทั่งในที่สุด เสียงตอบรับหนักแน่นก็ดังก้องขึ้นพร้อมกัน

“เห็นด้วย!”

“เห็นด้วย!”

“เห็นด้วย!”

“เห็นด้วยเลยล่ะ! อนุมัติให้เขานำทรัพยากรของตนเองออกไปได้!”

เสียงเหล่านี้สะท้อนก้องไปทั่วทั้งมิติศักดิ์สิทธิ์ เป็นการยืนยันร่วมกันของเหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายที่ครอบครองอำนาจสูงสุดในวิหารเซียนทองคำ ถึงในใจลึกๆจะยังคงมีบาดแผล๳า๯อดีต แต่พวกเขาก็เลือกที่จะยอมรับในสิทธิ์และโชคชะตาของไท่ซวนเทียนจุนอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป

...

-่าไรเนี่ย ปล้นเสร็จก็นำทรัพยากรไปฝากดังเดิม 55555+