เรื่อง จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

• ตอนที่ 108: จิตวิญญาณฝ่าม่านหมอก

เสียงกลองสัญญาณดังก้อง ให้จังหวะเริ่มต้นการทดสอบด่านแรก เฉิน ฮ่าวหราน ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางเหล่าศิษย์ที่กำลังทยอยก้าวเท้าขึ้นสู่ "สะพานกระจกหมื่นมายา" เขายังไม่รีบร้อน กวาดตามองสำรวจสะพานแสงสีรุ้งอันน่าอัศจรรย์นั้นอีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์ พื้นกระจกใสบิดเบี้ยวสะท้อนเงาพันหมื่น ไอหมอกสีเทาจางๆ ลอยวนเวียนราวกับมีชีวิต แผ่พลังงานรบกวนจิตใจออกมาเป็นระลอก เสียงกระซิบกระซาบอันน่าขนลุกยังคงดังแว่วอยู่ในอากาศ รอคอยที่จะกัดกินสติสัมปชัญญะของผู้ย่างก้าวเข้าไป

เขาเห็นศิษย์หลายคนก้าวขึ้นไปอย่างมั่นใจในตอนแรก แต่เพียงไม่กี่ก้าว สีหน้าก็เริ่มซีดเผือด บ้างหยุดนิ่ง บ้างเดินโซเซ บ้างถึงกับทรุดตัวลงนั่งแล้วหายวับไปจากสะพาน แสดงให้เห็นว่าบททดสอบนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็นภายนอก

'สมาธิ... คือหัวใจสำคัญ' เขาย้ำเตือนตนเอง สูดลมหายใจลึก ปรับจังหวะการหายใจให้สอดคล้องกับเคล็ด "ลมหายใจมานา" ทะเลแห่งจิตใจสงบนิ่งดุจผิวน้ำไร้ริ้วคลื่น เขาโคจรเคล็ด "ลมหายใจหวนคืนสู่ความมืด" อย่างแผ่วเบา กดกลิ่นอายพลังงานสร้างรากฐานไว้เบื้องลึก

เมื่อถึงคิวกลุ่มของเขา เขาก้าวเท้าแรกเหยียบลงบนพื้นสะพานอย่างมั่นคงแต่แผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความรู้สึก "ไร้น้ำหนัก" และ "ไม่มั่นคง" ที่แตกต่างจากพื้นศิลาปกติอย่างสิ้นเชิง ภาพมายาใต้เท้าพลันเปลี่ยนแปลง กลายเป็นห้วงอวกาศอันมืดมิด มีดวงดาวระยิบระยับอยู่ไกลลิบ แต่กลับให้ความรู้สึกอ้างว้างและน่าหวาดหวั่น

วูบ! พลังงานรบกวนจิตใจถาโถมเข้ามาทันที! เสียงกระซิบดังขึ้นในหัว!

"โดดเดี่ยว... ไร้ค่า..."

"ไม่มีใครต้องการเจ้า..."

ฮ่าวหรานไม่สนใจ เขาเพ่งสมาธิไปที่ "ผลึกมายา" สีเขียวใส (ธาตุไม้) ก้อนแรกที่ลอยอยู่เบื้องหน้า เขาแผ่ "จิตวิญญาณ" (Spiritual Sense) อันคมกล้าออกไปอย่างระมัดระวัง สัมผัสถึงโครงสร้างพลังงานอันเปราะบางของมัน และในขณะเดียวกันก็รับรู้ถึง "ม่านพลังงานรบกวน" ที่ห่อหุ้มมันไว้อย่างแนบเนียน

เขาโคจร "แก่นแท้พลังงาน" (True Qi) ที่บริสุทธิ์ ควบคุมให้กลายเป็น "กระแสลมปราณ" ที่บางเบาดุจใยไหม ค่อยๆ ส่งมันออกไป "สัมผัส" และ "โอบอุ้ม" ผลึกสีเขียวอย่างนุ่มนวลที่สุด เขาไม่ได้ใช้พลังเข้าบังคับ แต่ใช้จิตวิญญาณ "ชี้นำ" กระแสลมปราณนั้น ให้ค่อยๆ "โน้มน้าว" ผลึกให้เคลื่อนที่ไปตามทิศทางที่ต้องการ

มันคือการควบคุมที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนและสมาธิขั้นสูงสุด! พลังงานรบกวนพยายามจะ "ผลัก" และ "แทรกแซง" อยู่ตลอดเวลา เสียงกระซิบก็ยังคงดังรบกวนไม่หยุดหย่อน!

"เจ้าเด็กไร้หัวนอนปลายเท้า..."

"พลังสายฟ้าของเจ้ามันคำสาปชัดๆ..."

เขากัดฟันเบาๆ จิตใจยังคงนิ่งสงบ เขาค่อยๆ ประคองผลึกสีเขียวให้ลอยฝ่าม่านพลังงานรบกวนไปอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ไม่วอกแวก ไม่หวั่นไหว จนกระทั่งมันลอยเข้าสู่แท่นศิลาเป้าหมายแรกได้อย่างปลอดภัย

เขาผ่อนลมหายใจเล็กน้อย เช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาบนหน้าผาก 'แค่ก้อนแรกก็ใช้พลังจิตไปไม่น้อยเลย'

เขามองไปรอบๆ เห็นศิษย์หลายคนยังคงติดอยู่กับผลึกก้อนแรก หรือบางคนก็เริ่มมีปัญหากับผลึกก้อนที่สองแล้ว ฟางเจี๋ยดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง หน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก แต่ก็ยังคงพยายามควบคุมผลึกสีแดง (ไฟ) อย่างไม่ยอมแพ้

เขาก้าวต่อไปยังผลึกสีแดง มันแผ่ไอความร้อนจางๆ และให้ความรู้สึกที่ "ปั่นป่วน" กว่าเดิม เสียงกระซิบเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงตะโกนด่าทอ เสียงแห่งความโกรธแค้น ภาพมายาใต้เท้ากลายเป็นทะเลเพลิง!

เขายังคงใช้วิธีเดิม รวบรวมสมาธิ ควบคุมกระแสลมปราณอย่างละเอียดอ่อน ประคองผลึกสีแดงฝ่าเปลวเพลิงมายาและเสียงก่นด่าไปอย่างอดทน

ผลึกสีเหลือง (ดิน) หนักแน่นและต้านทานการควบคุม เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ภาพมายาคือภูเขาสูงชันที่พร้อมจะถล่มทับ

ผลึกสีขาว (ทอง) คมกล้าและแข็งกร้าว เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงศาสตราวุธกระทบกันในสนามรบ ภาพมายาคือ-่าฝนคมดาบที่พุ่งเข้าใส่

ผลึกสีน้ำเงิน (น้ำ) ไหลลื่นแต่ลึกล้ำ เสียงกระซิบหายไป แต่กลับกลายเป็นความรู้สึก "ว่างเปล่า" และ "เยือกเย็น" ที่กัดกินจิตใจ ภาพมายาคือมหาสมุทรอันมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด

ฮ่าวหรานเผชิญหน้ากับบททดสอบทางจิตใจแต่ละรูปแบบด้วยความสงบนิ่ง เขาใช้จิตวิญญาณที่ผ่านการขัดเกลามาแล้ว "มองทะลุ" ภาพมายา ใช้สมาธิอันแน่วแน่ "เพิกเฉย" ต่อเสียงล่อลวง เขาไม่ได้ต่อสู้กับมัน แต่ "ยอมรับ" และ "ปล่อยวาง" มันไป เขาจดจ่ออยู่เพียงแค่การควบคุมพลังงานและการนำทางผลึกแต่ละก้อนให้เข้าสู่เป้าหมายเท่านั้น

ความสงบนิ่งและการควบคุมอันยอดเยี่ยมของเขา ทำให้เขาสามารถเคลื่อนย้ายผลึกทั้งสี่ก้อนแรกผ่านไปได้อย่างราบรื่น แม้จะช้ากว่าพวกระดับหัวแถวอย่างหลู่เสวี่ยหรือหลิง ชิงเยว่ แต่ก็มีความมั่นคงและปราศจากข้อผิดพลาดอย่างสิ้นเชิง ซึ่งก็เพียงพอที่จะดึงดูดสายตาของศิษย์พี่อี้จ้านและผู้อาวุโสบางท่านบนแท่นประธานได้

'เด็กคนนี้... ไม่ธรรมดา' อี้จ้านคิดในใจ 'การควบคุมพลังปราณพื้นฐานและการต้านทานมายาของเขา มั่นคงเกินกว่าระดับสร้างรากฐานช่วงต้นทั่วไปจริงๆ'

แต่แล้ว เมื่อฮ่าวหรานมาถึงช่วงกลางของสะพาน ความท้าทายก็พลันเพิ่มสูงขึ้น!

ไอหมอกสีเทารอบตัวหนาทึบขึ้น! พลังงานรบกวนจิตใจรุนแรงขึ้นหลายเท่า! และภาพมายาก็ไม่ได้ปรากฏแค่ใต้เท้าอีกต่อไป! แต่มันกลับ "ก่อตัว" ขึ้นเป็น เงาร่าง ลางๆ รอบตัวเขา!

เงาของ กลุ่มเงาอสูร ในชุดคลุมสีเทา หน้ากากสีขาว! พวกมันยืนล้อมเขาไว้! แผ่จิตสังหารอันเย็นเยียบออกมา!

เงาของ มารดา ที่ร่ำไห้  (อ้อนวอน) ให้เขากลับบ้าน!

เงาของ หลู่เสวี่ย ที่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ตั้งคำถามถึงความลับที่เขาปิดบัง!

เงาของ หลิง ชิงเยว่ ที่ยืนสงบนิ่ง แต่กลับแผ่แรงกดดันอันมหาศาลออกมา!

และเงาของ ตัวเขาเอง ที่ควบคุมพลังอัสนีไม่อยู่ ร่างกายกำลังจะระเบิดออก!

ภาพมายาเหล่านี้ไม่ได้แค่ล่อลวง แต่ยังโจมตีเข้าใส่ "ความกลัว" และ "ความลับ" ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจเขาโดยตรง!

"อึก!" เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล! ทะเลแห่งจิตใจเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง! สมาธิเริ่มแตกกระเจิง! กระแสลมปราณที่ควบคุมผลึกสีน้ำเงินเริ่มสั่นคลอน!

[ระบบตรวจพบการโจมตีทางจิตใจที่ซับซ้อนและรุนแรง!]

[พลังจิตวิญญาณกำลังถูกทดสอบถึงขีดสุด!]

[แนะนำให้ผู้สืบทอดใช้แก่นแท้แห่งจิตวิญญาณต้านทาน!]

'แก่นแท้แห่งจิตวิญญาณ!' เขารวบรวมสติที่ใกล้จะหลุดลอย! กัดฟันแน่น! เขาไม่ได้ตื่นตระหนก! แต่กลับรวบรวมพลังจิตวิญญาณทั้งหมด! ไม่ใช่เพื่อสร้างเกราะป้องกัน! แต่เพื่อ เพ่งมอง ไปยังแก่นแท้ของมายาเหล่านั้น!

เขาใช้จิตวิญญาณที่คมกล้าขึ้น "มองทะลุ" ความลวงตา! มองเห็น "เส้นใยพลังงาน" ที่ก่อให้เกิดภาพมายาเหล่านั้น! มองเห็น "ช่องว่าง" และ "ความไม่สมบูรณ์" ของมัน!

'พวกเจ้าไม่ใช่ของจริง!' เขากระซิบในใจอย่างแน่วแน่! 'พวกเจ้าเป็นเพียงเงาสะท้อนความกลัวของข้า! ข้าจะไม่ยอมตกเป็นทาสของพวกเจ้า!'

เขาใช้เจตจำนงอันแข็งแกร่ง! ตัดผ่าน! ทำลาย! เส้นใยพลังงานมายาเหล่านั้นในห้วงสำนึก!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! เงาร่างมายารอบตัวเขาพลันสลายหายไป! เหลือเพียงไอหมอกสีเทาจางๆ และเสียงกระซิบที่เบาลง!

[ต้านทานมายาระดับสูงสำเร็จ!]

[พลังจิตวิญญาณได้รับการขัดเกลาและแข็งแกร่งขึ้น!]

[มอบรางวัลสำหรับการก้าวข้ามขีดจำกัดทางจิตใจ: +1 แต้มมรดก]

[แต้มมรดกปัจจุบัน: 6 แต้ม]

'สำเร็จ!' เขารู้สึกถึงพลังจิตวิญญาณที่ปลอดโปร่งและแข็งแกร่งขึ้นอย่างชัดเจน! การเผชิญหน้าและเอาชนะความกลัวในใจตนเอง คือการฝึกฝนที่ดีที่สุด!

เขากลับมาควบคุมผลึกสีน้ำเงินก้อนสุดท้ายอีกครั้ง คราวนี้ด้วยจิตใจที่มั่นคงและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม เขาสามารถประคองมันฝ่าพลังงานรบกวนที่เหลืออยู่ไปได้อย่างราบรื่น!

ติ๊ง! เสียงใสๆ ดังขึ้นแผ่วเบา เมื่อผลึกก้อนสุดท้ายเข้าสู่ตำแหน่ง ณ แท่นศิลาปลายทาง!

วูบ! ทันใดนั้น! ไอหมอกสีเทา เสียงกระซิบ และภาพมายาทั้งหมดบนสะพานก็พลันสลายหายไปในพริบตา! สะพานแสงสีรุ้งเบื้องหน้าพลันกลับกลายเป็นเส้นทางที่มั่นคง สว่างไสว และปราศจากสิ่งกีดขวาง! แท่นศิลาปลายทางปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบก้าว!

เขา... ผ่านด่านแรก "สะพานกระจกหมื่นมายา" มาได้สำเร็จแล้ว!

ฮ่าวหรานถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจอย่างสุดขีด ราวกับเพิ่งผ่านพ้นการต่อสู้ที่ยาวนานมาทั้งวันทั้งคืน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความสำเร็จ ความมั่นใจ และพลังจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างชัดเจน!

เขามองไปยังแท่นศิลาปลายทาง ที่ซึ่งมีศิษย์จำนวนไม่มากนักยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาเห็นหลู่เสวี่ยยืนสงบนิ่งอยู่ เห็นศิษย์จากตำหนักฟ้าครามบางส่วน และเห็นเงาร่างอันเลือนรางของหลิง ชิงเยว่ ที่ดูเหมือนจะไปถึงก่อนใครเพื่อน... เขารีบเร่งฝีเท้า ก้าวเดินไปบนสะพานแสงที่มั่นคงนั้น มุ่งหน้าสู่การทดสอบในด่านต่อไป... ด่านที่จะตัดสินทุกสิ่ง... การประลองยุทธ์!

(จบตอนที่ 108)