เรื่อง ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่73วิญญาณอาวุธอสูรคชสาร

คนที่จะประมือกับนางเป็นถึงองค์ชายสิบสี่ที่สร้างความประหลาดใจทั้งบุ๋นและบู๊ของราชสำนัก จนขณะนี้มีชื่อเสียงเกรียงไกร ข่าวคราวของคนผู้นี้เงียบหาย ขณะที่เข้าไปในสมรภูมิเก็บเกี่ยวเกือบสองเดือน ฉับพลันก็มาปรากฏท้าประลองสู้กับคนของตระกูลหลง

ตูมๆ ๆ!! วูบๆ ๆ! ฉับๆ ๆ!

หลงไป๋ตีลังกาม้วนกลับโจมตีเข้าใส่กริชเพชรทันที หญิงสาวไม่พูดพร่ำทำเพลง นางใช้ฝ่ามือเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้กระแทกใส่ชายหนุ่มเหมือนลูกไฟสีขาว มีความเย็นยะเยือกขณะที่เข้าใกล้ชายหนุ่ม

กริชเพชรพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็วหมุนวนรอบตัวนาง เสียงระเบิดจากกลุ่มพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ธาตุน้ำของหลงไป๋ ที่ยิงออกอย่างไม่หยุดยั้งในเวลาอันสั้น ระเบิดพลังไปเกือบร้อยลูก สร้างความเสียหายหน้าบริเวณประตูใหญ่ตลาดมืดของตระกูลหลง

ทำให้ผู้คนที่มุงดูแตกกระจายออกหนีตายอย่างรวดเร็ว เพราะการลงมือของนางเฉียบขาดและรุนแรง ไม่ปรานีเหมือนจะเข่นฆ่าเขาให้ตายคามือ

"ฮ่าๆ ๆ ..องค์ชายสิบสี่ท่านเอาแต่หลบแบบนี้จะชนะข้าได้เยี่ยงไร.."

เสียงของหลงไป๋หัวเราะดังลั่นขณะที่ดีดตัวขึ้นกลางอากาศเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตจนเป็นมวลน้ำลูกใหญ่ห่อหุ้มร่างกายของนาง

หญิงสาวค่อยๆ ประกบมือมาด้านหน้าแล้วกางแขนออก มวลน้ำทั้งสิ้นก็พุ่งระเบิดเข้าหาตัวกริชเพชรอย่างโหดร้ายอำมหิต

วูบๆ ๆ!! ครึน!!

ตูม!!

เสียงตูมดังสนั่นกริชเพชรเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของเขาเป็นสายฟ้า สร้างเกราะป้องกันขึ้นมาอย่างจวนตัว เพราะหญิงสาวโจมตีเขาแบบไม่ให้หายใจหายคอ การกระทำของนางรวดเร็วและฉับไว สมกับเป็นเยาวชนที่เด่นล้ำของตระกูลหลง

เปรี๊ยงๆ ๆ!! โครม!

"อ๊ากกกกกกก!! "

เสียงเปรี้ยงๆ ดังสนั่นลั่นรอบบริเวณตัวของกริชเพชรถูกกระแทก ไถลไปกับพื้นด้วยแรงมวลน้ำมหาศาล ดุจดังคลื่นสึนามิที่โหมกระหน่ำชายฝั่งก็ไม่ปาน แทบจะทำให้ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ละแวกนั้นแตกกระจายไปในพริบตา

ปังๆ ๆ!! โครมๆ ๆ!!

"หึๆ ..องค์ชายสิบสี่ท่านมีความสามารถแค่นี้หรือ ข้าว่าท่านกลับไปเถอะนะ..อย่าเอาสังขารมาสังเวยคาถาของตระกูลหลงเลย..มันน่าอนาถยิ่งนัก...."เสียงนางหัวเราะเย้ยหยันชายหนุ่ม

กริชเพชรค่อยๆ ลุกขึ้นจากดินโคลนที่ปกคลุมไปทั่วร่าง เพราะถูกฝังด้วยพายุน้ำร่างไถลไปกับพื้นแทบจะโดนต้นไม้ และก้อนหินดินโคลนทับถมจนมิดตัว

'โฮ้.! .โหดเกิ๊น..เล่นหนักจังถ้ากายอสูรของเราไม่ถึงขั้นคนอสูร มีหวังแหลกเหลวเป็นโจ๊กแน่งานนี้ยังไงเราก็ต้องชนะนางให้ได้ ไม่เช่นนั้นเสี้ยวดวงจิตของหนิงหนิง ต้องดับสูญไปแน่โหดนักนะ..นางหน้าน้ำแข็ง..เดี๋ยวข้าจะจัดให้หนัก...'

วูบๆ ๆ ๆ!! เปี๊ยะๆ ๆ ๆ ๆ!!

ซ่าๆ ๆ ๆ!! วาบๆ ๆ ๆ!!

กริชเพชรคิดในใจพร้อมรวบรวมพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขา ขึ้นมาสู่ศูนย์กลางของท้องน้อย พลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งระดับเจ็ดของชายหนุ่ม กระตุ้นพลังบอลวารีสีเขียวที่วนรอบดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของเขา ส่งประกายน้ำออกมาห่อหุ้มร่างกายเช่นกัน ความเข้มข้นของสีเขียวบ่งบอกถึงพลังที่บริสุทธิ์ ของพลังวารีแม้จะอยู่ในระดับเดียวกันก็ตาม

"กรงเล็บอสูร..."

เสียงของชายหนุ่มคำรามลั่นร่างกายที่ถูกชำระด้วยพลังวารีของเขา ดันจนชายหนุ่มลอยสู่กลางอากาศ พร้อมสะเก็ดดัชนีปลายเล็บของกริชเพชรพุ่ง เข้าหาหญิงสาวดุจ-่าฝนเสียงระเบิดดังถี่ยิบ จนหลงไป๋ต้องทะยานหลบหลีกอย่างทุลักทุเล

เปรี้ยงๆ ๆ ๆ!! เปรี้ยง! ควับๆ ๆ!! ฉึก!!

"โอ๊ยยย!! ..กรอด!! "

โครม!! ซ่าาา!!

สุดท้ายนางถูกดัชนีสายหนึ่งอัดเข้าเต็มหน้าอกกระเด็นไปไกลถึงร้อยวา สภาพคลุกโคลนดินไม่ต่างกันกับกริชเพชร หญิงสาวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วบริเวณหน้าอก ถ้าไม่ใช่นางเร่งเร้าบนดวงจิตแก่นแท้ สร้างเกราะกายอสูรระดับเก้าขึ้นป้องกันดัชนีนี้ หน้าอกของนางคงทะลุถึงหลังแน่

หลงไป๋รู้สึกแปลกใจหญิงสาวสัมผัสถึงพลังบริสุทธิ์ ของบอลดวงจิตแก่นแท้ขององค์ชายสิบสี่มีมากล้น เหมือนเขายั้งมือไม่ซัดพลังเต็มที่ใส่นาง เกราะพลังบนดวงจิตที่หญิงสาวสร้างขึ้นมันสามารถปกป้องนางได้ชั่วขณะ ก่อนจะแตกสลายไป หญิงสาวขมวดคิ้วคิดอย่างสงสัย

'เป็นไปได้อย่างไรวันนั้น เขายังมีพลังบอลดวงจิตระดับกายอสูรไม่ถึงขั้นแปดด้วยซ้ำ โดนพลังคนอสูรอย่างราชครูกระแทกทีเดียว บาดเจ็บสาหัสแต่วันนี้ทำไม? กลับมีพลังมากขึ้นจนน่าใจหาย ตลอดระยะเวลาสองเดือนที่เขาหายไปในสมรภูมิเก็บเกี่ยว เขาพบโชควาสนาใดมา..'

นางคิดพร้อมกับส่งประกายตาเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง เพ่งมองชายหนุ่มอย่างพิจารณา หญิงสาวคงไม่อาจจะเย้ยหยัน และดูถูกฝีมือชายหนุ่มอีกต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ไม่เช่นนั้นตระกูลนางอาจจะสูญเสีย คาถาประสานวิญญาณภูตไปเพราะนางก็ได้

'เฮ่ย..องค์ชายสิบสี่ท่านก็เป็นคนมีความหมายเหมือนกันนะ ข้าคงจะดูถูกท่านไม่ได้แล้ว...รับมือ...."

เสียงของหญิงสาวที่เยือกเย็นแค่นออกมาแบบไม่ประมาท

"วิชาเรียกอาวุธกระจกมายา..."สิ้นเสียงของนางท้องฟ้า พลันโปร่งใสดุจบรรยากาศในยามเช้าที่มีแสงแดดอ่อนๆ ส่องทำให้อารมณ์ผู้คนอยู่ในบรรยากาศแห่งนี้ รู้สึกสดชื่นเคลิบเคลิ้มอย่างไม่รู้ตัว

รอบกายของกริชเพชรเหมือนอากาศที่ว่างเปล่ารอบด้านแข็งตัวลงฉับพลัน ปรากฏเรือนร่างของหลงไป๋ ยืนอยู่นับร้อยนับพันรอบตัวเขา

นี่คือคาถาเรียกอาวุธของหลงไป๋ มันเป็นวิชากระจกมายาที่เลื่องลือของตระกูลหลง นางตัดสินใจลงมืออย่างอำมหิตกับองค์ชายสิบสี่ด้วยวิชาลับขั้นเทพ สุดยอดของตระกูลหลง ซึ่งน้อยครั้งพวกเขาจะใช้มันออกมา

"รู้สึกว่าหลงไป๋จะวู่วามเกินไปในการจัดการกับองค์ชายสิบสี่ ถ้าเขาตายไปคงเกิดเรื่องใหญ่แน่"

เจ้าสำนักตะกูลหลงบ่นพึมพำออกมาเบาๆ เงาร่างของหลงไป๋ หมุนคว้างรอบตัวกริชเพชรนับร้อยนับพัน มันเป็นบานกระจกที่ถูกผนึกด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของธาตุวารี กระจายเม็ดเหงื่อที่เยือกเย็นของนางออกมาเป็นอาวุธ กดดันจนกริชเพชร ต้องขมวดคิ้วเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของตน ขึ้นสู่จุดสูงสุดในขั้นเจ็ดเพื่อปกป้องร่างกายของตัวเอง

"สลายไปซะ..."

สิ้นเสียงของหญิงสาวกระจกทุกบานที่มีเงาร่างของนางนับร้อยนับพัน ก็แตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนเศษกระจกที่แหลมคม พุ่งเข้าหาชายหนุ่มที่เป็นเป้าหมายนับแสนนับล้าน

เช็งๆ ๆ!! เปรี๊ยะๆ ๆ ๆ!!

"อ๊าาๆ ๆ ๆ ..อ๊ารรรรรร! / โอ้วววว..โอ๊ยๆ ๆ ๆ! "

สิ้นเสียงระเบิดถี่ยิบจนแสบแก้วหู ผู้ที่อยู่รอบบริเวณจนต้องเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตของแต่ละคน ปิดกั้นส่วนประสาทไม่ให้ถูกรบกวนบางคน ถึงกับต้องกระอักเลือดออกมาเพราะมีกายอสูรที่ต่ำ จนพากันทรุดตัวลงแม้จะอยู่ห่างไกลกันนับพันวาก็ตาม

ตูมๆ ๆ!! ควับๆ ๆ!! เปรี๊ยะๆ ๆ!!

กริชเพชรจนปัญญาหลบหลีกเขารู้สึกหนาวเย็นยะเยือกไปทั่วไขสันหลัง เพราะพลังน้ำจากแผ่นกระจกของหลงไป๋ มันเสียดแทงเป็นกลุ่มพลังขนาดใหญ่ กดดันชายหนุ่มจนต้องแยกเขี้ยวด้วยความทรมาน เสียงแตกเปรี๊ยะๆ เสียดแทงกัดกร่อนพลังของเขาลงฮวบๆ เหมือนต้องมนต์สะกด

วูบๆ ๆ!!

"เรียกอาวุธคาถาง้าวอสูรฟ้าคำรณ.."

ชายหนุ่มระเบิดเสียงออกมาอย่างเต็มแรง เร่งเร้ากายอสูรระดับคนครึ่งอสูรขั้นห้า จนส่องแสงประกายสีทอง ออกรอบแขนของเขาสลับกับสีเขียววาววับ

วาบ! หมับ!

ฉับพลันง้าวอันทรงพลังของชายหนุ่มก็ทะยานออกจากมือเขา พุ่งออกไปตรงๆ บังเกิดคลื่นน้ำหมุนคว้างดุจใบพัดเครื่องบิน สร้างคลื่นพลังน้ำแบบพายุทอร์นาโด โดยมีตัวกริชเพชรเป็นศูนย์กลาง ม้วนเอาเศษกระจกที่พุ่งกระจายโจมตีกลับคืน เข้าหาหลงไป๋อย่างโหดร้ายดุดัน

คลึนๆ ๆ ๆ เปรี้ยงๆ ๆ ๆ

"อ๊าสสสส~!!! "

เศษแก้วทั้งมวลต่างหอบกันเข้าหาหลงไป๋อย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวต้องอ้าปากถีบตัวหนีอย่างตกใจ พร้อมกับหยิบลูกแก้วลูกหนึ่งออกมาสะบัดออกไป

วูบ!!

"คาถามุกหมื่นปี..."

ครึน! งับ!

ไข่มุกก็ถูกพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของนาง กระตุ้น จนกลายเป็นหอยกาบสีใสดุจกระจกขนาดใหญ่ห่อหุ้มนางไว้ คลื่นพลังทั้งหมดที่กริชเพชรส่งเข้าโจมตีนาง จึงกระแทกเปลือกหอยสีใสนั้นระเบิดแตกออกทันที

ตูม!! กรอบๆ ๆ!!

"ไม่นะ!! "

หลงไป๋ตกตะลึงร้องออกมาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

สิ่งที่เกิดขึ้นสร้างความตกใจให้กับเจ้าสำนักหลง อย่างเหลือกำลัง เพราะว่ามุขหมื่นปีของบุตรสาวตน ที่ใช้ออกไปเป็นเกราะป้องกันอันล้ำค่าระดับเทพ

ที่อยู่กับตระกูลนี้มาหนึ่งร้อยปี มันผ่านการปกป้องชีวิตของคนในตระกูลมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยโดนพลังแก่นแท้ของใครกระแทกแตกแบบนี้มาก่อน

การซ่อมรักษาคงจะต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรอีกมากโข พลังกายอสูรขององค์ชายสิบสี่ที่สำแดงออกมา อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนครึ่งอสูรแน่นอน คาดไม่ถึงเลยว่าองค์ชายสิบสี่จะเป็นคนอสูรระดับนี้แล้ว

"หลงไป๋นางตัดสินใจผิดพลาดเสียแล้วที่ต่อสู้กับคนผู้นี้.."

เจ้าสำนักแห่งตลาดมืดส่ายหน้าด้วยความเสียดายของวิเศษ และรู้นิสัยของลูกสาวตนเองดีว่าเมื่อนางลงมือแล้ว ไม่มียอมแพ้ง่ายๆ แม้จะร่างกายแหลกละเอียดตรงหน้า นางก็ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เรื่องนี้นับว่าเป็นการตัดสินใจผิดพลาด ของเจ้าสำนักหลงอย่างน่าเสียใจ

"เฮ่อๆ ..องค์ชายสิบสี่อย่าคิดนะว่าข้าจะยอมแพ้เจ้าง่ายๆ ..."

เสียงหญิงสาวดังเยือกเย็นและเคียดแค้น นางรู้สึกเสียดายของวิเศษที่หญิงสาวใช้ปกป้องตัวเอง

"เจ้าดูถูกคนตระกูลหลงมากเกินไปแล้ว เจ้าคงคาดไม่ถึงหรอกนะ..ว่าทรัพยากรของตระกูลหลงจะมีมากเพียงใด ถ้าเทียบกับราชสำนักก็ไม่ถือว่าเป็นรองหรอกนะองค์ชายสิบสี่..."

หญิงสาวกล่าวอย่างเคียดแค้น นางหยิบกระดูกชิ้นหนึ่งออกมาวางไว้บนมือ กระดูกนั้นเหมือนแก้วผนึกสีใส

"วิญญาณอาวุธอสูรคชสาร..."

หญิงสาวร่ายเวทย์ด้วยกายอสูรของนาง เปิดม่านมิติปลดปล่อยวิญญาณอสูรระดับเทพ ประจำตระกูลของนางออกมาช่วยรบ หมายจะขยี้กริชเพชรให้แหลกลาญคามือ หญิงสาวเดือดดาลเกินไปที่จะควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้อีกต่อไป

"ไม่ได้หลงไป๋..ลูกทำเช่นนี้ไม่ได้..."

เจ้าสำนักตระกูลหลงทะลึ่งตัวลอยขึ้นกลางอากาศ ส่งเสียงกัมปนาทออกหยุดยั้งบุตรสาวทันที

แต่ก็ช้าไปเสียแล้วม่านมิติของนางถูกเปิดออกด้วยพลังทั้งหมด ปลดปล่อยช้างผลึกแก้วขยับโผล่หัวออกมาจากม่านมิติ เสียงร้องแปร๋นๆ ดังก้อง

กังวานไปทั่ว บ่งบอกถึงพลังอำนาจของอสูรตนนี้ยามเมื่อมีชีวิตอยู่ กายอสูรมันต้องอยู่ในขั้นเทพอสูรขึ้นไปอย่างแน่นอน

ม่านมิติเกือบพันฟุตก็ยังดูคับแคบเมื่อร่างกายอันใหญ่โตของช้างผลึกแก้ว พยานออกมาสู่โลกภายนอก มันกระทืบเท้าลงบนพื้นสร้างความสั่นสะเทือน ไปรอบบริเวณนับพันฟุต

"เจ้าช่างโชคร้ายเสียจริงองค์ชายสิบสี่..."หลงไป๋นางโกรธ จนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ชายสูงวัยต้องยืนกลางอากาศถอนหายใจออกมา ปล่อยให้การต่อสู้ของบุตรสาวกับองค์ชายสิบสี่ดำเนินต่อไป

"ถ้าองค์ชายสิบสี่สามารถเอาชนะวิญญาณอาวุธเทพของลูกสาวข้าได้ ข้ายินดียกให้นางเป็นเมียเจ้าและสมบัติทั้งสิ้น ทรัพยากรทั้งหมดที่ตระกูลหลงมี ท่านสามารถครอบครองมัน....."

ประมุขของตระกูลหลงผู้ร่ำรวยจากการเปิดตลาดมืดกล่าวเบาๆ

แต่แม้กระนั้นองค์หญิงเจ้าเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังได้ยินหมดสิ้น แสดงว่าอาวุธชิ้นนี้ของแม่นางหลงไป๋มันเป็นไม้ตายสูงสุด ของตระกูลหลงแล้ว

.....................................................................................................................................................................................................