เรื่อง ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่107 อย่างนี้มันต้องต่อคอมโบสกิล

"วิญญาณอาวุธศิลาอสูรออกมา.."

เสียงของหยกหยกร้องดังก้องม่านมิติก็เปิดออกวิญญาณอาวุธศิลาของนาง ขยายออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ พลังกดดันจากฟากฟ้าใต้ฐานศิลาตรึงพวกเหล่าทหาร ที่ทะลักออกจากม่านมิติไว้กับพื้น ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้นับหลายพันคน

ทำให้พวกมันถูกตัดตอนอยู่หน้าม่านมิติ ของอสูรพลังจิตที่เปิดออก สร้างความตะลึงงันอย่างล้นเหลือให้กับองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ

"อสูรพลังจิตของข้าสร้างค่ายกล ปล่อยภูตอสูรออกมาฆ่าพวกมัน"

สิ้นเสียงองค์กษัตริย์อสูรวารีหิมะที่คงสภาพเงาร่างขนาดยักษ์ เหนือนครอสูรวารีน้ำจืดบัญชาการรบอย่างช่ำชอง

ฉับพลันก็ปรากฏร่างของอสูรพลังจิตระดับธาตุทองขั้นที่หนึ่งถึงขั้นที่สี่ กระจายกำลังในสี่ทิศเร่งเร้าพลังจิตอสูรตั้งค่ายกลพลังเวทย์หิมะปล่อยวิญญาณภูตอสูรประจำกายของแต่ละคน ดุจวิญญาณภูติผีปกคลุมกายด้วยผ้าสีขาวระยิบระยับใบหน้าเวิ้งว้างดวงตา ขาวโพลนไม่มีตาดำด้านใน อ้าปากกรีดร้องด้วยเสียงโหยหวน เกิดละอองหิมะฟุ้งกระจายไปทั่วสี่ทิศ

"คาถามังกรน้ำจืดชำระจิต"

ปู่ทวดเจ้าจี่กระพือปีกมังกรเขียวของเขาออกอ้าปากพ่นน้ำกระจายเป็นฝอย ต่อต้านเข้าลบล้างพลังหมอกละอองหิมะสีขาว ที่เข้าปกคลุมทั่วนครสร้างความเหน็บหนาว จนเหล่าทหารเคลื่อนกายด้วยความยากลำบาก

ตูม! ซ่าาาา!!

แม้ว่าปู่ทวดเจ้าจี่จะมีพลังกายอสูรระดับครึ่งเทพแต่ด้วยพลังผู้เดียวมิอาจทนทาน กับพลังค่ายกลของอสูรพลังจิตธาตุทองเกือบร้อยคน ที่ปล่อยภูตอสูรของตนออกมาสร้างค่ายกลหิมะที่เย็นยะเยือกแทงเข้าไปในกระดูก จนแทบจะแช่แข็งทุกอย่าง เมื่อหมอกละอองหิมะเหล่านี้สัมผัส ทุกชีวิตเหมือนจะแห้งกรอบไปทันที

แม้แต่หยกๆ เองก็หยุดค้างกลางอากาศแม้ว่านางจะขยับตัวได้บ้าง แต่ก็ยังเชื่องช้าลงถึงเจ็ดส่วนหน้าตาบิดเบี้ยว ทนต่อพลังเวทย์ที่ผนึกกันเป็นค่ายกลไม่ได้ แม้ว่ากายอสูรของนางจะสูงล้ำถึงขั้นอสูรครึ่งเทพขั้นที่หก

แต่นางก็เป็นเพียงนักรบที่มีกายอสูรและบอลดวงจิตระดับสูงเท่านั้น เมื่อเจออสูรพลังจิตจอมเวทย์รวมกำลังกันเข้าโจมตี แช่แข็งกายนางไว้หญิงสาวร่างพลังเพลิงก็ค่อยๆ มอดลง

กริชเพชรตะลึงลานเมื่อเห็นเหตุการณ์ผันแปรอย่างปัจจุบันทันด่วน ด้วยวิญญาณอสูรศิลาของหยกหยกตรึงนักรบไว้กับที่ เหมือนจะได้เปรียบแต่เมื่อเจอพลังเวทย์ของอสูรพลังจิตเข้าไป กลับถูกปิดกั้นชะงักลงทั้งปู่เจ้าจี่และหยกหยก จนต้องทำให้กริชเพชรเลิกล้มความตั้งใจ ที่จะเปิดม่านมิติเรียกวิญญาณเกล็ดอาวุธเทพ ออกมาช่วยรบเพราะมันคงจะช้าเกินการ ปู่เจ้าจี่และหยกหยกคงจะต้องเสียชีวิตลงก่อน

"เอายังไงวะเนี่ย"

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังลังเลฉับพลันในสมองของเขาก็นึกถึงพลังสูบของหนิงหนิง

'พลังสูบของนางอาจจะทำลายค่ายกลนี้ได้ สกิลนี้ของหนิงหนิงร้ายกาจ นางอาจจะกินพลังไอเย็นของค่ายกลภูตอสูรเหล่านี้ ยังไงก็ต้องเสี่ยงดู'

กริชเพชรร่ายคาถาปิดผนึกหยกหยกทันที ร่างกายของหญิงสาวฉับพลันก็เปลี่ยนไป หัวสีทองเพลิงของนางกลายเป็นสีชมพู หนิงหนิงฟื้นคืนสติลืมตาเหลือกโพรงด้วยความตกใจ เพราะพลังไอเย็นคุกคามพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของ นาง หญิงสาวกรีดเสียงร้องดังลั่น

"กรี๊ดดดดดดดด!! "

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

พลังคลื่นเสียงของนางร้ายกาจโคตรๆ กระจายออกไปด้านหน้า กวาดภูตอสูรที่กำลังตั้งค่ายกลอยู่กระแทกปลิวกระจายไปในอากาศ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว หนิงหนิงเมื่อสัมผัสได้ว่าภัยคุกคามนางลืมตาเห็นชัดว่า กำลังถูกโจมตีจากเหล่าภูตอสูร หญิงสาวอ้าปากอีกครั้งสูบวิญญาณอสูรเหล่านั้นเข้าไปในท้องนางทันที

สูบบบบบ!! วูบๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

พลังสูบของหญิงสาวเหมือนกับเครื่องดูดฝุ่นขนาดใหญ่มีกำลังไฟฟ้าหลายล้านวัตต์ สูบเหล่าวิญญาณและไอเย็นเหล่านั้น เข้าไปในปากนางกลืนกินลงท้องอย่างง่ายดาย

"ไม่..สกัดนางไว้อย่าให้นางดูดภูตอสูรของเราใช้พลังจิตสังหารฆ่านางเดี๋ยวนี้"

เสียงองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ ร้องตะโกนลั่นเมื่อได้สติ หลังจากถูกกระแทกด้วยพลังเสียงของนักรบสาวหัวทอง

ที่เปลี่ยนหัวเป็นสีชมพู อัดเขากระเด็นไปไกลเกือบพันวา พอเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตอสูรกลับมาได้ 

ก็ต้องตกตะลึงอีกครั้งเมื่อเหล่าภูตอสูรประจำตัวนับร้อยของอสูรพลังจิตถูกสูบเข้าไปในปากนางอย่างกับไดโว่ขนาดใหญ่ มันม้วนยิ่งกว่าพายุทอร์นาโดเขาจึงออกคำสั่งให้อสูรพลังจิต ที่ตอนนี้ตั้งหลักได้โจมตีนาง เป็นด้วยท่าไม้ตายประจำตัวของพวกมัน

ฟูๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!! ควับๆ ๆ!! ฉี่ๆ!!

"อ๊าาาาส์..?! "

หนิงหนิงกินภูตอสูรยังไม่ทันเสร็จสูบดึงได้เพียง เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ก็ถูกพลังจิตสังหารพุ่งเป็นลำสีดำ จู่โจมนับร้อยสายมันเป็นเวทย์ประจำตัวของอสูรพลังจิตเหล่านี้ โดนเกราะป้องกันที่ถูกสร้าง ด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของหนิงหนิง

แต่มันก็ไม่อาจจะทนทานกับ พลังจิตสังหารเหล่านี้ ร่างกายของนางถูกเผาไหม้เป็นจุดๆ หลายแห่ง จนต้องทะยานหลบหลีกอย่างสุดกำลัง

ควับๆ ๆ ๆ!!

กริชเพชรตะลึงตาค้างหนิงหนิงโจมตีได้ระดับหนึ่งหยุดค่ายกลลงได้ แต่กลับถูกพวกอสูรพลังจิตโจมตีด้วยพลังจิตสังหาร จนปู่เจ้าจี่และหนิงหนิงต้องหลบกันแบบสุดความสามารถ ทั้งสองได้รับบาดเจ็บขึ้นบ้างแล้ว

"อย่างนี้มันต้องต่อคอมโบสกิล..."

กริชเพชรคำรามออกมาจากไรฟันนึกถึงความสามารถพิเศษ ในการต่อสู้ของหนิงหนิงและหยกหยกจึงเกิดความคิด ใช้พลังทั้งสองให้ประสานกันจู่โจม เหมือนเกมส์ที่เขาเล่นบ่อยๆ

'เปลี่ยนร่างตีมันซะเลย..'

"เปิดผนึก"

สิ้นเสียงชายหนุ่มเขาก็ร่ายเวทย์เปิดผนึกหยกหยกออกมาทันที หญิงสาวลืมตาขึ้นสติของนางดับวูบไปเมื่อสักครู่ ตอนที่นางกำลังฝืนสู้พลังความเย็นอย่างสุดความสามารถ แทบจะเคลื่อนกายไปไม่ได้

แต่ตอนนี้ตื่นขึ้นมากับเห็นแสงสีดำพุ่งเข้าโจมตีร่างกายของนาง แต่สำหรับหญิงสาวแล้วความไวเท่านี้เรียกว่าเต่างอยก็ไม่ผิด หยกหยกจึงควงหอกสีดำในมือของนาง

กายที่เผาไหม้ลุกเป็นเพลิงพุ่งเข้าฟาดฟันบดขยี้อสูรพลังจิตที่เชื่องช้าอยู่แล้ว นางหลบหลุดรอดพลังจิตสังหารของพวกมัน เอาปลายหอกระเบิดหัวอสูรพลังจิตเหล่านั้นในพริบตา ตายลงครบร้อยคนพอดีในสามอึดใจเหมือนนักรบสายไฟเตอร์ที่ว่องไวและดุดันจบชีวิตนักรบสายเวทย์ตายอย่างอนาถในพริบตาความเร็วในการเข่นฆ่าของนาง แม้แต่องค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะ ยังเข้าช่วยเหลือไม่ทันช้าไปครึ่งก้าว

"บังอาจฆ่าอสูรพลังจิตมือดีของข้า ข้าจะบดขยี้เจ้าให้เป็นผุยผง"

เสียงจอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะดังกัมปนาทด้วยความเดือดดาล เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขาขึ้นเต็มสูบ ร่ายคาถาขั้นเทพปลดปล่อยพลังธนูหิมะผนึกโลกันตร์ออกด้วยท่าไม้ตาย

"คาถาปลดปล่อยวิญญาณธนูหิมะผนึกโลกันตร์"

เสียงมันคำรามก้องคันธนูขนาดยักษ์ตั้งตรงขึ้นฟ้า ใหญ่กว่าเก่าถึงสามเท่าความสูงกว่าห้าพันฟุต

"ถล่มนครพวกมันให้สิ้นซาก"

ฟิว ฟิว ฟิววว!! ตูมๆ ๆ!!

ลูกธนูยักษ์สามดอกวิ่งไล่กันขึ้นสู่ฟากฟ้าก่อนจะระเบิดออกเป็น-่าฝน เปลี่ยนแปลงอากาศที่ว่างเปล่ากลายเป็นน้ำแข็ง กว้างใหญ่ไพศาลนับหลายหมื่นวาร่วงหล่นจากฟากฟ้า หมายกดทับ นครอสูรวารีน้ำจืดให้ล่มสลายลงในพื้นดิน

"ปิดผนึก"

กริชเพชรวางแผนไว้ในใจอยู่แล้วเมื่อเห็นการโจมตีอย่างดุดัน ด้วยอาวุธขั้นเทพระดับปกป้องเมือง ถูกนำมาใช้อย่างบ้าคลั่งเขาจึงปิดผนึกหยกหยกเรียกหนิงหนิงออกมาทันที หญิงสาวได้สติลืมตาขึ้นนางรู้ได้ว่า ถูกเรียกออกมารบดังนั้นด้วยสัญชาตญาณของนักสู้

เมื่อเห็นพลังกดดันลงมาจากท้องฟ้าเป็นก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ ที่สามารถกดทับนครทั้งนครให้ดับสูญไปนิรันดร์กาล หญิงสาวจึงเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ ระดับอสูรครึ่งเทพขั้นที่หก ของนาง ปลดปล่อยภูตวิญญาณที่นางกินเข้าไปในท้อง ระบบเทพในร่างกายของหญิงสาวบดขยี้พวกมันจนเป็นขุมพลังอันมหาศาล อ้าปากพ่นออกไปกลางอากาศทันที

"แตกไปซะ"

วูบๆ ๆ! ตูม!

เสียงพลังที่พ่นออกจากปากของหญิงสาวม้วนเป็นพายุทอร์นาโดขนาดใหญ่ ที่มีกลิ่นอายของความเย็นสุดขั้ว

ตามวัตถุดิบพลังที่นางกินเข้าไป ก้อนน้ำแข็งยักษ์หมุนกลางอากาศช้าๆ ลอยขึ้นสูงเรื่อยๆ แล้วเคลื่อนตัวไปโจมตีกองทัพอสูรวารีหิมะ

ทหารนับแสนตกตะลึงถอยกรูดหลบหนีกันอย่างไม่เป็นขบวน พวกเขาต่างรู้ดีว่าน้ำหนักของก้อนน้ำแข็งที่ธนูหิมะผนึกโลกันตร์สร้าง

มันมีความแข็งและหนักเพียงใด ใช้บดขยี้กองทัพมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ตอนนี้มันกลับเคลื่อนตัวมา เหมือนมือยักษ์ที่จับโยนใส่พวกเขา

"นักรบอสูรพลังจิตทำลายก้อนน้ำแข็งนั้นเดี๋ยวนี้..รีบด่วน"

เสียงองค์จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะร้องด้วยความลนลาน เขาเร่งเร้าพลังบนดวงจิตแก่นแท้ทั้งหมดออกไปต้าน

ให้ก้อนน้ำแข็งหลายหมื่นฟุตนั้นเคลื่อนตัวให้ช้าลง แต่พลังผลักดันระดับอสูรครึ่งเทพขั้นที่เจ็ดของเขา ก็ไม่อาจจะต้านทานได้

เพราะพลังที่พิสดารของหนิงหนิงแม้ว่าจะอยู่ในกายอสูรครึ่งเทพระดับหก แต่นางก็เป็นระดับพรีเมี่ยมที่ถูกสร้างมาจาก ชีวิตไข่สัตว์เลี้ยงบรรพกาลเหมือนจอมเวทย์แพทปัจจุบัน ที่พลังการรบมันโกงโคตรๆ

แม้แต่จอมราชันย์ขั้นที่หนึ่งหรือขั้นที่สองก็ไม่อาจจะรับมือนางตรงๆ แบบที่จอมกษัตริย์อสูรวารีหิมะกำลังทำเดี๋ยวนี้

ตูมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! โครมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

พลังโจมตีของเหล่านักรบพลังจิตอสูรวารีทั้งกองทัพเก้าร้อยคน ต่างส่งพลังทั้งหมดที่มีของตนเองเข้าทำลาย ก้อนน้ำแข็งยักษ์บนฟากฟ้าส่วนหนึ่งแตกกระจายออก

แต่ก็กลับเหมือนหินอุกกาบาตที่ร่วงตกใส่พวกเขาเหล่าทหารนับแสน ต่างเผ่นหนีกันกระเจิดกระเจิง สร้างความโกลาหลให้กองทัพอสูรวารีหิมะ เหยียบย่ำกันแบบไม่เป็นขบวน

ตูมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

"อ๊ากๆ ๆ ๆ ๆ ..อ๊ากกกกกก!! "

ในความโกลาหลของกองทัพอสูรวารีหิมะกริชเพชรรีบชิงลงมือก่อน ที่ทุกอย่างจะกลับตาลปัตรเขากลัวว่าจอมกษัตริย์ จะมีไม้ตายอย่างอื่นมาทำให้เขาปวดหัวอีกครั้ง

"วิญญาณอสูรมังกรโลกันตร์ออกมา.."

เสียงของกริชเพชรดังก้องไปทั่วฟ้าเขาเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ ประสานกับพลังจิตอสูรระดับหกของเขา เปิดม่านมิติออก แสงวาบๆสว่างขึ้นสามครั้ง ม่านมิติหมื่นฟุตก็ปรากฏทันที เร็วกว่าที่ชายหนุ่มคาดคิดไว้

วาบ วาบ วาบ! ครืน ครืน ครืน

............................................................................................................................................................