เรื่อง หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

• ตอนที่ 73: เสี้ยวใจระหว่าง-่าธนู

เสียงคำรามก้องของกิ้งก่าศิลาเพลิง (炎岩蜥) ที่กำลังสาดลูกไฟศิลา (炎岩火球) เข้าใส่กลุ่มคนลึกลับ และเสียงเสียดสีของใยเหล็กจากอสูรแมงมุม (铁丝蛛) ที่ตวัดพันธนาการร่างของชายฉกรรจ์คนหนึ่งในกลุ่มนั้นดังระงมไปทั่วลานโล่ง คลื่นความร้อนและกลิ่นคาวเลือดปะทะเข้ากับใบหน้าของเจี้ยนหลิน (剑林) อย่างไม่หยุดหย่อน แต่ร่างผอมบางของเด็กหนุ่มกลับมิได้ถอยหนี เขากำลังทะยานฝ่าความโกลาหลนั้นด้วย "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) ที่รวดเร็วและลื่นไหลราวกับภูตพราย

ปลายทางมิใช่การช่วยเหลือผู้ใด หากแต่เป็น "ถุงผ้าปักลายบุปผา" สีซีดจางผืนนั้น ที่บัดนี้กลิ้งหลุนๆ ไปตกอยู่ใกล้กับขาหน้าข้างหนึ่งของอสูรแมงมุมที่กำลังเกรี้ยวกราด! 'บัดซบ! ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ทำเรื่องเสี่ยงตายเช่นนี้!' ความคิดนั้นกรีดร้องอยู่ในหัวของเขา แต่เท้าทั้งสองข้างกลับมิได้หยุดชะงัก สัญชาตญาณบางอย่างที่ลึกล้ำและอธิบายไม่ได้ กำลังผลักดันให้เขาต้องคว้ามันมาให้ได้

ภายนอกคือความตายที่รายล้อม คมกระบี่ของกลุ่มคนลึกลับที่ยังคงพยายามจะตอบโต้ แม้จะอ่อนแรงเต็มที สะท้อนแสงวูบวาบตัดกับกรงเล็บอันแหลมคมและเปลวเพลิงที่ลุกโชนของอสูรทั้งสอง ทว่าภายใน "เสี้ยวใจ" ของเจี้ยนหลิน กลับมีเพียงภาพของถุงผ้าผืนนั้นที่เด่นชัด แรงดึงดูดอันแปลกประหลาดรุนแรงเสียจนกลบความหวาดกลัวในความตายไปชั่วขณะ หรือบางที...นี่อาจจะเป็นเพียงความละโมบโง่เขลาของเด็กกำพร้าผู้สิ้นไร้ทุกสิ่ง ที่เห็นฟางเส้นสุดท้ายแล้วไม่ลังเลที่จะคว้ามันไว้ แม้จะรู้ว่ามันอาจจะนำพาไปสู่หายนะที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมก็ตาม

ในเสี้ยววินาทีที่เขาเอื้อมมือออกไป! ใยเหล็กเส้นหนึ่งที่ถูกสะบัดออกมาจากปลายขาของอสูรแมงมุมก็พลันตวัดเฉียดผ่านใบหน้าของเขาไปเพียงกระผีกริ้น! ไอเย็นเยียบจากมันทำให้ขนทั่วร่างลุกชัน! เจี้ยนหลินเบี่ยงตัวหลบอย่างฉิวเฉียดด้วยปฏิกิริยาที่ฝึกฝนมา หัวใจแทบจะหยุดเต้น! แต่เขาก็มิได้ละความพยายาม! มือขวาของเขาคว้าหมับเข้าที่ถุงผ้านั้นได้สำเร็จ!

และในทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวผ้าที่หยาบกระด้างนั้น! ความรู้สึก "อบอุ่น" อย่างน่าประหลาดใจก็พลันแผ่ซ่านจากภายในถุงผ้าเข้าสู่ฝ่ามือของเขา มันมิใช่ความร้อนจากเปลวเพลิงรอบกาย แต่เป็นความอบอุ่นที่ "อ่อนโยน" และ "คุ้นเคย" อย่างบอกไม่ถูก ราวกับแสงแดดยามเช้าในฤดูใบไม้ผลิ หรืออ้อมกอดของใครบางคนที่เขาเคยรู้จักในความทรงจำอันแสนเลือนราง...ความรู้สึกนี้มัน "สั่นสะเทือน" บางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของเขาอย่างรุนแรง จนภาพเงาเลือนรางของ "รากไม้" ที่เคยเห็นในความฝันพลันซ้อนทับขึ้นมาในห้วงคำนึงชั่วขณะ! 'ความรู้สึกนี้มัน...'

"เจ้าเด็กเหลือขอ!" เสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของผู้นำกลุ่มคนลึกลับ (ชายวัยกลางคนผู้ใช้กระบี่หนาหนัก) ที่เพิ่งจะปัดป้องการโจมตีของกิ้งก่าศิลาเพลิงได้สำเร็จดังขึ้น! ดวงตาของมันแดงก่ำจ้องมองมายังเจี้ยนหลินที่บัดนี้กำถุงผ้าไว้ในมือแน่น "บังอาจมาขโมยของต่อหน้าต่อตาข้ารึ! ตายเสียเถอะ!"

สตรีในอาภรณ์สีเขียวอ่อนผู้เป็นเจ้าของถุง แม้จะบาดเจ็บสาหัสและนอนซบอยู่กับพื้น นางก็ยังพยายามจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อระคนความโกรธแค้น! 'ถุง...ถุงของข้า!'

เจี้ยนหลินกำถุงผ้าไว้ในมือแน่น สองเท้าเตรียมพร้อมที่จะทะยานหนีอีกครั้ง ทว่า...คำถามหนึ่งกลับผุดขึ้นในใจอย่างเงียบงัน ลบล้างความตั้งใจที่จะหนีไปชั่วขณะ...

"ถุงผ้าผืนนี้...ทำไมถึงทำให้ข้าใจเต้นแรงถึงเพียงนี้?"

(จบตอนที่ 73)