เรื่อง ระบบผู้ล้มเหลว
ที่ 47 ที่ยังำซูิได้
ตึก…
ตัก…
เสียงนาฬิกาดังสม่ำเสมอ
ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ
เหมือนกำลังนับถอยหลังบางอย่าง
ซูิยืนนิ่งอยู่บนั้ห้า
เด็กผู้หญิงชุดขาวยังยิ้มอยู่ตรงบันได
ใบหน้าเธอปกติ
แ่ยิ่งมองนานกลับยิ่งรู้สึกำไม่ได้ว่าเมื่อครู่หน้าตาเป็นยังไง
ติ๊ง!
[เวลาเืก่อนูญเีตัวตน : 27 าี]
ซูิหลับตา
สูดลมหายใจ
แล้วลืมตาอีกครั้ง
เขาไม่พยายามนึกื่ใคร
ไม่พยายามฝืนความทรงำ
เพราะยิ่งพยายาม…
ยิ่งเลือน
เขาจึงถามคำถามเดียว
“้าฉันลืมทั้งหมด…”
“ฉันยังเป็นฉันไหม”
เด็กผู้หญิงเอียงหัว
ก่อนยิ้ม
“ทุกถามแบบนี้”
“แล้วสุดท้ายก็ขึ้นไป”
เธอชี้บันไดอีกครั้ง
ซูิมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเดินผ่านเธอ
เด็กนั้นหยุดยิ้ม
“พี่ไม่ถามหนูเหรอ”
ซูิตอบเรียบๆ
“เธอไม่ได้าได้”
เด็กผู้หญิงนิ่ง
ซูิพูด่
“เธอกำลังหาใครสักำเธออยู่”
าาเงียบ
ดวงาำสนิทเด็กนั้นะเื่เล็กน้อย
แ่ซูิเดิน่
ขึ้นั้หก
ั้เ็
ั้แปด
ิ่ึ้สูง ัยิ่งีรอยเีมากขึ้น
แเป็นัเ
หลังๆ เริ่มเป็น้า
[อย่าเื่ว่าตัวเองอยู่เดียว]
[้าลืมื่ จงำเหตุผลี่า]
[เวลาไม่ได้ถูกขโมย]
[เราเป็นให้มันไป]
ซูิหยุดตรง้าสุดท้าย
เขาไม่เข้าใจ
แ่รู้สึกคุ้น
ทันใดนั้น
เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหน้า
“มาช้ากว่าที่คิด”
ซูิเงยหน้า
ั้บนสุด
ียืนอยู่
ชายหน้ากากเงิน
เดียวกับผู้เฝ้าประตู
แ่ครั้งนี้…
หน้ากากแตกครึ่ง
เผยใบหน้าด้านหนึ่ง
และทำให้ซูิชะงัก
เพราะใบหน้านั้น…
เหมือนเจ้าเพลิงทมิฬก่อน
ชายนั้นมองเขา
ก่อนถาม
“ยังำตัวเองได้ไหม”
ซูิเงียบ
อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ
“ดี”
“ยังพอเืเวลา”
เขาหันไปมองนาฬิกาขนาดยักษ์กลางห้อง
เข็มหยุดอยู่ที่
06:17
ชายหน้ากากเงินพูด่
“รู้ไหมว่าทำไมเวลาหยุด”
ซูิส่ายหน้า
ชายนั้นมองเข็มนิ่งๆ
ก่อนตอบ
“เพราะัั้…”
“ีพยายามย้อนกลับ”
ห้องทั้งห้องเงียบ
ชายหน้ากากเงินยกมือแตะเข็ม
ภาพรอบตัวเปลี่ยนทันที
เมืองที่เคยีผู้
หอคอยสีดำยังเล็กกว่านี้
และีกลุ่มหนึ่งยืนอยู่
หนึ่งในนั้น…
คือชายหน้ากากเงิน
อีก…
คือเจ้าเพลิงทมิฬก่อน
ชายหน้ากากพูด่
“ัั้ เขาาช่วยทุก”
“แ่เพลิงทมิฬเปิดประตูผิด”
ภาพเริ่มแตก
ผู้หายไป
เมืองพัง
เวลาเริ่มหยุด
เสียงเคาะเริ่มดัง
แล้วภาพดับ
ชายหน้ากากหันกลับมา
“ตั้งแ่นั้น…”
“ที่ยังำทุกอย่างได้”
เขามองซูิ
“…เืแค่ข้า”
ติ๊ง!
[เวลาเืก่อนูญเีตัวตน : 10 าี]
ชายหน้ากากยื่นมือออกมา
ในมือีเข็มนาฬิกาสีเงิน
“เื”
“เก็บความทรงำไว้”
“หรือเก็บพลังไว้”
ซูิขมวดคิ้ว
ชายหน้ากากพูด่
“หอคอยไม่ให้เอาทุกอย่างไปพร้อมกัน”
ลมเย็นพัดผ่าน
เข็มนาฬิกาสีเงินส่องแสงเบาๆ
แล้วชายหน้ากากพูดประโยคสุดท้าย
“เืให้ดี…”
“เพราะที่เคยเืผิด…”
เขาหันไปมองท้องฟ้าด้านนอก
“…นี้กำลังเคาะประตูอยู่”
……จบ……
่ไป : ที่ 48 — ิ่ที่ซูิเืทิ้ง
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??