เธอกับฉัน...ในวันที่ดอกทานตะวันบาน

ช่วงฤดูร้อนของมัธยมปลายปีสุดท้าย แน่นอนว่าเราทุกคนในวัยนักเรียน มักจะหมกหมุ่นอยู่กับการเตรียมตัวเพื่อเข้าสู่รั้วมหาลัย บางคนหมกตัวอยู่กับการอ่านหนังสือที่กองบังหน้าต่างมิด บ้างก็หมกตัวกับการเรียนพิเศษทั้งวันจนไม่มีเวลาจับโทรศัพท์ ต่างจากผมที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ กดยืนยันการลงสมัครค่ายเปิดบ้านของมหาลัยที่ผมสนใจ

เอาจริงๆจนถึงตอนนี้ผมก็ยังคงคิดอยู่เหมือนกันว่า การใช้เวลาภาคฤดูร้อนไปกับค่ายนี้มันจะคุ้มมั้ย แต่อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าการที่ผมต้องใช้วันหยุดอยู่กับกองหนังสือทั้งวัน ซึ่งมันคงไม่เวิร์คแน่ๆ สำหรับเด็กที่เรียนไม่เอาไหนแบบผม และด้วยเหตุนี้ผมจึงตัดสินใจกดยืนยันลงไป และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมได้เจอกับเขา

เรารู้จักกันเพราะความเข้าใจ และเราก็จากกันเพราะความไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังขอบคุณเขาที่อย่างน้อยครั้งหนึ่งในความทรงจำของผมเคยมีเขาอยู่ ไม่ว่าจะตอนนั้น หรือตอนนี้

“กูบูม”

“คิดไรอ่ะ ก็เพื่อนไง”

“วันนั้น มึงไม่น่าพูดแบบนั้นกับกูเลย”

“อย่างน้อยมันก็ทำให้วันนี้ กูยังนั่งแดกเหล้ากับมึงได้อยู่นะบูม”

“กู...คิดถึงมึง”

“กูเดินมาไกลแล้วว่ะ โทดที”