เรื่อง รวมเรื่องเสียวๆ สุดเร้าร้อน

“ เอยฝนแมร่งลงหนัก ดีนะแพ๊คของมาดี แต่ ไปถึงช้าพวกมันจะรอเราหรือ..”..หนึ่งใน 6 คนถามเพื่อนที่เดินมาด้วยกัน มือกระชับปืนที่พร้อมยิงตลอดเวลาแน่น หากพบพานอะไรไม่ชอบมาพากล..
“ รอนะมันรอ..แต่ ฝน-่าอะไรมาไม่มีปี้มีขลุ่ย ดีนะขึ้นจากเมยมาก่อน ไม่งั้นน้ำเชี่ยวข้ามลำบากแน่ฝนลงอย่างนี้ด้วย..”..อีกคน ที่เดินเรียงกันมาด้านหลังคนพูดคนแรกบอกพรางก้าวเท้าตามอย่างไว
“ เอ้ยๆ เดียว....ข้าว่าข้าเห็นคนวะพวกเอ็ง เตรียมตัว..จะให้ของโดนยึดไปไม่ได้เที่ยวนี้ คราวก่อน ก็เกือบล้านเม็ด เที่ยวนี้ ก็ล้านกว่า ถ้าเสร็จมันอีกได้ชิบหายเป็นเดือนแน่..”..ชายคนหน้าสุด ของสองคนที่พูดสนทนากันบอก พรางทำสัญญาลักษณ์มือ ส่งสัญญาณให้พวกพร้องหยุดหาที่กำบัง เพราะ พวกมันก็ไม่อยากปะทะกันซึ่งๆ หน้า..แต่ จะถอยเลยตอนนี้จะเป็นการเสี่ยง สู้แอบหลบเข้าในป่าพงที่ขึ้นสูงหนา และ ฝนตกเช่นนี้ การสุ่มรอย่อมได้เปรียบมากกว่า..
     ในเวลาเดียวกัน ศรีธนญชัย เดินตีคู่กันมา โดยคนเดินตามเรียงเป็น แถวเรียงเดียว..พอถึงทางลาดจุดหนึ่ง ก็รู้สึกถึงภัยที่กำลังมาถึง เปรี้ยงงงงงงงงงง เปรี้ยงงงง..สายฟ้าแล๊บบนท้องฟ้าท่ามกลาง-่าฝนเหมือนเป็นใจเตือน และ ขีดเส้นชะตาใครบ้างคน..เพราะ เงาไหวที่เห็นเบื้องหน้าห่างไประยะเกือบ 10 เมตรในยามนี้ จะเป็นอะไรไปไม่ได้เลย.. พล๊อตตต.ตตต.ตต.ต..แพล๊ต.ต.ตตต.ตต.ต...ต ปัง..ปังปังปังๆๆๆๆ.. แต่ ไม่ทันสั่งเสียงปืนก็ดัง ส่งหัวกระสุนมาทางพวกของศรี และ เหล่าเจ้าหน้าที่แล้ว..พอเสียงปืนชุดแรกยิงมาทางพวกเขา และ เขาตะโกนบอกเพื่อนข้าราชการ..
“ แยกกัน เร็วหาที่กำบังไว้ แล้วยิงสวนไปทางพวกมัน เร็วยิงต้านมันไว้ก่อน..”..ศรีธนญชัย ตะโกนสั่งก่อนพุ่งตัวโอบพาเด็กสาวที่เดินอยู่ข้างๆ กระโดดตามไปด้วย..ทั้งคู่กลิ้งม้วนไปกับพื้นที่เปียก ท่วมน้ำถึงตาตุ่มรองเท้าไหลไถลลื่นลงทางลาดเนิน..ลงไปเบื้องล่างระยะเกือบ 30 เมตรกว่าจะหยุด..
.พล๊อตตต.ตตต.ตต.ต..แพล๊ตตตตต..ต.. ปัง.ปังปังงงงงๆๆๆๆ..เปรี้ยงเปรียง..ปัง..เปรี้ยง..
       เสียงกระสุนต่างชนิดบนเนินที่เขา พึ่งกลิ้งลงมาดังสลับข้างแลกจังหวะสาดส่งใส่กัน..ศรี มองร่างเด็กน้อยบัดนี้ เธอสลบนิ่งไปแล้ว เขาจึงลุกยืนขึ้นประทับปืนเล็งสาดไปหลังปลดเซฟในวินาทีเดียวกัน ณ.จุดที่เป็นตำแหน่งสาดกระสุนใส่ชุดแรก..เสียงปืนกระหน่ำใส่กันเกือบ 5 นาที ก่อนพวกที่ยิงฝั่งแรกจะถอยห่างออกไป เสียงตะโกนไม่รู้ใคร-เป็นใครดังโหวกเหวกลั่นป่าแข่งกับฝน..มีหนึ่งคนในฝั่งเจ้าหน้าที่ ไถลตัวลงมาตรงจุดที่เขากลิ้งลงมา..
“ หมวดเป็นอย่างไรบ้าง ครับ พวกมันถอยไปหมดแล้วคงโดนไปมั่ง แต่ พวกเราปลอดภัยดี..ผู้กอง เลยตามไปแล้ว และ ให้ผมลงมาดูหมวด..”..จ่าทหารคนหนึ่ง ที่เป็นลูกน้องในทีมรายงาน..
“ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร..รีบวิทยุไปเรียกพวกเราหรือยัง ว่าให้มาทางนี้ได้แล้ว เพราะมันขนมาทางช่องเขานี้..”..ศรีธนญชัย ถามไปขณะสายตามองไปที่เด็กสาว ที่กำลังลืมตาทำหน้ามึน งง สลัดหัว-สบัดตัวอยู่..
“ รายงานแล้วครับ..พวกนั้นจะตีวงโอบมาดักหน้า เดียวพวกเรากวดตอนมันไปเรื่อยๆ นะครับ..มีตายตรงนั้น หนึ่งแต่ไม่พบอะไร ที่ตัวมีแค่ปืนลูกซองกระบอกหนึ่งตกอยู่ ครับ..”..จ่าทหาร รายงานต่อ..
“ เอางี้ เดียวผมอยู่ที่นี้เอง จ่าตามพวกนั้นไปเผื่อมีอะไรให้ช่วย..ไว้ แดะซิ..อาการดี แล้วจะให้เธอพาเดินออกจากป่าเข้าไปหมู่บ้านเอง..”..ศรีธนญชัย สั่งเมื่อสำรวจดูว่า เด็กสาวไม่เป็นอะไรมากแล้ว เพราะ เธอลุกขึ้นมายืนยิ้ม..
     จ่าทหาร ตะเบ๊ะทำความเคารพแล้วไต่ทางลาดขึ้นไป ทำตามสั่ง..อีกครู่ใหญ่พอ แดะซิหายมึนแล้วเขาก็พากันปีนขึ้นไปที่ศพพวกขนของผิดกฎหมายที่ดับดิ้นสิ้นลม ตรวจดูคร่าๆ พบรอยกระสุนเจาะกลางอกหลายแผล..แดะซิ หน้าซีดเมื่อเห็นเลือดจำนวนมากบนร่างคนตายและนองท่วมพื้นบริเวณรอบๆนั้น..ยังไม่ทันจะถอยออกไปจากตรงนั้นสักก้าว ก็มีเสียงปืนดังกราวรูดมาทางพวกเขาทั้ง 2 คน แพล๊ตตตต.ตต..ต ปังๆๆๆ..ปังงงง.ง..แพล๊ตตต..ต..เขา กระชากข้อมือเด็กสาวไม่คิดยิงส่วนตอแบโต้ เพราะ ไม่แน่ใจในจำนวนคน และ เพื่อความปลอดภัยจึงต้องหนีออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด-ให้ไกลที่สุดก่อน ณ.ตอนนี้..มือกระชับปืนแน่ อีกมือกำข้อมือเด็กสาววิ่งแหวกไปในแนวป่าพง และ ต้นไม้ใหญ่น้อย..

ปัง..ปังปังปังๆๆๆๆแพล๊ตตต..ตต.ต...ต..เสียงปืนไล่หลังดังมาระยะ เท่าเดิมไม่ห่างมากนัก..ใจคิดคงเป็นพวกคาราวานขนของอีกชุด ตามหลังกันมาเข้าช่วย พวกมันกันเอง..ศรี พาเด็กสาววิ่งแหวกป่าไปอีกไกลๆ แค่ไหนไม่รู้โดยไม่สนกิ่งไม้ หรือ ต้นพืชมีหนาม แต่เมื่อเสียงปืนที่ไล่หลังห่างออกไปเรื่อยๆ แล้ว เขาจึงผ่อนเท้าลงเมื่อเห็นว่าคงปลอดภัยแล้ว..ฝนยังลงเม็ดหนาไม่มีทีท่าว่าฟ้าจะเปิด ศรีพยายามพูดถามเด็กสาว เพื่อจับทิศทางขณะสับขาเดินเพื่อต้องการรู้ตำแหน่งจากพรานน้อย แต่ เงียบไม่มีเสียงตอบพอหันกลับมาก็ต้องตกใจ เพราะ ร่างเด็กสาวร่างเพรียวลูกครึ่งกำลังจะล้มลงทั้งที่เขา ยังกำข้อมือเธออยู่..

     ศรีธนญชัย คว้าโอบร่างนั้นดึงเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพร้อมจิตที่ดับลงของ เด็กสาวพอดี..ตรวจสำรวจร่างกายคราวๆ พบเลือดซึมเสื้อผ้าชุดชาวเผ่าออกมาบริเวณเอว ศรีไม่แน่ใจว่าเด็กสาวได้รับบาดเจ็บจากอะไร? แต่ตอนนี้ ต้องหาที่หลบฝนที่เริ่มซ่าเม็ดบ้างแล้ว ก่อนอันดับแรก และต้องดูดบาดแผลเพื่อหาทางหยุดเลือดคัดเลือดที่ ไหลซึม..เขา อุ้มร่างน้อยหนักไม่เกิน 47 กิโลกรัมมองหาที่ๆ พอจะหลบพักได้ จนเจอกลุ่มต้นยางนา 10 กว่าต้นในทิวป่าสักที่กระเหรี่ยงมาปลูกแซมไว้เมื่อหลาย 10 ปีก่อน ซึ่งคล้ายกำแพงธรรมชาติบังกระแสลมทีมากับสายฝนช่วงบริเวณนี้ชั้นดี ลมช่วงนี้จึงเบาลงอย่างรู้สึกได้..เขา วางร่างเด็กสาวที่โคนต้นยางใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วดึงผ้าเต็นท์ที่ติดกระเป๋าไว้เสมอ ออกมาทอยหมุดปักมุมด้านหนึ่ง ที่ต้นไม้สูงขึ้นไปเกือบเมตรจากพื้น..

ศรี ฝังสมอลงดินตอกมุดลงตึงอีกมุมไว้ อีกมุมชายล่าง ก็ทำเช่นกันกับสมอมุดที่ 2 ..ส่วนอีกมุมผ้าเต็นท์ที่ยังเหลือนั้น เอาไม้มาแทนเสาปักรั้งไว้ ลักษณะจึงคล้ายเพิงหมาแหงนที่หันเข้าโคนต้นไม้ จึงพอกันฝนที่ซ่าเม็ดเหลือเพียงละอองมาเป็นระยะได้ แต่กระแสลมยังกรรโชกพัดเข้ามาตลอดๆ เป็นระยะๆ..เขา รีบเปิดถลกชายเสื้อเด็กสาวที่นอนหงายนิ่งอยู่ดูบาดแผลที่บริเวณเอว แต่ถลกเสื้อขึ้นไปเอาไฟฉายออกมาส่องดูก็ยังมองไม่เห็นบาดแผล เพราะ จุดเลือดซึมมันอยู่บริเวณสะโพก..เขา เขย่าเรียกเด็กสาว เธอยังนิ่งจึงต้องถือวิสาสะต่อด้วยการปลดเชือกกางเกงที่มัดที่ด้านหน้า ถึงตอนนี้มือไม้ศรี สั่นจนพลาด (หรือตั้งใจ?.)หลังมือไปโดนเนินโหนกที่ นูนเด่นภายในกาง..

     แค่เสียวินาที จริงๆ ก่อนเลื่อนมือมาที่ขอบกางเกงข้างเอวเหนือสะโพก..เขา เลื่อนขอบกางเกงลงๆ จนเห็นรอยแผลแล้วก็โล่งอก เพราะ ไม่ใช้รอยหัวกระสุนปืน เพียงเป็นแค่ลอยข่วนของไม้ แต่เป็นรอยขีดยาวแนวตั้งจากสะโพกลงไปยาวเกือบ 4 นิ้ว..ซับๆ เลือดอออกเห็นปากแผลไม่ได้ลึกอะไร แต่ที่เห็นเลือดเยอะมาหมายคง เพราะเสื้อผ้าเปียกน้ำเลยทำให้ชะคราบเลือดแตกกระจาย แลดูเลือดออกมามากเฉยๆ..เขา หยิบกล่องยาขึ้นมาจากเป้แล้วเริ่มทำความสะอาดบาดแผล ทำแผลไม่หนักใจ แต่ ตำแหน่งที่ทำนั้นทำให้ต้องเลื่อนกางเกงลงไปถึงเกือบต้นขา..ตอนนี้เด็กสาว จึงมีเพียงกางเกงในตัวจิ๋วตัวเดียวที่ปกปิด สิ่งสงวนเท่านั้นเอง นี่ละที่น่าหนักใจ..

เด็กลูกครึ่งฝรั่งนั้นซ่อนรูปเหลือหลาย ศรีลอบมองทั้งที่ใจคิดว่า อย่า! เด็กๆ ศรีเด็กนะเว้ย..แต่ ชะรอยเมื่ออ้อยส่งกลิ่นที่ปากช้างไฉนเลยจะไม่ชิ้มรส สัมผัสบางให้เป็นบุญมือนิดๆ หน่อยๆ คงไม่เป็นอะไรนะ เอ้ยไม่นะศรี สมองศรีฟุ้งคิด..เขา เร่งทำแผลแปะผ้าก๊อส์ตปิดไว้เรียบร้อย ก่อนเตรียมจะดึงขอบกางเกงเด็กสาวขึ้น พลันจิตใจเหมือนมีอะไรมาดลให้เขา ยื่นฝ่ามือไปปาดความอูม ที่แลดูหนาอวบของ ฐานกว้างมโหฬารนั้น..อุ ! เด็กอะไรถึงโคกใหญ่ขนาดนี้พรางอุทาน “ โคตรหอยชัดๆ..”..เขาลูบมือไป-มาเหนือโคกนุ่มที่คงมีใยพงหมอยรองขว้างกันแน่ถึงดูฟูดันเนื้อผ้ากางเกงใน และรู้สึกได้ว่าแกนลำที่แข็งตึงมาตั้งแต่ คิดเลื่อนขอบกางเกงเด็กนั้น มันกระดกบอก อยากเย็ดจังๆ แล้ว ถ้ามันพูดได้.. ( อ้าว ! ศรี ชะตาพรหมจรรย์ แดะซิ นี่นับถอยหลังรอได้เลยนะ คิดอย่างนี้..). .