เรื่อง #อย่าท้าทายระบบพรหมลิขิต

‘การหยุดที่ใครสักคนดูไม่เห็นน่าสนุกเลย’

‘ต้องตื่นมาเจอหน้าคนเดิมซ้ำ ๆ ต้องปรับนิสัยเพื่อให้อยู่ด้วยกันได้’

แค่คิดก็ส่ายหน้าแล้ว

‘นภพิรุฬห์ หรือโนวา’นักบินหนุ่มหล่อวัยสามสิบ ตัวท็อปของสายการบินCyrusด้วยใบหน้าที่ลงตัว ดวงตาคมกริบแต่ทว่าขี้เล่น จมูกโด่ง กรามเป็นสัน ผิวสีน้ำผึ้งอ่อน ๆ แบบคนสุขภาพดี หุ่นก็สูงใหญ่กล้ามแน่น ยิ่งเวลาใส่เครื่องแบบนักบิน ก็มีแต่คนเหลียวหลังมอง

โนวาคือหนึ่งในสามเทวดาแห่งสายการบินCyrusอีกสองคนคือนักบินเวหา และนักบินอคิราห์หรือตะวัน

และเพราะเป็นแบบนั้นแหละ โนวาเลยผยองในรูปลักษณ์ที่โดดเด่นเหนือมนุษย์มนา ให้หน้าตาโปรยเสน่ห์ใส่เหล่าสจ๊วตหนุ่มน้อยในสายการบินไปทั่ว หรือถ้าไปแลนด์ประเทศไหนเมืองไหน ก็มีคนให้เกี่ยวก้อยไปผ่อนคลายอยู่ร่ำไป

รักสนุกขนาดนี้...จะให้มามีคนรัก เตรียมตัวแต่งงานมันก็กะไร

เขาเลยไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าเพื่อนรักที่กำลังมาแจกการ์ดแต่งงานมันคิดอะไรอยู่

ร่างสูงใหญ่นั่งรอเพื่อนอยู่ในร้านประเภทPub & Restaurantที่ประจำของเขากับกลุ่มเพื่อนสนิท ที่รู้จักกันตั้งแต่มหาวิทยาลัย จนได้สอบเข้ามาเป็นนักบินในสายการบินเดียวกัน

ระหว่างรอ เขาก็ได้ยกแก้วชนกับโต๊ะข้าง ๆ ไปหลายคนแล้ว แต่เพราะไม่อยากเมาไปเสียก่อน จึงเลือกจะเล่นบทชาวอินโทรเวิร์ต ก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์เสียแทน

บนหน้าจอโทรศัพท์ที่ไหลไปเรื่อย ๆ ตามแรงนิ้วไถ ทำเอาโนวาต้องขมวดคิ้วเพราะดันไปสะดุดกับการอัปเดตข่าวสารในกลุ่มไลน์สายการบิน

‘ขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของ...ร่วมทำบุญได้ที่....’

เขาไม่ทันได้ดูข่าวอื่น ๆ ต่อ‘เวหา’หนึ่งในกลุ่มนักบินเทวดาแห่ง สายการบินCyrusก็เดินเข้ามานั่งลงตรงข้ามเขา

“มาถึงก็เปิดก่อนเลยเหรอเพื่อน”คนที่มาใหม่เอ่ยทักเพราะเห็นแก้ววิสกี้ออนเดอะร็อกของโนวา

“รอพวกมึงจนยุงไข่ในเหล้ากูแล้วเนี่ย”

“ตะวันมันไปรับเต้าหู้ที่สาธรคงรถติดหนัก”

“ถ้าปล่อยให้ไออ้วนมันนั่งรถไฟฟ้ามาเองก็ถึงแล้วมั้งเนี่ย”

“ตะวันมันก็ไม่อยากให้เต้าหู้ต้องไปเบียดเสียดกับคนอื่นไง ทำงานมาเหนื่อย ๆ ทั้งวัน”

“สำออยเก่งนัก มาถึงจะหยิกให้แก้มเขียว”

“แฟนเขาจะต่อยเอานะครับ”

“ตะวันมันคงไม่ต่อยกูหรอก ไออ้วนเต้าหู้นั่นแหละจะฝากหมัดคืนให้หน้ากูแทน ห้าวตั้งแต่มหาวิทยาลัย แก่แล้วก็ยังไม่เจียม ได้ข่าวว่าตอนเริ่มคบกับไอ้ตะวัน ไปต่อยหน้า‘ไอ้เด็กแบม’ด้วย จะว่าไปก็สมควร กูเกลียดหน้าแม่งฉิบหายตอหลดตอแหลเก่ง ทำเป็นไม่กล้านอนคนเดียว จะหลอกแฟนคนอื่นไปนอนด้วย”

โนวากำลังพูดถึงนักบินตะวันที่กำลังจะมาแจกการ์ดแต่งงาน และคนรักของอีกฝ่ายก็คือ‘เต้าหู้’เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของพวกเขานั่นเอง

คู่นี้เป็นรูมเมตกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ตะวันเองก็แอบชอบเต้าหู้มาเป็นสิบปี เพิ่งจะกล้าจีบกันเมื่อปีนี้เอง

เวหาฟังก็หัวเราะแล้วขำเบา ๆ ตามสไตล์หล่อสุขุม ที่คนในสายการบินตั้งฉายาให้ เขาจำได้ว่าตะวันส่งไลน์มาอัปเดตชีวิตคู่ให้ฟังว่าแฟนตัวเองไปต่อยรุ่นน้องที่ออฟฟิศซึ่งเป็นลูกชายผู้บริหาร จนถูกเรียกพบ

“สั่งไรก่อนมึง กูก็ลืมชวนคุยจนน้องเขารอนานละ”

เวหาพยักหน้า แล้วหันไปสั่งเครื่องเบียร์สดแก้วหนึ่งกับพนักงานที่มายืนยิ้มหวานรอรับออร์เดอร์อยู่สักพักแล้ว

“นินทากูกันอยู่รึเปล่า~”เสียงโหวกเหวกที่ดังมาก่อนตัว มันมาพร้อมความสว่างเจิดจ้า‘เต้าหู้’ที่สองหนุ่มนักบินพูดถึงนั่นเอง และคนที่กอดคอคนตัวขาวสมชื่ออยู่ ก็คือตะวันนักบินเทวดาคนที่สาม

ฉายานี้มาจากความหล่อแบบเท้าไม่ติดพื้น หล่อแบบลอยมา หล่อแบบเทวดายังต้องยกนิ้วให้

โนวา หล่อ ร้าย ขี้เล่น ได้ลองสักทีจะไม่ซน

เวหา หล่อ สุขุม พึ่งพาได้ มาดคุณชาย พูดน้อยประหยัดคำ

ตะวัน หล่อ อบอุ่น โลกสดใส ใคร ๆ ก็อยากได้เป็นสามี

พวกฝ่ายบุคคลของสายการบินนั่นแหละที่สร้างคอนเทนต์ขึ้นมาไว้หลอกคนรุ่นใหม่ ๆ ให้มาสมัครงานที่สายการบิน แต่ทั้งสามคนก็หล่อจริง โพสต์รูปลงโชเซียลทีไร ก็ได้ทั้งยอดไลก์ยอดแชร์ เอนเกจเมนต์ฉ่ำ~

ที่จริง ตะวัน โนวา เวหา และเต้าหู้ คือเพื่อนสนิทที่เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์มาด้วยด้วยกัน เพียงแค่เต้าหู้ไม่ได้ไปเรียนต่อเป็นนักบิน แต่ยึดอาชีพนักการตลาดสายรถยนต์

โนวาตบเก้าอี้ข้างตัวให้เต้าหูนั่งลง

“ใครจะนินทามึงไอ้อ้วน รีบสั่งอาหาร เดี๋ยวก็โมโหหิวอีก”

“มึงกำลังว่ากูอ้วนโนวา”

“นุ่มนิ่มน่ารักออก”ตะวันปิดจบ พร้อมยิ้มหวาน ส่วนเต้าหู้ก็พยักหน้าหงึก ๆ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับแฟนมัน

โนวากลอกตา เขามองเพื่อนสนิทตรงหน้าที่นั่งพะเน้าพะนอเเฟน ให้ท้ายกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“เลิกจีบกันกี่โมง คบกันมาตั้งหลายเดือนแล้วพวกมึงไม่เบื่อบ้างเหรอ”

“ไม่อะ/ไม่อะ”ตะวันกับเต้าหู้ตอบพร้อมกัน แล้วหันไปจุ๊บปากกันโดยไม่คิดจะเกรงใจคนโสดอย่างโนวาซักนิด

แล้วจะรู้สึกอิจฉา ไม่สิหมั่นไส้ หงุดหงิด หัวร้อน ขัดหูขัดตาไอ้สองคนนี้ทำไมก่อนโนวา

“เบื่อพวกมึงว่ะ”

“หัวร้อนแบบนี้ อิจฉาพวกกูอะดิ”เต้าหู้มันยั่วโมโหด้วยหน้าตากวนส้น-ีนมาก พอโนวาเงื้อมือขู่จะทุบ เต้าหู้ก็มุดไปแอบหลังตะวันผัวมันทันที

“ตีเต้าหู้ กูต่อยกลับนะ”

“ปกป้องเก่ง แต่ขอสักทีเถอะปากอย่างไอ้เต้าหู้เนี่ย ไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นหรอก”โนวาเงื้อมือ ส่วนเต้าหู้ยอดนักหาเรื่องก็วิ่งหลบ กลายเป็นผู้ชายอายุสามสิบสองคนไล่ตีกันรอบโต๊ะเหมือนสมัยยังเรียนมหาวิทยาลัยไม่มีผิด

“พอแล้ว ทั้งคู่เลย”เวหา เป็นคนที่มีสติที่สุดในกลุ่มเตือนสองหนุ่ม

เต้าหู้หอบไปซบไหล่ตะวัน ส่วนโนวาที่หอบ หันไปหาไหล่เวหาบ้างเพื่อนก็เบี่ยงหลบT_Tมีหน่วยงานไหนเข้าช่วยเหลือเขาได้บ้าง

“ไม่อยากอิจฉาเพื่อน ก็หาคู่รักเป็นตัวเป็นตนสักคนสิครับ”เวหาเตือนเพื่อนตัวเองที่โสด

“แน่จริงพรหมลิขิตก็หาคู่ให้กูดิ”

“อย่าท้าทายนะโนวา จะโดนท่านลงโทษอย่างหนักแน่”เต้าหู้ชี้หน้า ส่วนตะวันก็พยักหน้าเออออกับแฟน

“อยากให้กูเจอรักแท้ พรหมลิขิตก็จัดมาสักคนดิค้าบ”

“แล้วมึงเชื่อเรื่องพรหมลิขิตเหรอ”ตะวันถาม

“ก็ไม่”โนวาตอบ

“แล้วท้าทายเพื่อ”ทั้งวงขมวดคิ้ว

“ถ้าอยากให้กูเชื่อ ก็ต้องทำให้กูรู้สึกดิ ว่ารักใครสักคนมัน...มีความสุขยังไง”

“อย่างงี้”เต้าหู้กับตะวันพูดพร้อมกัน แล้วยกมือเหนือศีรษะซ้ายคน ขวาคน มาชนกันตรงกลาง เป็นรูปหัวใจซารางเฮโย

“โอ๊ย !! ใครก็ได้มาเก็บพวกมันสองตัวออกไปที๊ รำค๊าญ !!”

เสียงสบถของโนวาทำเอาทั้งโต๊ะฮาครืน เวหาอยากตัดบทเลยยกแก้วขึ้นเป็นสัญลักษณ์ชวนเพื่อนอีกสามคน

กริ๊ง~เสียงแก้วใส ๆ ชนกัน ก่อนที่ทั้งสี่จะดื่มพอเป็นพิธี แล้วเต้าหู้ก็เริ่มกินอาหารที่พนักงานเอามาเสิร์ฟ ตะวันใช้จังหวะช่วงที่สองหนุ่มเถียงกันสั่งกับพนักงานไปก่อนแล้ว

“เห็นข่าวน้องกุ๊ก แอร์โฮสเตสหรือยังครับ”เวหาเปิดประเด็นเรื่องคุยใหม่

“เออ เพิ่งบินด้วยกันเอง ดูภายนอกไม่รู้เลยนะว่าน้องเป็นซึมเศร้าจนถึงขั้นจบชีวิตตัวเองน่ะ”ตะวันออกความเห็น

“ไลน์กลุ่มเมาท์...บอกว่าน้องท้องอยู่ด้วยนะ”โนวาพูดบ้าง“ครั้งสุดท้ายที่บินกับน้องเมื่อสามสี่เดือนก่อน ยังไปผับด้วยกันอยู่เลย กินเหล้ากับกูด้วย ไม่น่าท้องนะ”

“ครอบครัวเขาเสียใจแย่เลย สงสารพ่อเด็กด้วย เสียทั้งภรรยาทั้งลูกเลย”เต้าหู้ออกความเห็น

“ใครเป็นพ่อเด็กยังไม่รู้เลยเต้าหู้”โนวาเฉลย

คนเดียวบนโต๊ะที่ไม่ได้ทำงานในสายการบินCyrusตาโต แล้วหันไปขอคำยืนยันจากคู่รักตัวเอง

ตะวันพยักหน้า เต้าหู้เลยยื่นหน้าข้ามโต๊ะไปหาเพื่อนที่ดูเป็นภัยสังคมที่สุด

“โนวาอย่าบอกนะว่ามึงคือพ่อเด็ก !!”

“โห...ช็อตนี้ขอดีดปากมึงสักทีเต้าหู้ ถึงกูใหญ่ยาวขยันซอย แต่กูก็มีความรับผิดชอบนะโว้ย อีกอย่างกูซอยแต่ผู้ชาย กูทำไม่ได้นะกับผู้หญิงอะ หำเหี่ยว”

ตะวันยื่นมือมาปิดหูเต้าหู้ พร้อมส่งสายตาสื่อสารว่าอย่าไปฟังมัน

“พวกมึงหยุดก่อน ให้เกียรติผู้เสียชีวิตด้วยครับ”เวหายกมือปางห้ามญาติ“ที่กูพูดขึ้นมาน่ะ จะชวนใส่ซองทำบุญ ฝ่ายHRเขาให้กูเป็นหนึ่งในตัวแทนไปส่งมอบพวงหรีด โนวามึงก็พาไปซะไกลเลย”เวหาอธิบายเจตนาตัวเอง

“อ๋อ พวกหน้าตาถูกระเบียบ”

โนวาแซวเวหา ก็เพื่อนเขาเป็นพวกหน้าตาน่าเชื่อถือ ภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อย ดูแก่กว่าอายุไปมาก

นักบินสุดหล่อล้วงกระเป๋าเงินขึ้นมาหยิบแบงก์พันหลายใบส่งให้เวหา ตะวันก็เช่นกัน เต้าหู้ที่ไม่รู้จักแอร์คนนั้นมาก่อนแต่ก็ร่วมบุญกับเขาด้วย

ข่าวดังกล่าวทำให้กลุ่มสลดไปครู่หนึ่ง ส่วนเต้าหู้ก็หาอะไรเข้าปากต่อ ตามนิสัยชอบกิน

“แจกการ์ดกี่โมง”โนวากลัวเต้าหู้มันลืมว่าที่นัดกันเพราะอะไร

“ตะวันแจกเลย เรากำลังอร่อย”

มาเพื่อแดกไม่เกินจริง

“อะ นี่ของมึงเวหา โนวา ไปช่วยงานด้วยนะทั้งรอบยกน้ำชา แล้วก็รอบปาร์ตี้ที่ภูเก็ต”

“วันหลังก็อย่าบอกว่ามาแจกการ์ดเลย ให้เรียกว่ามาบรีฟงาน”

ตะวันเลยหัวเราะที่เพื่อนรู้ดี แต่เขาไม่ทันได้พูดตอบ ก็ถูกขัดเสียก่อน

“มึงเชิญไอ้น้องแบมปะเนี่ยเต้าหู้”โนวาถามเพราะนึกไปถึงลูกเจ้านายเต้าหู้ ที่เข้ามาเป็นรุ่นน้องที่แผนก ไม่รู้ไปสอนงานอีท่าไหน เด็กมันเลยตามจีบไม่หยุด จนเขาและเวหาต้องพาตะวันไปเฝ้าเต้าหู้ถึงกาญจนบุรีก็ทำมาแล้ว

วันนั้นโนวาจำได้ว่า ถึงขั้นเกือบได้จับเด็กล็อกห้องนอนด้วยกัน เพราะมันใช้ข้ออ้างหลอกเต้าหู้ว่านอนคนเดียวไม่ได้ พยายามจะมานอนห้องเดียวกับเต้าหู้

“คุณบดินทร์พ่อน้องแบมให้น้องลาออกจากออฟฟิศไปแล้ว กูเลยไม่ได้ติดต่อกับน้องอีก”

“ต่อยลูกเขาคว่ำจูบพื้นไปสองหมัด พ่อเขาก็ดีเนอะไม่เอาผิดมึง แต่ให้ลูกออกจากงานแทน”

“ขืนหาเรื่องกูดิ เรื่องนี้ต้องถึงหูกรมแรงงานแน่ !”

“ไม่เคยแผ่วจริง ๆ เต้าหู้น้อยของกู”

“ของกูค่ะ”ตะวันยิ้มอ่อนใส่เพื่อนรัก

“คำซ้งคำสร้อย มึงก็คิดมาก ไอ้ต้าว”โนวาทำเสียงเล็กเสียงน้อยตอบเพื่อน

“ตะวันจะบรีฟเรื่องงานแต่งใช่มั้ยครับ”ต้องขอบคุณเวหาอีกแล้วที่พาเพื่อนทั้งกลุ่มเข้าร่องเข้ารอย

พวกเขาคุยกันอีกหลายชั่วโมงเรื่องงานแต่งก่อนแยกย้ายกันกลับ ที่นานเพราะมันมีคนพาออกนอกเรื่องอยู่เรื่อยน่ะสิ

หลังงานแต่งของตะวันและเต้าหู้ ทั้งคู่ก็ไปฮันนีมูน เวหาก็มีบินอเมริกาติดต่อกันหลายวัน นักบินโนวาเหงาหงอยอยู่คนเดียว แต่นั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะนักบินเทวดาไม่ได้มีแค่ชื่อ เสน่ห์ก็ขยันโปรยจนมีน้องสจ๊วต
ที่อยากเขามาลองเล่นกับไฟดูสักทีอีกไม่น้อย

โนวาลงสตอรี่อ่อย ๆ ว่าไม่มีเพื่อนกินเหล้าในอินสตาแกรม ไม่ถึงห้านาทีก็มีคนทักเข้ามามากมาย

เขามองรูปโปรไฟล์ในDMผ่าน ๆ แล้วก็สะดุดตากับคนหนึ่ง

หน้าหวาน ดูอ้อนเก่ง แบบนี้แหละสเป็กเขา

ก็เพราะไม่เชื่อเรื่องรักแท้ไงล่ะ พรหมลิขิตจะมาทำงานเก่งเท่า
โนวาลิขิตได้อย่างไร คืนนี้เขาลิขิตชีวิตตัวเองว่าจะไปเริงร่ากับ‘อินดี้’

เคยบินด้วยกันครั้งหนึ่ง เห็นแค่ผ่าน ๆ แต่หน้าก็หวานจนจำได้ และน้องก็กดติดตามอินสตาแกรมเขา

อินดี้ : อยากไปดื่มเป็นเพื่อนจังครับ พี่โนวาไปร้านไหนเหรอ

โนวา : พี่ไปรับครับ กลัวหนูหลง

อินดี้ : หลงทางเหรอครับ

โนวา : หลงพี่

เจ้าเด็กน้อยส่งสติ๊กเกอร์เขินมา โนวายิ้มชอบใจ เขาพิมพ์เกี้ยวพาราสีไปอีกสองสามประโยค ก็ได้ที่อยู่มา

โนวาพาอินดี้มาที่Destiny barมันเป็นบาร์ลับที่ด้านหน้าเป็นเพียงประตูไม้บานใหญ่ ไร้ป้ายชื่อแต่อย่างใด

อินดี้ทำหน้าตื่นเต้นตั้งแต่ทางเข้า เกาะแขนโนวาแบบออดอ้อนเต็มที่ นักบินหนุ่มที่ใส่เสื้อเชิ้ตแหวกอก โชว์กล้ามที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเซ็กซี่

เขาใช้แขนที่ปั้นมาอย่างดีจากฟิตเนสผลักประตู แล้วก็ประคองอินดี้ขึ้นบันไดมาชั้นสอง ด้านบนคือความคึกคักมันคือสวรรค์ของผู้ที่หลงใหลชีวิตยามราตรี

ผู้คนที่เป็นขาประจำที่นี่มักถูกใจกับวงดนตรีแจ๊สที่สับเปลี่ยนหมุนเวียนมาสร้างความบันเทิง ตกหลุมรักในค็อกเทลรสอร่อย บรรยากาศหรูหรา แขกก็ไม่พลุกพล่านจนเกินไป

โนวาคิดว่ามันเหมาะจะนั่งคุยทำความรู้จักกันเบื้องต้น ลูบไล้เล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อสร้างอารมณ์ก่อนจะจับจูงกันไปone night standแบบที่ตัวเองคุ้นเคย

แต่ไม่ว่านักบินนภพิรุฬห์จะปรากฏตัวที่ไหน เขามักจะเป็นจุดรวมสายตาของผู้คนรอบข้างเสมอ ด้วยความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตร รูปร่างดี ไหล่กว้าง ตัวหนาด้วยกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย เอวสอบ ช่วงขายาว ดวงตาขี้เล่นแต่ก็เจ้าชู้จนไม่กล้าสบตรง ๆ มุมปากบางเจือรอยยิ้มไว้เสมอ ยิ่งมาพร้อมทรงผมที่เสยขึ้นเปิดหน้าผาก ยิ่งทำให้เขาฮอต
อย่างกับเปลวเพลิง

และเป็นเปลวเพลงที่มีแมงเม่ามากมายพร้อมบินมาพลีชีพด้วยสิ

โนวาเข้ามาในDestiny barแล้วก็กวาดสายตามองหาโต๊ะว่าง บริกรที่คุ้นหน้ากันเดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเสียดาย

“ไม่รู้ว่าคุณโนวาจะมา ผมไม่ได้จองโต๊ะไว้ให้เลย ตอนนี้เหลือแค่ที่บาร์ครับ”

“ที่บาร์ก็ได้เครื่องดื่มไวดี ไปกันค่ะ”คำเชิญชวนด้านหลัง เขาพูดพร้อมโอบเอวอินดี้ที่สวมเสื้อเชิ้ตซีทรูมองเห็นไปไหนต่อไหนไปด้วย

น้องมันอยากโดน เขาก็พร้อมจะจัดให้จนสมใจแหละคืนนี้

โนวาถือคติพอใจกันทั้งสองฝ่าย ได้กันสักสองสามสี่น้ำก็แยกทางกันไป ไม่ผูกพัน ผูกมัด เจอกันครั้งหน้าก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันเหมือนเดิม

ส่วนถ้าไปบินแล้วต้องค้างคืน ก็สบตากันอีกที ว่าจะเจอกันที่ห้องใคร ส่วนใหญ่เขาก็เลือกซ้ำเฉพาะกับคนที่ไม่งอแงนั่นแหละ

คิดเพลินไปไกล จนพอได้ที่นั่ง เขาก็ยังโอบเอวอินดี้ไว้ แล้วถามน้องว่าจะดื่มอะไรดี

“พี่โนวาสั่งให้หน่อยครับ ผมสั่งไม่ค่อยเป็น”

“ชอบเหล้าหรือเบียร์”

“เหล้าครับ”

“ชอบเพียว หรือผสม”

“ผสมครับ”

“ชอบค็อกเทลหรือธรรมดา”

“ค็อกเทลครับ”

“ชอบหวาน หรือชอบเปรี้ยว”

“เปรี้ยวครับ”

“ชอบเบาหรือชอบแรงครับ”

“แรงครับ”

โนวาอมยิ้มแล้วยื่นหน้าไปกระซิบที่ข้างหูอินดี้

“แรงทีเดียว หรือหลายทีคะ”

“พี่โนวา อินดี้เขินนะ”

เขาโดนหนุ่มหน้าหวานตีไหล่ทีหนึ่ง โนวาหัวเราะชอบใจ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ใช้สายตาเจ้าเสน่ห์จ้องลูกกระต่ายน้อยจนตัวแดงไปหมด

“ไม่พูดด้วยแล้ว”

“อ้าว พี่ก็สั่งเครื่องดื่มให้ไม่ถูกนะ”

“คุณลูกค้ารับอะไรดีครับ !!”เสียงบาร์เทนเดอร์ที่กระแทกเมนูเข้ากับบาร์ทำให้โนวาต้องเหลือบไปดูน้ำหน้าของคนที่ไร้มารยาท

สายตาประสานสายตา หน้าตาบูดบึ้งไม่รับแขก ตาก็เขียว จมูกก็รั้น ปากก็เบะแบบพวกลูกคนรวยเอาแต่ใจ

โนวาอ้าปากค้างก่อนจะขยับแบบไม่มีเสียงว่า‘ไอ้-เหี้ย-เด็ก-แบม-หน้า-หมา’

ส่วนบาร์เทนเดอร์ก็ขยับปากกว่า

‘ซวย-ฉิบ-หาย-เลย-กู’

“จะสั่งให้มึงทำยากที่สุดเลยคอยดู”

“ยากมากนักมาทำเอง”

“พี่โนวาสั่งเถอะ ๆ อินดี้เอาแบบนี้ครับ”กระต่ายน้อยผู้ไม่รู้
อิโหน่อิเหน่ ว่าทำไมสองหนุ่มหล่อที่อยู่คนละฝั่งบาร์ถึงส่งกระแสไฟฟ้าเปรี๊ยะกัน รีบจิ้ม ๆ เครื่องดื่มสีสวย ๆ ไปเมนูหนึ่ง

“แล้วคุณลูกค้าท่านนี้รับอะไรดี...ครับ”แบมกัดฟันพูด เขาพึงระลึกว่าต้องหาเงินไปจ่ายค่าเช่าห้อง ที่แยกมาอยู่เอง ไม่อาศัยบารมีพ่อ

“ขอsingle malt on the rockแต่ต้องเป็นขวดที่หมักปี1997และหมักที่Laphroaig Distilleryสก็อตแลนด์ เท่านั้นนะ คุณเอาขวดมาให้ผมดูก่อนริน”

‘แบม บวรกานต์บริรักษ์’ที่เป็นทั้งบาร์เทนเดอร์ และคนที่เกลียดโนวาแบบศัตรูหมายเลขสองในชีวิต อยากกวักมือเรียกนักบินหน้าเหี้ยมาดูที่เชลฟ์เหล้าเอง แต่ท่องไว้ว่างานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลที่ซุกหัวนอน

ลูกคุณหนูอย่างเขาเลยต้องมาตกเป็นเบี้ยล่าง ไอ้นักบินหน้ากวนส้น-ีนนี่ อยากจะบอกหนุ่มน้อยที่มาด้วยกันมากว่าหนีไปเถอะ อย่าไปอยู่ใกล้มันเลย

หล่อแต่เหี้ย !

เขาเดินไปแหงนหน้ามองเชลฟ์วางขวดเหล้ามากมายที่หลังบาร์Laphroaig Aged 27 Yearsขวดละหลายหมื่นนอนยิ้มหวานให้เขาอยู่

มึงเอาไปเลย ไปดื่มไปดริงก์ให้ขนหน้าแข้งร่วง

“ขวดนี้ห้าหมื่นครับ ไม่ขายแยกแก้ว คุณลูกค้าจะรับมั้ยครับ”

โนวาก็หน้าสั่นเหมือนกัน ไม่คิดว่ามันจะไปสรรหาเหล้าที่หมักในปี1997มาได้จริง เขาแค่พูดส่งเดชไปเอง

“ก็เปิดมา”

เสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ เดือนหน้าบินเยอะหน่อยเอาแล้วกัน

แบมยิ้มหวานการค้า แล้วหยิบแก้วใส่น้ำแข็งกลม จากนั้นก็เทวิสกี้ราคาหลายหมื่นลงไปมาเสิร์ฟโนวา

“ดื่มให้อร่อยนะครับ เรียกเติมได้ตลอด ผมพร้อมบริการ”

ถ้าไม่กลัวเมา จนไม่ได้ขย้ำกระต่าย มึงเจอกูเรียกเติมทุกสองนาทีแน่ไอ้เด็กเวรแบม

โนวาได้สติว่าเขาจะมากินเหยื่ออันอ่อนหวานนุ่มนิ่ม จะไปคิ้วกระตุกหน้าเสียทรงกับไอ้เด็กเหี้ยหน้าหมาทำไมก่อน หันไปพะเน้าพะนออินดี้ดีกว่า

“ชิมมั้ยครับเด็กดี เหล้าพี่อร่อยนะ”

“ชิมได้เหรอครับ แพงมาก ๆ เลย อินดี้เกรงใจ”

“แพงกว่านี้พี่ก็ให้หนูชิมได้ค่ะ”

โนวายื่นแก้วไปให้หนุ่มน้อยที่แสนว่านอนสอนง่าย แต่แก้วยังไม่ทันจะถึงริมฝีปากสีชมพูวาวลิปกลอส ก็โดนแย่งไปเสียก่อนแล้วก็ !!

โป๊ก ! ซ่า !

เสียงน้ำแข็งโขกหัวคิ้ว พร้อมเหล้าราคาแพงที่หกเปรอะเต็มหน้าโนวา

“ไวท์ !?”

“เออ ไวท์เอง ขอบคุณนะที่ยังจำหน้าเมียเก่าได้ ไหนบอกไม่ว่าง ทำไมมาดื่มมาดริงก์กับคนอื่นได้ แต่ไวท์โทรหาแล้วไม่รับ !!”

เสียงหนึ่งในหนุ่มน้อยที่โนวาเคยควง ดังแบบพสุธากัมปนาท ดังแบบวงแจ๊สยังต้องหรี่เสียง เพื่อเสือกเรื่องชาวบ้านก่อน

“ไวท์ เราไม่ได้เป็นไรกันไง อย่ามาเคลมว่าเป็น‘เมีย’พี่ว่าพี่คุยกับไวท์จบแล้วนะ”

“ไม่เป็นไรกันแต่เอากันมาเป็นสามสี่เดือนอะนะ”

“ก็ไวท์ยอมไง เราก็คุยกันแล้วว่ามันjust friend with benefitไม่ได้มีข้อผูกมัดอื่น ๆ”

“แต่มึงพูดหวาน ๆ กับกู ทรีตกูดีเหมือนเจ้าหญิง หัวใจกูก็ไม่ใช่ก้อนอิฐก้อนปูนนะที่จะไม่รู้สึก ฮือ”

เอ้า...ร้องเฉย โนวาเองก็ทำอะไรไม่ถูก ส่วนอินดี้คือช็อกไปแล้ว

“ขอให้มึงเจอแต่เรื่องร้าย ๆ พี่โนวา ฮือ !”ไวท์ระเบิดลงอีกรอบ แล้วหันไปคว้ามืออินดี้“มานี่ อย่าไปยุ่งกับมัน ไอ้พวกชอบล้อเล่นกับหัวใจคนอื่น”

แล้วไวท์ก็ลากอินดี้กลับไปจริง ๆ

โนวาถอนหายใจแบบสุดจะเซ็ง แล้วเขาก็เริ่มปวดหัวคิ้วขึ้นมาก ๆแล้วด้วย

“เฮ้ย คุณลูกค้าาาา !!!”

ภาพสุดท้ายที่โนวาเห็นก่อนตาจะพร่ามัวไป คือหน้าตาตื่นตกใจของแบม

TBC