เรื่อง จอมอาคมกู้บัลลังก์

คำอินทร์ไ๬่ไ๪้เสียเวลาชื่นชมชัยชนะในการต่อสู้กับแม่ทัพที่มีอาคมครั้งแรกแม้แต่วินาทีเดียว

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปัดความรู้สึกเหนื่อยล้าและหนักอึ้งในใจทิ้งไป การต่อสู้ของเขาสิ้นสุดลงแล้ว แต่สงครามของหมู่บ้านยังคงดำเนินอยู่

เขาส่งจิตออกไปอีกครั้ง สานต่อเครือข่ายแห่งพงไพรที่บัดนี้เงียบสงบลงไป เขาไ๬่ไ๪้มองหาศัตรู แต่เขามองหาตำแหน่งของนายมั่นและหน่วยจรยุทธ์คนอื่นๆ ภาพของสนามรบทั้งหมดปรากฏขึ้นในหัวของเขาราวกับแผนที่ที่มีชีวิต เขาเห็นกลุ่มทหารพม่าที่แตกกระเจิงหลังเห็นคำอินทร์ฆ่าแม่ทัพได้ และพวกมันกำลังสับสนหวาดกลัวกับป่าอาถรรพ์

หลังจากนั้นเขาเห็นกลุ่มชาวบ้านที่กำลังซุ่มโจมตีอย่างกล้าหาญ

เขาเคลื่อนร่างด้วยท่า พยัคฆ์ทะยานผ่านป่า รวดเร็วและเงียบเชียบราวกับลม ไม่นานนักเขาก็มาถึงตำแหน่งของนายมั่น ซึ่งกำลังนำชาวบ้านอีกสี่คนสู้ติดพันอยู่กับทหารพม่ากลุ่มเล็กๆ

"ลุงมั่น!" คำอินทร์ร้องเรียก

นายมั่นและคนอื่นๆ หันมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นเขาปลอดภัย "คำอินทร์! แม่ทัพของมันเล่า?"

"มันตายแล้ว" คำอินทร์ตอบสั้นๆ "แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดคุย ลุงสู้ได้กล้าหาญมาก แต่ตอนนี้เราต้องเปลี่ยนจากนักรบมาเป็น 'นายพราน' เราจะไม่ออกไปสู้ซึ่งๆ หน้าอีกต่อไป เราจะ 'ต้อน' พวกมัน"

แววตาของนายมั่นฉายความไม่เข้าใจ

คำอินทร์อธิบายแผนของเขาอย่างรวดเร็ว "ข้ามองเห็นตำแหน่งของศัตรูทั้งหมด ข้าจะให้ท่านลุงนำคนกลุ่มหนึ่งไปทำหน้าที่เป็น 'หน่วยต้อน' จงทำเสียงให้ดัง ปรากฏตัวให้พวกมันเห็นไม่ชัด จากทางทิศตะวันตก ไม่ต้องเข้าปะทะ แค่ทำให้พวกมันกลัวและวิ่งหนีไปทางทิศตะวันออก ส่วนหน่วยซุ่มโจมตี ข้าจะสั่งการเอง"

นายมั่นมองแววตาที่เปี่ยมด้วยชื่นชมในภาวะผู้นำของคำอินทร์แล้วพยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง "ข้าจะทำตามที่เจ้าสั่ง!"

แผนการ "ล่า" ครั้งใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้น นายมั่นและหน่วยของเขาเคลื่อนทัพไปทางทิศตะวันตกตามที่คำอินทร์บอก พวกเขาเริ่มส่งเสียงโห่ร้อง ใช้ไม้ตีต้นไม้ให้เกิดเสียงดัง และยิงธนูขู่ไปยังทหารพม่ากลุ่มหนึ่งที่กำลังหลงทางอยู่

ทหารพม่าเหล่านั้น ซึ่งขวัญเสียจากการตายของแม่ทัพและอาถรรพ์ของป่าอยู่แล้ว ก็ตกใจกลัวอย่างสุดขีด เมื่อเห็นว่ามีศัตรูอยู่ทางทิศตะวันตก พวกมันก็พากันวิ่งหนีตายไปทางทิศตะวันออกอย่างไม่คิดชีวิต

แต่พวกมันหารู้ไม่ว่า...พวกมันกำลังวิ่งหนีจากควันไฟ...ไปหาพยัคฆ์ร้ายที่จ้องจะเขมือบ

พวกมันวิ่งมาจนถึงช่องเขาแคบๆ แห่งหนึ่ง...และ๲ั่๲คือ๽ุ๪สังหาร

"ยิง!" เสียงของชาวบ้านอีกกลุ่มที่ซุ่มอยู่บนเนินสูงดังขึ้น

ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาราวกับ-่าฝน ทหารพม่าที่วิ่งนำเข้ามาล้มลงระเนระนาด ผู้ที่รอดชีวิตก็ต้องเผชิญหน้ากับชาวบ้านที่ถือหอกและมีดพร้าพุ่งออกมาจากที่ซ่อน

ขณะเดียวกัน คำอินทร์ก็ไ๬่ไ๪้นิ่งเฉย เขาแยกตัวออกมาเพื่อจัดการกับ "ตัวแปร" ที่อันตรายที่สุด เครือข่ายของเขาแจ้งว่ามีทหารกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งกำลังพยายามจะหนีกลับไปยังทางม่านน้ำตก หากปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้ ความพยายามทั้งหมดที่ทำมาก็จะสูญเปล่า.

คำอินทร์สะกดรอยตามพวกมันไปอย่างเงียบเชียบด้วยท่า พยัคฆ์ย่องสะกดรอย เมื่อได้จังหวะ เขาก็ใช้ท่า พยัคฆ์คลุกฝุ่น กระทืบเท้าลงบนดินแห้งจนฝุ่นตลบอบอวล สร้างความสับสนให้แก่ศัตรู

และท่ามกลางม่านฝุ่นนั้นเอง ดาบของเขาก็ได้ร่ายรำ. เพลงดาบพยัคฆ์คลุ้มคลั่ง ถูกใช้ออกมาอีกครั้ง คมดาบของเขาวาดผ่านอากาศ ปลิดชีวิตทหารพม่าทีละคนๆ อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด การต่อสู้จบลงในเวลาไม่ถึงหนึ่งอึดใจ

การ "ล่า" ดำเนินไปจนกระทั่งตะวันตกดิน เสียงการต่อสู้ค่อยๆ เงียบหายไป สุดท้าย ป่าทั้งป่าก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แต่เป็นความสงบที่เจือปนไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเสียงร้องของผู้บาดเจ็บ.

ชาวบ้านที่รอดชีวิตค่อยๆ ออกมารวมตัวกัน หลายคนเหนื่อยล้า บาดเจ็บ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยชัยชนะ พวกเขามองไปยังคำอินทร์...ผู้นำหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาสายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความเคารพ ความยำเกรง และความศรัทธาอย่างสูงสุด

"เราทำได้แล้ว...เราปกป้องบ้านของเราได้" นายมั่นพูดขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน.

"นี่เป็นเพียงการต่อสู้ครั้งแรกเท่านั้น" คำอินทร์กล่าว "แต่จงภูมิใจเถิด เพราะวันนี้...พวกท่านทุกคนได้พิสูจน์แล้วว่า...พลังแห่งการปกป้องนั้นของพวกเรายิ่งใหญ่กว่าพลังแห่งการทำลายของพม่า!"

ทันใดนั้น ชาวบ้านคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหา "คำอินทร์! เราจับเชลยได้สองสามคน หนึ่งในนั้นบาดเจ็บหนักแต่ยังพูดได้ เราจะทำอย่างไรกับพวกมันดี?"

ดวงตาของคำอินทร์ทอประกายขึ้นวูบหนึ่ง

คำอินทร์เดินไปหาเชลยศึกชาวพม่าที่ถูกมัดอยู่ใต้ต้นไม้. แววตาของมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความกลัว

"ข้ามีเรื่องต้องถามมัน" คำอินทร์กล่าวเสียงเรียบ

เขาเดินเข้าไปคุกเข่าลงเบื้องหน้าเชลยศึกนายนั้น หลวงปู่แก้วเดินตามมายืนดูอยู่เงียบๆ แววตาของท่านสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลบางอย่างที่คำอินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน

"ข้าจะถามครั้งเดียวถามเจ้าโกหก ข้าจะฆ่าเจ้าทันที" คำอินทร์เริ่มน้ำเสียงเยือกเย็น "เจ้ามีหน้าที่อะไรในกองทัพ และกองกำลังของพวกเจ้ามีวัตถุประสงค์อะไรถึงได้บุกเข้ามาในป่าลึกเช่นนี้? และพวกเจ้าผ่านม่านน้ำตกเข้ามาได้อย่างไร?"

เชลยศึกมองหน้าคำอินทร์สลับกับหลวงปู่ มันเห็นแววตาที่ไม่คิดจะล้อเล่นของเด็กหนุ่มผู้สังหารแม่ทัพของมัน ในที่สุดมันก็ยอมปริปากพูดด้วยเสียงสั่นเทา

"ข้าเป็นรองแม่ทัพและพวกเรามีของวิเศษจากท่านราชครูมินจอส่วย...มันนำทางเราให้เรามาที่นี่" เสียงของรองแม่ทัพเป็นภาษาสยามแต่สำเนียงออกเป็นพม่า

"ราชครูรึ?" คำอินทร์ทวนคำ "ราชครูมินจอส่วยคือใคร?"

“เจ้าไม่รู้จักราชครูรึ….ราชครูเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่อันดับสองรองจากกษัตริย์พม่า”

“ราชครูต้องการอะไรจากที่นี่?” คำอินทร์ถามอย่างสงสัยใจ

"ท่านให้เรามาตามหา 'ใคร' บางคน"

คำอินทร์ขมวดคิ้ว "ใคร?"

"จอมอาคมขมังเวทผู้หนึ่ง...ที่เคยเป็นสหายเก่าของท่านราชครูเมื่อครั้งยังหนุ่ม แต่ได้ทรยศหักหลังและหนีมาซ่อนตัวอยู่ในป่าแถบนี้เป็นเวลานานหลายสิบปี ท่านราชครูมีบัญชีแค้นที่ต้องชำระ ท่านบอกว่าจอมขมังเวทผู้นั้นมีนามทางโลกว่า... 'แก้ว' พวกเราตามมามาหลายเดือนและของวิเศษที่ท่านมอบมาได้นำทางมาสู่ที่นี่"

ทันทีที่สิ้นชื่อนั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันเปลี่ยนไป คำอินทร์รู้สึกถึงร่างกายของหลวงปู่ที่สั่นไหวไปชั่วขณะ

ทันใดนั้นเชลยศึกเบิกตากว้าง มันมองข้ามไหล่ของคำอินทร์ไปยังพระภิกษุชราที่ยืนอยู่ในเงามืด สายตาของมันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

"พระ...พระภิกษุรูปนั้น..." มันชี้มือที่สั่นเทาไปยังหลวงปู่ "รูปร่างหน้าตาคล้ายกับท่านราชครูเคยบรรยายให้ฟัง!"

คำอินทร์หันขวับไปมองหลวงปู่แก้ว...ชายชราผู้เลี้ยงดูเขามา ผู้สอนสั่งทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่เขา ผู้ที่เขาเคารพรักดั่งปู่แท้ๆ บัดนี้พระภิกษุผู้เปี่ยมเมตตาในสายตาของเขากลับถูกขนานนามว่าเป็น "จอมอาคมผู้ทรยศ" จากปากของศัตรู

อดีตของหลวงปู่ที่เคยเป็นปริศนามาตลอด...หรือว่าสงครามครั้งนี้ไ๬่ไ๪้เกิดขึ้นเพราะตัวเขา...แต่เกิดขึ้นเพราะหลวงปู่ ภัยคุกคามทั้งหมดนี้มีเป้าหมายมาที่อาจารย์ของเขา

หลวงปู่แก้วถอนหายใจยาว...เป็นเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเศร้าสร้อยที่เก็บกดมานานหลายสิบปี ท่านมองหน้าคำอินทร์ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ดูเหมือนว่า...เถ้าธุลีแห่งอดีตที่ปู่พยายามจะกลบฝัง...มันได้ถูกลมแห่งสงครามพัดฟุ้งขึ้นมาอีกครั้งเสียแล้ว"

ท่านก้าวมายืนข้างๆ ศิษย์เอก "มีเรื่องมากมาย...ที่ปู่จำต้องเล่าให้เจ้าฟังคำอินทร์ ไม่ใช่แค่เรื่องของเจ้า...แต่เป็นเรื่องของปู่ด้วย"