เรื่อง จอมอาคมกู้บัลลังก์

ในโ๭๹ถ้ำศักดิ์สิทธิ์ที่บัดนี้กลับคืนสู่ความสงบชั่วครู่ ร่างของราชครูมินจอส่วยส่ายโงนเงนยืนบนพื้นหินเย็นเยียบ รอยไหม้จากพลังศักดิ์สิทธิ์ของทะเลสาบใต้ดินฉายชัดบนอาภรณ์สีดำและผิวหนังของมัน

ควันสีเทาจางๆ ยังคงลอยกรุ่นขึ้นจากบาดแผล เป็นเครื่องยืนยันถึงความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่จอมขมังเวทผู้ยิ่งใหญ่ได้รับเป็นครั้งแรกในรอบหลายทศวรรษ

เบื้องหลังแท่นศิลาจารึกโบราณ คำอินทร์และหลวงปู่แก้วที่ซ่อนกายอยู่ในเงามืด ต่างจ้องมองภาพนั้นด้วยลมหายใจที่กลั้นไว้จนแทบหยุดนิ่ง

พวกเขาเห็นอาการบาดเจ็บบนนร่างกายของราชครู

"มันบาดเจ็บ...มันบาดเจ็บสาหัส!" คำอินทร์กระซิบผ่านกระแสจิต เสียงของเขาเจือด้วยความตื่นเต้นระคนไม่เชื่อสายตา

หลวงปู่แก้วพยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาของท่านที่เคยอ่อนล้า บัดนี้กลับทอประกายคมกล้าขึ้นมาอีกครั้ง "พลังของมันถูกพลังแห่งชีวิตของสถานที่นี้ชำระล้างจนอ่อนกำลังลงอย่างหนัก...นี่คือโอกาสเดียวของเรา คำอินทร์ โอกาสเดียวที่จะหยุดมัน!"

ไม่ต้องมีคำพูดใดอีกต่อไป สองศิษย์อาจารย์ต่างเข้าใจในชะตากรรมของตนเองตรงกัน ทั้งสองพยุงกายที่บอบช้ำของตนขึ้น แล้วก้าวออกมาจากที่ซ่อนอย่างพร้อมเพรียง เสียงฝีเท้าของคนสองคนดังก้องขึ้นในความเงียบ ปลุกราชครูมินจอส่วยที่กำลังรวบรวมพลังขึ้นจากภวังค์แห่งความเจ็บปวด

จอมขมังเวทแห่งพม่าค่อยๆ กวาดสายตาไปมอง แขนข้างหนึ่งเต็มไปด้วยรอยไหม้จนขยับไม่ถนัด มันหันมาเผชิญหน้ากับคนทั้งสอง ดวงตาที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความเกลียดชังอันบริสุทธิ์

"เจ้าเฒ่าแก้ว! ในที่สุดก็เลิกซ่อนตัวเหมือนเต่าในกระดองแล้วรึ!" มันตวาดเสียงแหบพร่า "เห็นข้าได้รับบาดเจ็บก็รีบออกมา พวกเจ้าคิดว่าพลังของหนองน้ำโสโครกนี่จะหยุดข้าได้รึ!"

"บาปกรรมของเจ้าต่างหากที่ทำร้ายตัวเอง มินจอส่วย" หลวงปู่แก้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ "สถานที่แห่งนี้ไม่ต้อนรับจิตใจที่มืดบอดเช่นเจ้า"

ราชครูหัวเราะหยัน "จิตใจรึ? สิ่งนั้นไม่มีค่าอันใดในสนามรบ!"

สิ้นเสียงนั้น มันก็สะบัดมือข้างที่ยังดีอยู่ พลังมนต์ดำสายหนึ่งพุ่งเป็นเกลียวสว่านเข้าใส่หลวงปู่แก้วทันที มันคือการโจมตีที่ไม่ให้ตั้งตัว หวังปลิดชีพเป้าหมายที่อ่อนแอที่สุดก่อน

แต่หลวงปู่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ท่านไม่ได้คิดจะต่อกรซึ่งๆ หน้า แต่กลับประสานมือร่ายอาคมป้องกันอย่างรวดเร็ว "โอม...ปฐพีจงเป็นเกราะแก้ว!"

พื้นหินเบื้องหน้าของท่านพลันส่องสว่างวาบขึ้น ก่อตัวเป็นกำแพงอักขระสีทองบางๆ ขึ้นมาป้องกัน พลังมนต์ดำของราชครูปะทะเข้ากับกำแพงยันต์ เสียงดังเปรี้ยง! มนต์ดำถูกสลายไปส่วนหนึ่ง แต่แรงปะทะที่เหลือก็ยังทำให้กำแพงยันต์สั่นสะเทือนรุนแรงจนหลวงปู่ถึงกับเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

วินาทีนั้นเองคือสัญญาณเปิดศึกของคำอินทร์!

"หลวงปู่!"

เขาทะยานร่างออกไปราวกับพยัคฆ์โผน ดาบคู่กายในมือสะท้อนแสงสีฟ้าเรืองรองจากทะเลสาบ พุ่งเข้าใส่ราชครูที่กำลังเสียจังหวะจากการร่ายมนตร์

เพลงดาบที่หนึ่ง: กรงเล็บพยัคฆา!

ดาบของเขารวดเร็วและเฉียบคม มุ่งหวังจะสร้างบาดแผลเพิ่มเติมให้กับศัตรู แต่ราชครูแม้จะบาดเจ็บ แต่มันก็ยังคงเป็นยอดฝีมือ มันบิดตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมกับใช้ดาบโค้งของมันปัดป้องการโจมตีของคำอินทร์ออกไปด้านข้าง

เคร้ง!

ประกายไฟสีดำปะทะกับสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ คำอินทร์รู้สึกถึงพลังอันเย็นเยียบที่ส่งผ่านจากดาบของศัตรูพยายามจะกัดกินเข้ามาในแขนของเขา

"วิชาดาบของเจ้ายังอ่อนหัด!" ราชครูคำราม มันใช้พละกำลังที่เหนือกว่ากดดาบลงมาอย่างหนักหน่วง บีบให้คำอินทร์ต้องถอยร่น

การต่อสู้กลายเป็นระบำมรณะของสามจอมอาคมผู้บาดเจ็บ ไม่มีผู้ใดอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ แต่ละคนต่างใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีเพื่อเอาชีวิตรอดและทำลายล้างศัตรู

ราชครูมินจอส่วยแม้จะเคลื่อนไหวได้ไม่เต็มที่ แต่ทุกคาถาที่มันร่ายออกมาล้วนอันตรายและชั่วร้าย มันชี้นิ้วไปยังหินงอกหินย้อยบนเพดานถ้ำ เศษหินเหล่านั้นก็พุ่งลงมาราวกับ-่าฝนหมายจะบดขยี้สองศิษย์อาจารย์

หลวงปู่แก้วรับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการและหน่วยสนับสนุน ท่านตะโกนบอกทิศทางของมนตร์ที่ศัตรูใช้

"คำอินทร์! ระวังเบื้องซ้าย!" พร้อมกันนั้นท่านก็ร่ายอาคมป้องกันบทเล็กๆ เพื่อเบี่ยงเบนวิถีของเศษหินที่อันตรายที่สุด เปิดทางให้คำอินทร์สามารถหลบหลีกได้

คำอินทร์กลายเป็นคมเขี้ยวและกรงเล็บ เขาใช้ วิชาพยัคฆ์พนา ผสานกับเพลงดาบอย่างเต็มรูปแบบ เคลื่อนไหวไปรอบๆ ราชครูด้วยท่าเท้า พยัคฆ์เตร็ดเตร่ในไพรสณฑ์ หาจังหวะเข้าโจมตีจากจุดบอดที่เกิดจากอาการบาดเจ็บของมัน

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างตึงเครียด ทุกวินาทีล้วนชี้เป็นชี้ตายได้

"น่ารำคาญ!" ราชครูตวาดอย่างหัวเสีย มันตระหนักว่าตราบใดที่หลวงปู่ยังคอยสนับสนุนอยู่ มันก็ยากที่จะจัดการกับคำอินทร์ได้ มันจึงเปลี่ยนเป้าหมายอีกครั้ง

มันถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นประสานอินในท่าที่แปลกประหลาด ดวงตาจ้องเขม็งไปยังหลวงปู่แก้ว ไม่สนใจคำอินทร์ที่กำลังจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง "ในเมื่อเจ้าชอบช่วยมันนัก...ก็จงมาเป็นหุ่นเชิดของข้าเสียเถิด!"

"อาคมบงการวิญญาณ!"

พลังจิตอันชั่วร้ายมหาศาลพุ่งตรงเข้าสู่จิตสำนึกของหลวงปู่แก้ว มันเป็นอาคมสายจิตที่ร้ายกาจที่สุด หวังจะเข้าควบคุมร่างกายของหลวงปู่จากภายในให้หันกลับมาทำร้ายศิษย์ของตนเอง

หลวงปู่ถึงกับหน้าซีดเผือด ท่านต้องรีบนั่งขัดสมาธิลงกลางอากาศ รวบรวมพลังสมาธิทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อต้านทานการรุกรานทางจิตวิญญาณครั้งนี้ "คำอินทร์...อย่าสนใจข้า! โจมตีที่ตัวมัน! ทำลายสมาธิของมัน!"

ราชครูแสยะยิ้ม มันคิดว่าแผนของตนสำเร็จแล้ว การร่ายอาคมสายจิตนี้ทำให้มันต้องยืนนิ่ง เปิดช่องว่างให้โจมตีทางกายภาพก็จริง แต่เมื่อมันควบคุมหลวงปู่ได้แล้ว เด็กหนุ่มที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือ

แต่มันประเมินคำอินทร์ต่ำเกินไป

คำอินทร์เห็นโอกาสนั้น เขาทะยานร่างเข้าใส่ แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่ร่างกายของราชครู แต่เป็นพื้นหินที่ราชครูยืนอยู่!

ท่าไม้ตาย: พยัคฆ์ทลายภูผา!

เขากระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างสุดกำลัง พลังทั้งหมดถูกส่งผ่านลงไปในปฐพี แรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงแผ่ออกไปเป็นวงกว้าง พื้นถ้ำบริเวณที่ราชครูยืนอยู่พลันเกิดรอยร้าวและยุบตัวลงเล็กน้อย

ราชครูที่กำลังเพ่งสมาธิอย่างสูงสุดกับการควบคุมจิตใจของหลวงปู่ ไม่คาดคิดว่าจะมีการโจมตีในรูปแบบนี้ มันเสียหลักไปชั่วขณะ และนั่นคือการเพลี่ยงพล้ำที่มันไม่อาจให้อภัยตัวเองได้!

สมาธิที่ใช้ในการร่ายอาคมขาดสะบั้นลง!

"อ๊าค!"

อาคมบงการวิญญาณที่ไร้การควบคุมสะท้อนกลับเข้าใส่ตัวผู้ร่ายอย่างรุนแรง! ราชครูกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณ มันรู้สึกราวกับสมองกำลังจะระเบิด เลือดทะลักออกจากตา จมูก และหูของมัน ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน มันทรุดกายลงคุกเข่า สองมือยกขึ้นกุมศีรษะด้วยความทรมาน

บัดนี้...ราชครูผู้ยิ่งใหญ่ตกอยู่ในสภาพที่ไร้การป้องกันโดยสิ้นเชิง

"บัดนี้แหละ!" หลวงปู่ตะโกนก้อง ท่านเองก็เพิ่งหลุดพ้นจากมนตร์สะกดและยังคงอ่อนเพลียอย่างหนัก

คำอินทร์ไม่ปล่อยให้โอกาสที่แลกมาด้วยไหวพริบนี้หลุดลอยไป เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่ร่างของราชครูที่กำลังคุกเข่าอยู่

ดาบในมือของเขาส่องประกายสีทองเจิดจ้าจากการได้รับพลังจากหลวงปู่และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เขาตั้งใจจะปิดฉากศึกนี้ด้วยดาบเดียว!

แต่แล้ว...ในวินาทีที่คมดาบของคำอินทร์กำลังจะถึงลำคอของราชครู...

ราชครูที่ดูเหมือนจะหมดสิ้นหนทางสู้กลับเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับโลหิต ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างบ้าคลั่งและน่าสยดสยอง

"โง่เขลา...พวกเจ้ามันโง่เขลา!" มันหัวเราะเสียงเย็น "พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือ...ว่าข้าจะพ่ายแพ้ง่ายๆ เช่นนี้!"

ทันใดนั้น! อักขระสีดำทมิฬที่ซ่อนอยู่ใต้รอยไหม้บนแขนของมันก็พลันเรืองแสงขึ้น!

"จงตื่นขึ้น...อสูรที่หลับใหลในกายข้า!"

สิ้นเสียงคำรามนั้น ร่างกายของราชครูก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าสะพรึงกลัว กล้ามเนื้อของมันปูดโปนขึ้นจนเสื้อผ้าปริขาด ผิวหนังกลายเป็นสีเทาดำแข็งแกร่งดุจหินผา เขี้ยวงอกออกจากปาก และที่น่ากลัวที่สุดคือ...มีแขนอีกสองข้างงอกออกมาจากกลางหลังของมัน!

มันได้ใช้มนตร์ต้องห้าม...ปลดปล่อยอสูรที่มันทำสัญญาและผนึกไว้ในร่างกายของตนเองออกมา!

เคร้ง!

ดาบของคำอินทร์ฟันเข้าใส่ร่างที่เปลี่ยนไปของราชครู แต่กลับทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนตื้นๆ เท่านั้น ก่อนที่เขาจะทันได้ถอย แขนที่งอกขึ้นมาใหม่ทั้งสองข้างของอสูรราชครูก็คว้าจับแขนและขาของเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว พละกำลังของมันมหาศาลจนคำอินทร์ไม่อาจดิ้นรนได้!

"ในเมื่ออาคมของข้าใช้ในที่แห่งนี้ได้ไม่เต็มที่...ข้าก็จะบดขยี้พวกเจ้าด้วยพละกำลังล้วนๆ นี่แหละ!" อสูรราชครูคำรามใส่หน้าคำอินทร์

สถานการณ์พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ คำอินทร์ตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูอย่างสมบูรณ์ และหลวงปู่แก้วก็อ่อนแรงเกินกว่าจะช่วยได้อีกต่อไป

ศึกในถ้ำศักดิ์สิทธิ์...เพิ่งจะเ๱ิ่๬๻้๲ขึ้นอย่างแท้จริง