เรื่อง ผู้กล้าดุ้นผงาด!!

“อะ...เอาไงดี พะ...พวกมันเยอะเป็นบ้า จะให้จัดการทั้งหมดนี้จริงดิ”

“ก็ต้องงั้นอยู่แล้วป่ะ นายรับปากเด็กผู้หญิงคนนั้นไว้แล้ว จะกลับคำรึไง เสียชื่อผู้กล้าหมด”

ก็ถูกอย่างที่เจ้าลักซ์พูด ถึงสารรูปผมจะเหมือนพวกโรคจิตวิตถาร แต่ยังไงลึก ๆ ก็คือผู้กล้าคนหนึ่ง หึ! เอาก็เอาวะ! ลุย!!

พอคิดแบบนั้นจบ ผมก็ลุกขึ้นยืนอย่างห้าวหาญ ก่อนจะตัดสินใจกระโดดลงไปเบื้องล่าง แล้วหยุดอยู่ในท่าฮีโร่แลนดิ้งสุดเท่ เกิดเสียงกระแทกพื้นดังสนั่น ก่อนจะตามมาด้วยท่าทางตกอกตกใจของ พวกก็อบลินเหล่านั้น

“กี๊? กี๊? กิ๊ส!” (เชี้ย! ตัวไรนิ มนุษย์เรอะ? แล้วไหงมันไม่ใส่เสื้อผ้าวะ)

“กี๊ กี๊...กิ๊ส กิ๊ส” (จะตัวอะไรก็ช่างแม่ง โดดลงมาจากหน้าผาสูงขนาดนั้นโดยไม่เป็น-่าอะไร แสดงว่าไอ้บ้านี่ไม่ธรรมดาแน่ พวกเราในฐานะข้ารับใช้ของท่านจอมมารจะปล่อยมันไว้ไม่ได้ ยำแม่งให้เละเลย!!!”

เหมือนเจ้าลักซ์จะทำหน้าเป็นกูเกิ้ลทรานสเลตแปลภาษาก็อบลินผ่านสมองผมโดยตรง ผมเลยเข้าใจว่าพวกก็อบลินตรงหน้าเตรียมจะบุกเข้ามาแล้ว

“ก็แค่ก็อบลินจะร้อยตัว กี่ร้อยตัวก็กากเหมือนเดิมล่ะวะ ก็มาดิครับ!!”

ผมบีบมือจนเกิดเสียงดัง กรอบ ก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปซัดกับพวกมันอย่างไม่กลัวเกรง 1 ตัว 5 ตัว 10 ตัว 100 ตัวบอกเลยสบายมาก ๆ ด้วยพลังของแสงแห่งศีลธรรมในร่าง ผมเตะพวกมันกระเด็นราวกับเตะลูกบอล อาวุธส่วนใหญ่ของเจ้าพวกนี้ก็แค่ดาบยาว กับหอกแหลม ไม่ระคายผิวสักนิด...

ไม่นานนักกองทัพก็อบลินนับร้อย ๆ ตัวก็ถูกผมตบคว่ำ ทว่า....

ไหงมีความรู้สึกว่ามันไม่ลดลงเลยฟร้าาาา!!!

แถมยังรู้สึกแปลก ๆ เหมือนเห็นไอ้ก็อบลินตัวหนึ่งที่โดนผมต่อยจนคอหมุนติ้ว 180 องศา กลับมาสู้ใหม่?

อะ! ไอ้ตัวนั้นก็หน้าคุ้น ๆ เหมือนโดนเหวี่ยงมันไปกระแทกหน้าผาจนขาหัก กระดูกร้าวสู่ขิตไปแล้วนี่หว่า

“กะ..เกิดอะไรขึ้นลักซ์ นี่มันหมายความว่าไง? ทำไมก็อบลินที่ตายไปพวกนี้ถึงฟื้นกลับมาได้”

ผมร้องถามเจ้าลักซ์ขณะกระโดดถอยหลังเพื่อหลบคมหอกคมดาบของพวกก็อบลินที่ฆ่าไม่ตาย

เจ้าลักซ์นิ่งเงียบไปสักพักก่อนมันจะตอบกลับมาว่า

“สงสัยในทัพนี้จะไม่ได้มีแค่เจเนรัลก็อบลินที่เป็นแม่ทัพ แต่น่าจะมีพวกเนโครแมนเซอร์ก็อบลินมาด้วย...”

“นะ...เนโครแมนเซอร์!!? หมายถึงไอ้อาชีพที่ชุบคนตายในเกมให้ฟื้นขึ้นมาได้น่ะนะ”

“ใช่แล้ว”

“แบบนี้ถ้าไม่จัดการกับมันฉันก็ต้องสู้แบบนี้ไปเรื่อย ๆ งั้นเรอะ! ไม่ตลกนะว้อย”

“ถูกต้อง ไม่ตลกสักนิด เพราะต่อให้นายจะมีพลังของแสงศีลธรรม แต่สู้ไปเรื่อย ๆ แสงก็จะอ่อนลง ความแข็งแกร่งนายเองก็ลดลงตาม และคงไม่ต้องบอกนะว่าถ้าถึง๱๬๤นั้นนายจะมีสภาพเป็นยังไง...”

“โดนไอ้พวกบ้านี่รุมกระทืบ รุมสับเป็นหมูสับสินะ...ไม่เอาด้วยหรอกเฟ้ย!! ต้องรีบหาไอ้ก็อบเนโครนั้นให้เจอ แล้วจัดการมันซะ”

ผมตะโกนเสียงดังอย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้ขาเตะกวาดพวก็อบลินที่อยู่ตรงหน้านับสิบให้ล้มลง จากนั้นก็พยายามพุ่งตัวเข้าไปกลางกองทัพพวกมัน เพื่อสอดสายสายตาหาเจ้าก็อบลินเนโครแมนเซอร์ ทว่า....ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไม่เจอเลยสักนิด จะเห็นก็แต่ไอ้ก็อบลินตัวเขียว ๆ ปรกติเท่านั้น อ๋อ มีอีกตัวซึ่งอยู่ไกลลิบตา ๆ ท้าย ๆ ของทัพนู้น ไอ้ตัวนี้แต่งชุดเกราะเต็มยศ รูปร่างใหญ่โต ดูดุร้ายกว่าตัวอื่น ให้เดาก็คงเป็นเจเนรัลก็อบลิน แม่ทัพของทัพนี่ไม่ผิดแน่ มันเองก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายที่ผมต้องจัดการ ทว่า...ถึงจะฆ่ามันได้สุดท้ายก็คงโดนปลุกขึ้นมาสู้ใหม่อยู่ดี ดังนั้นผมจึงต้องเล่นไอ้ก็อบเนโครเป็นตัวแรก ว่าแต่มันอยู่ไหนฟร้าาาา...!!!

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด แถมกินเวลานานสุด ๆ ผมจัดการก็อบลินไปราว ๆ พันตัวได้แล้วมั้ง แต่ก็อย่างที่รู้ ตายไปพันตัวก็ถูกไอ้เนโครที่แฝงตัวร่ายคาถาสัมภเวสีคืนชีพปลุกขึ้นมาอยู่ดี

“บ้าจริง! แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะ แน่จริงก็ออกมาเจอกันซึ่ง ๆ หน้าดิ ชักจะเริ่ม...เหนื่อยแล้วนะ เฮ้ย!!”

๰๫ะ๭ี่ผม๯ำ๣ั๹ตะโกนอย่างหัวเสียอยู่แบบนั้น จู่ ๆ เจ้าก็อบลินหน้าเละตัวหนึ่งก็กระโจนใส่ผมพร้อมดาบยาวของมันในมือ

ฉับ!!

เจ้าก็อบลินตวัดดาบของมันใส่ผมหนึ่งครั้ง ผมที่เคยมีความรวดเร็วว่องไว ยามนี้กลับหลบได้แบบเส้นยาแดงผ่าแปด แต่ความซวยยังไม่จบแค่นั้น เพราะพริบตาเดียวพวกมันอีกนับร้อยก็คำรามอย่างบ้าคลั่งก่อนจะกรูเข้าใส่ผม ทุกตัวล้วนตายไปแล้วอย่างน้อย ๆ ก็หนึ่งถึงสองครั้ง ๱๬๤นี้จะเรียกพวกมันว่า ซอมบี้ก็อบลินก็ไม่ผิดนัก ไร้สติสัมปชัญญะ ไร้ความกลัว ไร้ซึ่งความเจ็บปวด กลายเป็นทหารที่สมบูรณ์แบบในสนามรบ

“แฮก...แฮก...เหนื่อยจนแทบใจจะขาดแล้วว้อย แสงศีลธรรมตรงหว่างขาจางลงจริง ๆ ด้วย งานเข้าแล้ว เอาไงดี ลักซ์!!”

“ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ...ถ้างั้นก็ถึงเวลาที่ต้องใช้ ‘ไอ้นั่น’ แล้ว”

“‘ไอ้นั่น’ ? อะไรวะ ไอ้นั่นที่แกว่า...”

“หนึ่งในไพ่ตายของนายยังไงล่ะ ถึงแม้ใช้แล้วนายอาจจะสลบไปสามวันติดก็เถอะ...”

อึก!! ยะ...อย่านะว่าแกจะให้ฉันใช้....”

“หึหึ ใช่แล้ว นายจงเปิดใช้งาน ดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรองซะ!!!!”

“ไม่เอาว้อยยยยยยยยย...ยยย คราวก่อนที่ฝึกใช้ ฉันคุมพลังไม่ได้ทำลายป่าฉิบหายวอดวายไปครึ่งหนึ่ง แถมสลบไปตั้งสามวัน”

“งั้นเลือกเอา จะยิงดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรองถล่มพวกมันให้หายไปในพริบตา หรือจะยอมเป็นเนื้อบดเละ ๆ จนจำสภาพเดิมไม่ได้...”

พอเจ้าลักซ์พูดแบบนั้น ผมก็ถึงกับเบรกตัวโก่ง

“บ้าเอ๊ย!! ใครจะยอมให้เป็นแบบนั้นซะ ตูยังอยากกลับโลกเดิมแบบครบสามสิบสองอยู่นะ ชิ...ใช้ก็ใช้วะ”

พูดจบผมก็พลันหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกก็อบลินเดนตายที่๯ำ๣ั๹วิ่งแหกปากคำรามตรงเข้ามาหาผมพร้อมอาวุในมือ

ผมยืนจังก้าก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดแล้วเอ่ยออกมาว่า “ในนามของผู้กล้าแห่งแสงศีลธรรม ยะ...ยามนี้ขะ...ข้าขอ...ขอ เปิด...เปิด...ใช้งาน...ดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรอง!!”

พูดจบแสงศีลธรรมตรงหว่างขาของผมก็พลันเกิดแสงสว่างจ้า บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว พื้นดินเริ่มสั่นไหว หินก้อนเล็กน้อยรอบตัวลอยสูงขึ้น ท่านี้ถ้ามีเวลาชารท์นานก็ยิ่งรุนแรง แต่๱๬๤นี้หน้าซิ่วหน้าขวานแค่นี้ก็เกินพอแล้ว

“ดุ้นปืนใหญ่แห่งแสงศีลธรรม นีโออาร์มสตรอง ไซโคลน เจ็ทอาร์มสตรองยิงด้ายยยยยยยยยยยย!!!”

สิ้นเสียงตะโกน บีมลำแสงสีขาวสว่างจ้าตรงหว่างของผม ก็พุ่งทะยานออกไปหาเจ้าพวกก็อบลินเหล่านั้นด้วยความรุนแรงขั้นสุด

“แซ่ดดดดดดดดดดดดดดดดดด..ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!”

“ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม..............มมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

พลังของมันมหาศาลมาก มากถึงขนาดผมที่เป็นคนยิงเองยังเอนถอยหลังจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทุกอย่างตรงหน้าเวลานั้นมันเกิดแสงสว่างจ้าจนแสบตา พร้อมเสียงระเบิดที่รุนแรงจนแสบแก้วหู มันดังจนผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าก็อบลินพวกนั้นจะร้องออกมาครั้งสุดท้ายแบบไหน แต่ที่แน่ ๆ พอฝุ่นควันที่ลอยคละคลุ้งจางลง ภาพตรงหน้าก็คือ รอยไถทางยาวสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ใบหญ้าล้านเลี่ยนเตียนโล่ง กองทัพก็อบลินที่ยกกันมาจนมืดฟ้ามัวดินก่อนหน้า บัดนี้ ไม่หลงเหลือแม้แต่ซากสักตัวเดียว...

“แฮก....แฮก....จะ...จบแล้วสินะ...”

ผมระบายยิ้มบาง ๆ พร้อมพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะพบว่าภาพรอบตัวค่อย ๆ มืดดับลง จากนั้น....ก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

...

สลบไปยาว ๆ เกือบหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ

จบ๱๬๤