เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล
### ที่ 193: การตัดสินใใ้แสงจันทร์แะเส้นาู่ทะเลทราย
าีาได้เ้าปกคลุมร้อยักระบี่ีั้ แต่ำัเ่เฟิงแะเี่ยหนิงาแล้ว ่ำืนี้ัยาวาแะัึ้ก่าืใดๆ
าใเรือนัเล็กๆ ที่เงียบสงบ ั้คนั่อยู่่าาความเีั แต่ในใของแ่ะัเต็มไปด้วยื่พายุที่โหมกระหน่ำ ข้อมูลาผลึกาำของผู้ตรวจการเฮยนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป ัได้เปลี่ยนุที่พวกเาี่อโในี้ไปโดยสิ้นเชิง
*‘หอสิ้นสลาย...ผู้่าานอกพิภพ...’* เ่เฟิงทวนชื่อเ่าั้ในใซ้ำแล้วซ้ำเ่า *‘าแ้ของข้าต่อพรรคมารอสูรโลหิต...เมื่อนำมาเทียบกับภัยคุกคามระดับจักรวาลนี้แล้ว...ัช่างดูเล็กน้อยแะไร้ความหมายเสียจริง’*
นี่ืครั้งแรกที่เปเิแห่งาแ้ที่เคยเป็แรงผลักดันัในชีวิตของเา ดูเหมือนะถูกัด้วยเาที่ใหญ่แะืิก่า เาไม่ได้ำัต่อสู้เื่วิญญาณของาร่วมำัอีกต่อไป แต่ำัะก้าวเ้าู่สมรภูมิที่เดิมัด้วยชะตากรรมของโทั้งใ
"เจ้าำัคิดอะไรอยู่?" เีที่เยือกเย็น่าแฝงไ้ด้วยความห่วงใยของเี่ยหนิงาัขึ้นำาความเงียบ ามองเห็นความขัดแย้งในแววตาของเา
เ่เฟิงเงยหน้าขึ้นากับา "ข้าำัคิด่า...หนาข้างหน้าของเรา...ัช่างืิแะไร้ซึ่งแสงส่างเสียจริง"
"ใช่" เี่ยหนิงาั้ารับอย่างตรงไปตรงมา "ศัตรูของเราืองค์กรระดับจักรวาลที่แม้แต่เผ่าัธุ์มังกรในยุคบรรพกาลก็ยังต้องพ่ายแพ้...ส่วนเรา...ีเพียงแค่สองคน"
าุไปู่ึ่ ก่อนะ่าต่อด้วยน้ำเีที่หนักแน่นขึ้น "แต่...นั่นก็ไม่ได้หมายความ่าเราะต้องยอมจำนน...บรรพบุรุษของเจ้า...แะบรรพบุรุษของข้า...พวกท่านต่างก็ต่อสู้จนถึงวินาทีสุดท้าย...เราในฐานะผู้สือด...ย่อมไม่อาจทำใ้พวกท่านต้องผิดหวัง"
คำพูดของาเปรียบเสมือนแสงส่างที่ส่องเ้ามาในจิตใที่สับสนของเ่เฟิง ใช่แล้ว...เาไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง เายังีาอยู่เคียงข้าง แะที่ำัญที่สุด...เายังี "ภาระ" ของาเืที่ต้องแั
ความลังเลในแววตาของเาาไป...ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็นยิ่งก่าเดิม
"ท่านพูดถูก" เา่า "ไม่่าศัตรูะแข็งแกร่งเพียงใด...ตราบใดที่เรายังไม่ยอมแพ้...เราก็ยังไม่นับ่าพ่ายแพ้"
"แผนการของเรา...ยังคงเหมือนเดิม" เาหยิบแี่ของเขตเีหาออกมาีั้ เาาัออกใ้แสงจันทร์ที่า่เ้ามาาหน้าต่าง "เราะมุ่งหน้าไปยังทะเลทรายมรณะสีเลือด...เราต้องไปถึงที่นั่นก่อนพวกหอสิ้นสลาย...แล้วชิง 'หัวใของอสูรบรรพกาล' มาใ้ได้...ไม่่าะด้วยวิธีใดก็ตาม"
"ัืการเดิมัที่ัตรายที่สุด" เี่ยหนิงา่า "หากเราล้มเหลว...เราอาจะกลายเป็ผู้ที่ปลุกานะใ้ตื่นขึ้นมาด้วยมือของเราเอง"
"แต่หากเราไม่ทำอะไรเลย...านะก็ะมาเยือนอยู่ดี" เ่เฟิงตอบั "ข้าขอเลือกที่ะเป็ผู้กุมชะตากรรม...ดีก่าเป็ผู้ที่ปล่อยใ้โชคชะตาำ"
เมื่อการตัดสินใัแน่วแน่ได้ถูกำขึ้นแล้ว พวกเาก็ไม่ได้้าอีกต่อไป
ในรุ่งเช้าของวันต่อมา... "เิเฟิ" แะ "เยว่ฉาน" ได้เดินาไปยังที่ทำการของานัก่า
พวกเาไม่ได้ไปเื่รับภารกิจ...แต่ไปเื่ "ขอลาั"
พวกเาได้แจ้งต่อา่าได้รับบาดเจ็บาใาาู่้ครั้งก่อน แะ้าะเดินาไปยังเมืองื่เื่หาโแะัฟื้นเป็เวลาหลายเื...ัเป็เหตุผลที่สมเหตุสมผลแะไม่ทำใ้ผู้ใดสงสัย
หลังาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว...พวกเาก็ได้อำลาร้อยักระบี่ที่เต็มไปด้วยความโกลาหลแะความขัดแย้งแห่งนี้...แล้วทะยานร่างขึ้นู่ท้องฟ้า...มุ่งหน้าู่การเดินาครั้งใหม่ที่ไกลแะัตรายยิ่งก่าเดิม
เป้าหมายของพวกเา...ืทะเลทรายที่ถูกลืมเลือน...แะอสูรบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ใ้ผืนทรายนั้น
(จบี่ 193)
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??