เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล
### ที่ 203: แสงสว่างที่ปาอุโมงค์แะการกลับื
ใ้ซากปรักหักพังสุสานแ่เทพู...กาลเวลาได้่าไปีครั้ง...
เี่หนิงาัคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่้ากายเย่เฟิ นางโพลังปาดารา้ำแ็นางอย่างต่อเนื่อง ้าเป็น่าพลังบางๆ ขึ้นาปกป้องพวกเขาจากความหนาวเย็นแะความชื้นใ้พิภพ
นางมองดูใบหน้าที่สงบนิ่งยามหลับใหลเขา...แ้รอยยิ้มที่อ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ได้ฉายขึ้นบนใบหน้าที่งดงามนาง
*‘เจ้าโง่...’* นางนึกในใจ *‘เี่ยงชีวิตเพื่ออื่นอยู่เสมอ...ไม่เคยคิดถึงตนเอง...หากไม่มีข้าอยู่้...เจ้าคงะตายไปแ้นับครั้งไม่ถ้’*
ความรู้สึกที่ซับซ้อนได้ก่อตัวขึ้นในใจนาง...มันไม่ใช่แค่ความซาบซึ้งในบุญคุณ...แ่มันคือความผูกพันที่ลึกซึ้ง...ความรู้สึกที่อยากะปกป้อง...แะอยู่เคียง้าเขา...ไม่ว่าะต้องเิญกับัาใดๆ ็า
เวลา่าไปีสิบัเต็ม...
ในที่สุด...เย่เฟิก็ได้ลืมตาขึ้นีครั้ง
ครั้งนี้...ดวงตาเขากลับมาสุกสว่างแะเต็มไป้พลังีครั้ง! พลังปาใน่าเขาไม่เพียงแ่ะฟื้นืกลับมา...แ่ภายหลังจากการทำลายล้างแะการ้าขึ้นมาใหม่...มันกลับยิ่งบริสุทธิ์แะหนาแน่นขึ้นกว่าเดิม!
เขาัคงอยู่ในขั้นราชันย์นภา...แ่รากฐานเขานั้นมั่นคงน่าสะพรึงกลัว!
"เจ้าฟื้นแ้" เี่หนิงากล่าว้รอยยิ้ม
"ข้าหลับไปนานเท่าใด?" เย่เฟิถาม
"สิบั"
เย่เฟิพยักหน้า...เขามองไปัสตรี้ากาย้ความรู้สึกุอย่างุึ้ "รบกท่านีแ้"
"ข้าบอกแ้...ว่าระหว่างเรา...ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดเหล่านี้" นางัอย่างนุ่มนวล
เื่ทั้งสองฟื้นฟูพลังกลับมาสมบูรณ์แ้...ก็ถึงเวลาที่ะต้องเิญหน้ากับปัญหาที่ใหญ่ที่สุด...
นั่นคือการออกจากที่นี่
"นครทั้งหมดพังทลายลงมาทับถมเราไ้" เี่หนิงากล่าว้ีหน้าที่เ่ึ "ทางออกทั้งหมดถูกปิดตาย...เราะออกไปได้อย่างไร?"
เย่เฟิยืนขึ้น...เขาหลับตาลง...แ้แผ่จิตสัมผัสอันทรงพลังขั้นราชันย์นภาออกไป...
จิตสัมผัสเขาแทรกซึม่าชั้นหินแะดินที่หนานับหมื่นจั้ง...ทะลวงขึ้นไปเื้... "า" เส้นทาง
"ข้าเคย้าทางเข้ามาแ้ครั้งหนึ่ง..." เขากล่าวกับตัวเอง "...การะ้าทางออกไปีครั้ง...ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก"
เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่ฟื้นืกลับมา...แ้ชักะี่จักรพรรดิมังกรออกมา!
"เี่หนิงา...เตรียมตัวให้พร้อม!"
เขาไม่ได้ฟัน...ไม่ได้แทง...
แ่เขากลับหมุนตัว...แ้ตวัดะี่เป็น "วงกลม" ที่สมบูรณ์แบบรอบกาย!
"เพลงะี่สุริยันจันทรา...เปิดนภา!"
ปาะี่ที่แฝงไ้้พลังแ่การ "ตัด่า" ห้วงิิ ได้ะเิออกไปุิา!
มันไม่ได้ทำลายหินดิน...แ่มันได้ "ั" ่าโครง้าิิีู่่รอบๆ! ก่อเกิดเป็น "อุโมงค์ิิ" ที่หมุนขึ้นไปเื้!
"ไป!"
เขาคว้าตัวเี่หนิงา...แ้ทะยาน่าขึ้นไปตามอุโมงค์ิิที่เขาเพิ่งะ้าขึ้น!
พวกเขาพุ่งทะลวง่าชั้นดินแะหิน้ความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว!
ในที่สุด...
ตูม!
่าพวกเขาทั้งสองก็ได้พุ่งทะลุออกจากพื้นทรายีเลือด...กลับืสู่ผืนดินทะเลทรายมรณะีเลือดีครั้ง...ใ้ท้องฟ้าที่เต็มไป้ดวงจันทร์สามดวง!
พวกเขารอดแ้!
เย่เฟิหอบหายใจเล็กน้อย...การ้าอุโมงค์ิิเช่นนี้ัคงต้องใช้พลังเขาไปมากอยู่ดี
เขามองย้อนกลับไปัหลุมลึกที่พวกเขาเพิ่งะออกมา...สุสานแ่เทพู...บัดนี้ได้ถูกฝังกลบอยู่ใ้ผืนทรายไปตลอดกาลแ้...
"เราไปกันเถอะ" เขากล่าวกับเี่หนิงา "เราัมีเรื่องที่ต้องไปสะสาง"
เขามองไปัทิศทางนครร้อยพันะี่...
"ภารกิจเรา...ัไม่"
(ตอนที่ 203)
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??