เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล
บที่ 340: ืสู่แเหมันต์, กระดานาี่พลิกผัน
ู!
แสงสว่างวาบขึ้น...ก่อนี่ารู้สึกราวกับถูกฉีกกระชากะหายไป...
เย่เฟิงและเจี้ยนอี้...ไ้ัาือยู่เบื้องหน้า "รอยแยก" ิิ...ี่ำัะปิดตัว...อีกครั้ง
ิ่าี่คุ้นเคยของดินแเหมันต์...ไ้เข้าโอบล้อม...
เมื่อเปรียบเทียบกับโลกี่เต็มไปด้วยจิตกระบี่อันไร้ี่สิ้นสุดภายในสุสานแล้ว...โลกภายนอก...ัดู "เปาะา"...และ "เรียบง่าย"...
พวกเาทั้งสอง...ไม่ไ้่าสิ่งใด...
เพียงแค่ืนิ่ง...ซึมซับ "าเปลี่ยนแป" ...ี่เกิดขึ้นกับตนเอง...
เจี้ยนอี้...แม้ะไม่ไ้วาสนาี่ยิ่งใหญ่ี่สุด...แ่การไ้ฝึกฝนอยู่ท่ามกลางจิตกระบี่โบราณเป็นเวลาหลายวัน...็ไ้ำให้ "หัวใจกระบี่" ของเา...ถูกขัดเกลาจนบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น...ิ่าของเา...คมกริบ...จนแม้แ่เย่เฟิง็ัต้องชื่นชม...
ส่วนเย่เฟิงนั้น...การเปลี่ยนแปของเายิ่งน่าสะพรึงกลัว...
เาไม่ไ้เพียงแค่แข็งแกร่งขึ้น...แ่ "สถานะ" ของเา...ในฐาะของ "ผู้ฝึกตนสายกระบี่"...ไ้ถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น!
"ดูเหมือนว่า...พวกเ้าทั้งสอง...ะไ้รับวาสนาี่ไม่เลวทีเดียว"
เสียงี่เมตตาของประมุขตำหนักน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์...ไ้ดังขึ้น...
นาง...และจื่อรั่วเฉวียน...ัคงืรออยู่บนเรือผลึกน้ำแข็ง...
"่าประมุข"
ทั้งสองคนประสานมือคารวะ...
ประมุขตำหนักพยักหน้ารับ...นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเย่เฟิง...แล้วในแววตาของนาง็ปรากฏาตกตะลึงูหนึ่ง!
นาง...ััไ้ถึงิ่าี่ "เก่าแก่"...และ "สูงส่ง"...ี่แฝงเร้นอยู่ในจิตวิญญาณของเา...
มันืิ่า...ของ "บรรพชน"!
*‘เป็นไปไ้อย่างไร...เ้าเด็กเหลือขอผู้นี้...ไม่เพียงแค่รอดชีวิต...แ่ัไ้รับ 'าั' ...าตัวตนี่หลับใหลอยู่ในนั้นด้วยรึ!?’*
นางไม่ไ้เอ่ยถาม...นางรู้ดีว่า...วาสนา...ืเรื่องส่วนตัว...
นางเพียงแค่ยกยิ้มขึ้น...ด้วยาพึงพอใจอย่างถึงขีดสุด...
"ดี...ดีาก...ดูเหมือนว่า...การทุนของข้าในครั้งนี้...ะไ้รับผลตอบแทน...ี่เกินาคาดหาย"
ในตอนนั้นเอง...
ณ อีกฟาหนึ่ง...
เงา่าี่น่าสมเพชของ "องค์ชายรัชทายาท"...็ไ้ถูก "า" ออกาาประตูิิี่ำัะปิด...
สภาพของเา...อัปยศอดสูอย่างถึงี่สุด...อาภรณ์ี่เคยหรูหราขาดรุ่งริ่ง...และในแววตา...็เต็มไปด้วยา "ว่างเปล่า"...และา "หวาดกลัว"...
"หัวใจกระบี่" ของเา...ถูกำลายแล้วโดยสิ้นเชิง!
"ลูกข้า!"
จักรพรรดิเหมันต์...ผู้ซึ่งรอคอยอยู่ด้วยาร้อนรน...ทะยาน่าเข้าไปรับบุตรชายของตนเอง!
เมื่อพระองค์ไ้เห็นสภาพี่น่าอนาถขององค์ชาย...พระพักตร์ของพระองค์็พลันบิดเบี้ยวด้วยาโกรธเกรี้ยวอย่างี่ไม่เคยมีาก่อน!
"มันเกิดอะไรขึ้น!? ู้ใ!? ู้ใี่บังอาจำกับเ้าเช่นนี้!?"
องค์ชายรัชทายาท...ตัวสั่นเทา...เาชี้มือี่สั่นระริก...าัทิศทางของเย่เฟิง...
"เา...เป็นเา...เ้าปีศาจนั่น...มันำลายข้า...มันำลายทุกสิ่งทุกอย่าง!"
เากรีดร้องออกา...ราวกับคนเสียสติ...
จิตสังหารี่น่าสะพรึงกลัว...ไ้ระเบิดออกา่าของจักรพรรดิเหมันต์!
"เฟิง! เ้า...สมควรตาย!"
แรงกดดันระดับจักรพรรดิี่แท้จริง...ไ้เข้าปกคลุมทั่วทั้งเทือกเา!
จักรพรรดิเหมันต์...ไ้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของพระองค์ออกาแล้ว!
พระองค์...ำัะมือ...สังหารเย่เฟิง...เพื่อี่ะล้างาอัปยศอดสูนี้!
แ่...
"ฝ่าบาท...ทรงคิดะำอะไร?"
ประมุขตำหนักน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์...ไ้ก้าวออกาเบื้องหน้า...
นางไม่ไ้ปลดปล่อยิ่าใดๆ...แ่ัืสงบนิ่ง...ขวางอยู่ระหว่างจักรพรรดิ...และเย่เฟิง...
"่าลืมไปแล้วรึ...ว่านี่ืการประลอง...ี่บรรพบุรษไ้ร่วมกันสถาปนาขึ้น"
"ในสนามรบ...าเป็นาตาย...ขึ้นอยู่กับโชคชะตา...และ 'าสาารถ' ของตนเอง"
"บุตรชายของ่า...ไร้าสาารถ...จนถูกำลายหัวใจกระบี่...นั่นืชะตากรรมี่เาเลือกเอง"
"หาก่าคิดะมือกับ 'ัแ' ของตำหนักเาในตอนนี้...็เท่ากับว่า...่าำัะ 'ฉีก' ...พันธสัญญาโบราณ...ด้วยพระองค์เอง!"
ทุกคำพูดของนาง...เฉียบคม...ราวกับกระบี่น้ำแข็ง!
มันืการ "เตือน"...และในขณะเดียวกัน...็ืการ "ท้าทาย"!
จักรพรรดิเหมันต์...จ้องมองนางด้วยสายพระเนตรี่ลุกโชน...
พระองค์ทรงทราบดีว่า...นาง่าไ้ถูกต้อง...
หากพระองค์มือ...สงคราม...็ะปะทุขึ้นในทันที!
และในตอนนี้...ราชวงศ์...ัไม่พร้อม!
"ดี...ดีาก..."
พระองค์สะกดกลั้นาโกรธเกรี้ยวไว้...จนพระวรกายสั่นเทา...
"เรื่องในวันนี้...ข้า...ะจดจำไว้!"
พระองค์หันไปมองเย่เฟิง...ด้วยสายพระเนตรี่ราวกับะแช่แข็งทุกสิ่ง...
"ส่วนเ้า...เ้าเด็กเหลือขอ...อย่าไ้คิดว่าเรื่องนี้ะจบง่ายๆ...ตราบใดี่เ้าัอยู่ในดินแเหมันต์...ข้าขอสาบานว่า...เ้าะไม่มีวันไ้อยู่อย่างสงบสุข!"
มันื "คำประกาศิต"...าราชันย์!
ืการประกาศ...ว่าะตามล่า...จนถึงี่สุด!
เย่เฟิง...ผู้ซึ่งืนิ่งเงียบาโดยตลอด...
ไ้ยกยิ้มขึ้นี่มุมปาก...
"ข้า...ะรอ"
คำตอบี่เรียบง่าย...แ่ัเต็มไปด้วยาหยิ่งผยองี่ไม่ปิดบัง!
มันไ้ราดน้ำมัน...ไปในกองเพลิงแห่งาโกรธเกรี้ยวของจักรพรรดิ...จนลุกโชนขึ้นไปอีก!
จักรพรรดิเหมันต์...ไม่ไ้่าสิ่งใดอีก...
พระองค์สะบัดพระหัตถ์...แล้วนำพา่าี่น่าสมเพชขององค์ชายรัชทายาท...ัขึ้นไปบนราชรถมังกรน้ำแข็ง...
"ัวัง!"
ราชรถ...ไ้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า...แล้วหายลับไป...
ทิ้งไว้เพียง...จิตสังหารี่เยียบเย็น...และ "หนี้แค้น" ...ี่ไม่อาจะชำระล้างไ้...
เมื่อคนของราชวงศ์ไ้าไปแล้ว...
ประมุขตำหนักน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์...มองตามราชรถมังกรน้ำแข็งี่หายลับไปในม่านเมฆา...รอยยิ้มบนใบหน้าของนางไ้หายไป...ถูกแทนี่ด้วยาเคร่งขรึมและเยียบเย็น...
นางหันัา...มองัเย่เฟิงและเจี้ยนอี้...
"พวกเ้าทั้งสอง...ำไ้ดีาก" นาง่า...น้ำเสียงของนางไม่ไ้มีายินดี...แ่ัแฝงไว้ด้วยาหนักอึ้ง
"สิ่งี่เกิดขึ้นในวันนี้...ไ้ฉีกหน้ากากของราชวงศ์จนไม่เหลือชิ้นดี...แ่ในขณะเดียวกัน...มัน็ไ้ผลักให้เา...และพวกเา...าือยู่บน '' ของสงคราม...บัดนี้...ไม่มีี่ให้ถอยัอีก่ไปแล้ว"
บรรยากาศี่เคยเต็มไปด้วยายินดีในวาสนา...พลันแปรเปลี่ยนเป็นาตึงเครียด...
เย่เฟิงและเจี้ยนอี้...ต่าง็เข้าใจดีว่า...ชัยชนะในวันนี้...ืการจุดชนวนสงครามี่แท้จริง!
"จงัไปัตำหนัก...แล้วจงเตรียมตัวให้พร้อมี่สุด" ประมุขตำหนัก่า่ "เพราะข้าเชื่อว่า...าสงบสุขจอมปลอมนี้...ะคงอยู่ไ้อีกไม่นาน...จักรพรรดิเหมันต์...ะไม่มีวัน...ปล่อยให้าอัปยศอดสูในครั้งนี้...ผ่านไปโดยง่ายอย่างแน่นอน"
นางสะบัดแขนเสื้อ...
เรือผลึกน้ำแข็ง...ไ้ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง...มุ่งหน้าัไปัตำหนักน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์...
ทิ้งไว้เพียง...เทือกเาี่รกร้าง...และ "เา" ของสงคราม...ี่ำัะาเยือนดินแเหมันต์...ในไม่ช้า...
(จบบท)
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??