เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

บทที่ 491: สุญญตาที่กำลังร่ำไห้

สุญญตา...กำลังร่ำไห้

มันคือเสียงกรีดร้องที่ไร้ซึ่งคลื่นเสียง คือบทเพลงแห่งการล่มสลายที่บรรเลงขึ้นจากการฉีกขาดของผืนผ้าแห่งความเป็นจริง เย่เฟิงพุ่งทะยานผ่านซากปรักหักพังของสิ่งที่เคยเป็น "เรือนจำดารา" กายาแห่งสมดุลของเขากลายเป็นเพียงลำแสงสีเงินยวงสายหนึ่งที่แหวกว่ายไปท่ามกลางมหาสมุทรแห่งความโกลาหล รอบกายของเขาคือภาพของจุดจบแห่งจักรวาลย่อส่วน เศษเสี้ยวของดวงดาวที่เคยส่องสว่างมานานนับอสงไขย บัดนี้กลับแตกสลายกลายเป็น-่าอุกกาบาตที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงหลากสีอันบิดเบี้ยว พวกมันพุ่งผ่านร่างของเขาไปใ๞ระยะเฉียดฉิว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้ของโอโซนอันเข้มข้นที่กัดกร่อนปอด และความร้อนที่แผดเผาผิวหนังจนแทบจะมอดไหม้ รอยแยกมิติสีดำทมิฬปรากฏขึ้นและหายไปอย่างฉับพลันราวกับบาดแผลบนท้องฟ้า พวกมันดูดกลืนทุกสิ่งที่ขวางหน้าเข้าไปใ๞ความว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งก้นบึ้ง ปลดปล่อยเสียงหวีดหวิวอันน่าสะพรึงกลัวที่สั่นพ้องโดยตรงกับจิตวิญญาณ ทำให้โลหิตใ๞กายของเขาสั่นสะเทือนราวกับจะเดือดพล่าน

เขากระชับอ้อมแขนที่ประคองร่างอันบอบบางของเฟิ่งซีอิงไว้แนบอก ทุกการเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวังสูงสุดราวกับกำลังประคองสมบัติที่เปราะบางที่สุดใ๞จักรวาล นางยังคงหลับใหล...สงบนิ่งอยู่ท่ามกลางหายนะที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ใบหน้าของนางซีดเผือดแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสงบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พลังงานแห่ง "จารึกสุริยันหลบหนี" ที่หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของนางได้สร้างเกราะป้องกันที่มองไม่เห็นขึ้นมา มันคือแสงสีทองนวลตาที่สั่นไหวอยู่ใต้ผิวหนังของนาง...เป็นดั่งดวงดาวอันมั่นคงที่ส่องสว่างอยู่ท่ามกลางพายุแห่งการทำลายล้าง การได้เห็นนางปลอดภัย...คือสมอเรือเพียงหนึ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจที่ใกล้จะแตกสลายของเขาไว้ไม่ให้จมดิ่งลงไปใ๞ความบ้าคลั่งที่อยู่รอบกาย

‘ข้าทำถูกแล้ว...’ กระแสสำนึกของเขาตอกย้ำกับตนเอง มันไม่ใช่การหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง แต่คือความจริงอันบริสุทธิ์ที่ผุดขึ้นมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของจิตวิญญาณ การตัดสินใจครั้งนั้น...การเลือกหนึ่งชีวิตแทนที่จะเลือกทั้งจักรวาล...มันคือราคาที่เขาต้องจ่าย และเขาก็ยอมรับมันโดยไม่มีความเสียใจใดๆ หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย บาปกรรมของการปลุก "ผู้ล่า" และ "คนสวน" ให้ตื่นขึ้น...ภาระของการเป็นผู้ฉีกกระชากม่านพลังที่ปกป้องจักรวาล...เขาจะแบกรับมันไว้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว ขอเพียงแค่นาง...สตรีผู้ยอมสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขา...ยังมีลมหายใจอยู่เคียงข้างเขาต่อไป ความรักอันบริสุทธิ์นี้ได้หลอมรวมเข้ากับเจตจำนงของราชันย์มังกร กลายเป็นพลังใจที่แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่ากายาเหล็กไหลใดๆ มันคือปราการด่านสุดท้ายที่ทำให้เขายังคงมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนท่ามกลางความวิปลาสนี้

ทว่าเจตจำนงเพียงอย่างเดียว...ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงที่โหดร้ายได้ พลังงานที่เขาเพิ่งจะฟื้นฟูขึ้นมาเล็กน้อยจากการสัมผัสกับเต๋าบรรพกาล...กำลังจะหมดสิ้นลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่เขาต้องหลบหลีกเศษซากของดวงดาวหรือรอยแยกมิติ...เขาก็ต้องสูญเสียพลังปราณไปมหาศาล กายาแห่งสมดุลที่เคยไร้เทียมทาน บัดนี้กลับปรากฏรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นทั่วทั้งร่าง ความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกเข้าไปถึงไขกระดูกได้หวนกลับมาอีกครั้ง...รุนแรงและบีบคั้นยิ่งกว่าเดิม เขารู้ดีว่าตนเองกำลังแข่งขันกับเวลา...ไม่เพียงแค่เวลาที่เรือนจำดารานี้จะล่มสลายโดยสมบูรณ์...แต่ยังรวมถึงเวลาที่พลังชีวิตของเขาจะดับมอดลงไปด้วย แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป...มุ่งตรงไปยังทิศทางที่เขาเชื่อว่าเป็นทางออก...เส้นทางที่คุ้นเคยของ "มรรคาเร้นมังกร" ที่เขาเคยเ๨ิ๞๡า๫ผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง มันคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่...คือแสงสว่างริบหรี่ ณ ปลายอุโมงค์แห่งความโกลาหลนี้

แต่แล้ว...ใ๞วินาทีที่เขากำลังจะมองเห็นแสงสว่างที่คุ้นเคยนั้น...

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!

เสียงสะเทือนที่รุนแรงที่สุดนับตั้งแต่ที่การล่มสลายได้เริ่มต้นขึ้น...ก็ได้ระเบิดออกมาจากใจกลางของมิติ! มันคือเสียงกรีดร้องสุดท้ายของความเป็นจริง...คือการถอนหายใจเฮือกสุดท้ายของโลกที่กำลังจะตาย! คลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นได้ซัดสาดไปทั่วทุกทิศทุกทาง...บดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้กลายเป็นธุลีผง! เย่เฟิงรู้สึกราวกับถูกภูผาเทวะนับล้านลูกพุ่งเข้าชนอย่างจัง! โลหิตคำโตพุ่งออกจากปากของเขากลายเป็นสายหมอกสีแดงฉาน...ก่อนจะถูกความว่างเปล่าดูดกลืนหายไปใ๞พริบตา

และเมื่อเขารวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมาได้อีกครั้ง...ภาพเบื้องหน้าก็ได้ทำให้หัวใจของเขา...จมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังอันหนาวเหน็บที่สุด

มิติเบื้องหน้าของเขา...ณ ตำแหน่งที่ควรจะเป็นทางออก...ได้บิดเบี้ยวและพังทลายลงอย่างสมบูรณ์! มันไม่ได้เป็นเพียงรอยแยก...แต่มันคือ "หลุม" ขนาดมหึมาที่เชื่อมต่อกับความว่างเปล่าโดยตรง! เส้นทางหลบหนีที่เขารู้จักเพียงหนึ่งเดียว...ความหวังสุดท้ายที่ค้ำจุนจิตใจของเขาไว้...บัดนี้ได้ถูกลบล้างออกจากความเป็นจริงไปแล้วโดยสิ้นเชิง! เขาถูกตัดขาด...ถูกจองจำ...อยู่ใ๞สุสานที่กำลังจะฝังกลบตนเอง...โดยสมบูรณ์

ทางรอดได้หายไปแล้ว...ถูกกลืนกินโดยความโกลาหลที่เขาเป็นผู้ปลดปล่อยมันออกมาเอง โชคชะตาช่างเล่นตลกได้อย่างโหดร้ายและงดงามใ๞คราวเดียวกัน เย่เฟิงลอยคว้างอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของมิติที่กำลังจะตาย...ความรู้สึกของการถูกต้อนจนมุมได้บีบคั้นหัวใจของเขาจนแทบจะหยุดเต้น แต่เขากลับไม่มีเวลาที่จะจมดิ่งอยู่กับความสิ้นหวังนั้นได้นานนัก เพราะหายนะระลอกใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม...กำลังก่อตัวขึ้นรอบกายของเขาอย่างรวดเร็ว การพังทลายของทางออก...ได้ทำลายสมดุลสุดท้ายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ใ๞เรือนจำดาราแห่งนี้...และได้ปลุกอสูรร้ายที่แท้จริงให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล

ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!

อากาศที่เคยว่างเปล่ารอบกายของเขาพลันบิดเบี้ยวและสั่นไหวอย่างรุนแรง! กระแสธารแห่งพลังงานทำลายล้างที่มองไม่เห็นได้เริ่มก่อตัวขึ้นจากทุกทิศทุกทาง...มันคือ "พายุมิติ"...คือผลลัพธ์โดยตรงจากการที่กฎเกณฑ์แห่งจักรวาลถูกฉีกกระชากออกจากกัน! มันคือกระแสลมที่ไม่ได้พัดพาอากาศ...แต่พัดพา "ความว่างเปล่า"...มันคือคลื่นที่ไม่ได้ซัดสาดน้ำ...แต่ซัดสาด "การลบล้าง"! ทุกสิ่งที่ถูกมันสัมผัส...ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด...ก็จะถูกบดขยี้...ถูกฉีกกระชาก...และถูกลบล้างให้หายไปจากความเป็นจริงใ๞ระดับอะตอม! กลิ่นอายแห่งความตายอันบริสุทธิ์ได้คละคลุ้งไปทั่ว...มันคือกลิ่นของจุดจบ...กลิ่นของความไม่มีอะไร...กลิ่นที่สามารถทำให้จิตวิญญาณของเทพเจ้าต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

‘ข้าต้องหนี!’ สัญชาตญาณดิบแห่งการเอาชีวิตรอดได้กรีดร้องขึ้นมาใ๞ใจของเขา! เขาไม่ได้คิดถึงทางออกอีกต่อไปแล้ว...เป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวใ๞ตอนนี้...คือการ "อยู่รอด" จากพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา! เขาปลุกพลังใ๞ดวงตาของตนเองขึ้นมาอีกครั้งอย่างสุดกำลัง! "เนตรแห่งเต๋า" ที่เคยส่องสว่างราวกับดวงดาว...บัดนี้กลับริบหรี่และสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ใกล้จะดับมอด...แต่ถึงกระนั้น...มันก็ยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ โลกใ๞สายตาของเขาแปรเปลี่ยนไปอีกครั้ง...เขาไม่ได้เห็นเพียงพายุที่บ้าคลั่ง...แต่เห็น "กระแส" ที่ไหลเวียนอยู่ภายใ๞นั้น...เห็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุด...และเห็นจุดที่อันตรายที่สุด...มันคือแผนที่แห่งความตายและความรอด...ที่ถูกวาดขึ้นด้วยภาษาของเต๋าโดยตรง

เขาไม่ได้ลังเลแม้แต่ชั่วลมหายใจเดียว! เขากระชับอ้อมแขนที่ประคองเฟิ่งซีอิงไว้...แล้วพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางของพายุมิตินั้นด้วยความเร็วสูงสุด! มันคือการกระทำที่บ้าคลั่งและดูเหมือนจะเป็นการฆ่าตัวตายใ๞สายตาของผู้อื่น...แต่สำหรับเขาแล้ว...มันคือเส้นทางเดียวที่จะมีโอกาสรอด! ใจกลางของพายุ...คือจุดที่กระแสธารแห่งการทำลายล้างไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งที่สุดก็จริง...แต่มันก็คือจุดที่ "สมดุล" ที่สุดเช่นเดียวกัน! เขาใช้ "กายาแห่งสมดุล" ของตนเองเป็นสมอเรือ...สร้างเกราะป้องกันแสงสีเงินยวงที่บางเบาราวกับฟิล์มน้ำขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายของตนเองและนางไว้...แล้วปล่อยให้กระแสธารแห่งความโกลาหลที่อยู่ภายนอก...และพลังแห่งสมดุลที่อยู่ภายใ๞...สร้างสภาวะสมดุลอันเปราะบางขึ้นมา...เพื่อต้านทานแรงฉีกกระชากของมิติ!

ครืด...ครืด...ครืด...

เสียงที่น่าขนลุกได้ดังขึ้นรอบกายของเขา...มันคือเสียงของมิติที่กำลังเสียดสีกับเกราะป้องกันของเขา! เขารู้สึกราวกับร่างกายของตนเองกำลังจะถูกบดขยี้ให้แหลกเป็นผุยผง...แรงกดดันอันมหาศาลได้บีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง...พยายามจะทำลายสภาวะสมดุลอันเปราะบางที่เขาสร้างขึ้น! พลังปราณที่แห้งเหือดของเขาถูกสูบออกไปอย่างบ้าคลั่ง...รอยร้าวบนกายาแห่งสมดุลเริ่มขยายใหญ่ขึ้น...ความเจ็บปวดที่เสียดแทงไปถึงไขกระดูกได้ซัดกระหน่ำเข้ามาใ๞ทุกเสี้ยววินาที! แต่เขาก็ยังคงกัดฟันสู้ต่อไป...เจตจำนงของเขายังคงแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า...เพราะเขารู้ดีว่า...หากเกราะป้องกันนี้พังทลายลง...ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะจบสิ้นลงใ๞ทันที

‘ข้ายังไหว...ข้าต้องไหว...’ เขากระซิบกับตนเองใ๞ใจ...เลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากได้กลายเป็นน้ำแข็งใ๞ทันทีที่สัมผัสกับความเย็นเยียบของสุญญตา เขารู้สึกถึงสติที่เริ่มเลือนราง...ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว...เสียงกรีดร้องของมิติเริ่มดังขึ้นใ๞หู...ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะจบสิ้นลงแล้วจริงๆ...เขากำลังจะพ่ายแพ้...ไม่ใช่เพราะศัตรู...แต่เพราะความยิ่งใหญ่ของจักรวาลที่เขาหาญกล้าไปท้าทายมัน

ใ๞วินาทีที่เขากำลังจะหมดสติและถูกกลืนกินโดยพายุแห่งการทำลายล้างนั้นเอง...

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!

แรงกระแทกอันรุนแรงที่มาจากทิศทางที่คาดไม่ถึง...ได้ซัดสาดเข้ามาที่แผ่นหลังของเขาอย่างจัง! มันคือเศษซากของดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่งที่ถูกพายุพัดพามาด้วยความเร็วสูง! เกราะป้องกันแห่งสมดุลที่เปราะบางอยู่แล้ว...ได้แตกสลายออกเป็นเศษแสงนับล้านใ๞ทันที! พลังงานทำลายล้างของพายุมิติได้ไหลบ่าเข้ามาสัมผัสกับร่างกายของเขาโดยตรง!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

เขากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดจะพรรณนา! ความรู้สึกราวกับร่างกายกำลังจะถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ได้ซัดกระหน่ำเข้ามา! แต่ถึงกระนั้น...เขาก็ยังคงใช้สัญชาตญาณสุดท้าย...พลิกตัว...แล้วใช้แผ่นหลังของตนเอง...รับแรงกระแทกทั้งหมดไว้...เพื่อปกป้องร่างที่หลับใหลของเฟิ่งซีอิงที่อยู่ใ๞อ้อมแขน! ร่างของเขากระเด็นไปราวกับว่าวที่สายป่านขาด...กระแทกเข้ากับซากปรักหักพังของดวงดาวนับครั้งไม่ถ้วน...ก่อนจะหยุดนิ่งลงใ๞ที่สุด...ท่ามกลางความเงียบงัน...และความมืดมิด...

สติ...ได้หวนกลับคืนมาอย่างเชื่องช้า...ราวกับแสงอรุณที่ค่อยๆ สาดส่องเข้ามาใ๞ห้องที่มืดมิด เย่เฟิงลืมตาขึ้น...ภาพเบื้องหน้าของเขาพร่ามัวและสั่นไหว...เสียงอื้ออึงยังคงดังก้องอยู่ใ๞หู...และความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างนั้นรุนแรงเสียจนแทบจะทำให้เขาต้องกรีดร้องออกมาอีกครั้ง เขารู้สึกถึงกระดูกที่แหลกสลาย...อวัยวะภายใ๞ที่ฉีกขาด...และพลังปราณที่ว่างเปล่าโดยสมบูรณ์...เขากำลังจะตาย...ความจริงอันเยือกเย็นนั้นได้ปรากฏขึ้นใ๞ใจของเขาอย่างชัดเจน

‘เฟิ่งซีอิง...’ นั่นคือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาใ๞ห้วงสำนึกที่ใกล้จะดับสูญ เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย...ก้มลงมองร่างใ๞อ้อมแขน...แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างถึงที่สุด นางยังคงปลอดภัย...เกราะป้องกันที่สร้างจาก "จารึกสุริยันหลบหนี" นั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้...มันได้ปกป้องนางจากแรงกระแทกทั้งหมดไว้โดยสมบูรณ์...มีเพียงเขา...ที่ต้องรับผลกรรมทั้งหมดไว้แต่เพียงผู้เดียว แต่เขาก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย...การได้เห็นนางปลอดภัย...มันคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใ๞ความพ่ายแพ้ครั้งนี้

เขาพยายามจะขยับร่างกาย...แต่กลับทำไม่ได้...ร่างกายของเขาไม่ตอบสนองต่อคำสั่งอีกต่อไปแล้ว เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใ๞ร่างกาย...ความเย็นที่ไม่ได้มาจากภายนอก...แต่มาจากภายใ๞...มันคือความเย็นของความตายที่กำลังจะมาเยือน เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีเวลาอีกต่อไปแล้ว...เขาได้๻่๪๱ู้มาอย่างสุดความสามารถ...แต่สุดท้าย...เขาก็ยังคงพ่ายแพ้...ไม่ใช่แค่พ่ายแพ้ต่อพายุมิติ...แต่พ่ายแพ้ต่อโชคชะตา...

ใ๞ขณะที่เขากำลังจะหลับตาลง...ยอมรับใ๞จุดจบของตนเอง...

เขาก็ได้มองเห็นมัน...

ท่ามกลางความมืดมิดที่ควรจะสมบูรณ์แบบ...ท่ามกลางซากปรักหักพังที่ควรจะไร้ซึ่งชีวิต...แสงสว่างอันริบหรี่สายหนึ่ง...ก็ได้ส่องประกายขึ้นมาจากส่วนลึกของความโกลาหล

มันไม่ใช่แสงที่เจิดจ้าหรือยิ่งใหญ่...แต่มันคือแสงสีทองจางๆ ที่ "มั่นคง" อย่างน่าประหลาด มันคือจุดแสงเพียงจุดเดียวใ๞สายตาของเขา...ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากความโกลาหลที่อยู่รอบกายเลยแม้แต่น้อย มันส่องสว่างอย่างสงบนิ่ง...ราวกับดวงดาวโบราณที่เฝ้ามองการล่มสลายของจักรวาลมานับครั้งไม่ถ้วน...มันคือความหวัง...ใ๞รูปแบบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน

‘นั่นมัน...อะไรกัน?’ ความสงสัยได้จุดประกายแสงสุดท้ายขึ้นมาใ๞จิตใจที่กำลังจะมอดดับของเขา เขารู้สึกได้ใ๞ทันทีว่านี่ไม่ใช่ทางออกดั้งเดิมของ "มรรคาเร้นมังกร"...มันคือบางสิ่งที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง...บางสิ่งที่ถูกซ่อนเร้นไว้ใ๞ส่วนที่ลึกที่สุดของเรือนจำแห่งนี้...และเพิ่งจะถูกเปิดเผยออกมา...เพราะการล่มสลายครั้งใหญ่นี้นั่นเอง และใ๞ขณะที่เขากำลังจ้องมองไปยังแสงสว่างปริศนานั้น...เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด...กลิ่นอายที่แผ่วเบาและเก่าแก่...กลิ่นอายที่คล้ายคลึงกับพลังดั้งเดิมของ "ไข่มุกมังกรบรรพกาล" ที่หลอมรวมอยู่ใ๞ร่างกายของเขา!

ความหวัง...ได้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง...ใ๞รูปแบบที่คาดไม่ถึงที่สุด มันไม่ใช่ทางรอด...แต่มันคือ "ปริศนา"...ปริศนาที่จะมอบเหตุผลให้แก่เขา...ที่จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เขาไม่รู้ว่าแสงสว่างนั้นคืออะไร...ไม่รู้ว่ามันคือกับดักสุดท้ายของราชันย์แห่งความโกลาหล...หรือคือมรดกที่แท้จริงของบรรพบุรุษที่ถูกซ่อนไว้...แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกต่อไปแล้ว เขาต้องไป...ต้องไปให้ถึงที่นั่น...ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยสิ่งใดก็ตาม

เย่เฟิงรวบรวมเจตจำนงทั้งหมดที่ยังคงหลงเหลืออยู่...แล้วกรีดร้องขึ้นมาใ๞ใจอย่างสุดเสียง! เขาไม่ได้กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด...แต่กรีดร้องด้วยความเด็ดเดี่ยว! เขาใช้เจตจำนงนั้น...เป็นแส้...เฆี่ยนตีร่างกายที่ใกล้จะแตกสลายของตนเองให้เคลื่อนไหวอีกครั้ง! เขากัดฟันกรอด...แล้วเริ่มคืบคลาน...ทีละนิด...อย่างเชื่องช้าและน่าสมเพช...ท่ามกลางซากปรักหักพังและความมืดมิด...โดยมีเพียงแสงสว่างปริศนาอันริบหรี่...เป็นดวงดาวนำทางเพียงหนึ่งเดียว...ใ๞การเ๨ิ๞๡า๫ครั้งสุดท้ายนี้