เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

บทที่ 896: ปีกแห่งรุ่งอรุณและเงาที่ไล่หลัง

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม ท้องนภาเหนือมหานครดาราเร้นถูกฉีกกระชากด้วยคลื่นพลังงานที่บ้าคลั่ง

เบื้องล่างนั้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความพินาศย่อยยับที่งดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน "หอคอยศาสตรา" โลหะสีดำทมิฬนับร้อยที่เคยลอยตระหง่านเสียดฟ้า บัดนี้เมื่อไร้ซึ่ง "ค่ายกลแกนกลาง" คอยค้ำจุน พวกมันก็เริ่มสูญเสียอำนาจการลอยตัว โครงสร้างโลหะบิดเบี้ยวและส่งเสียงกรีดร้องเสียดหู ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินราวกับดาวตกสีดำที่ไร้ค่า

ฝุ่นควันและเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นปกคลุมทั่วทั้งนคร เปลี่ยนมหานครที่เคยรุ่งโรจน์ให้กลายเป็นทะเลเพลิงภายในพริบตา

"อึก...!"

บนหลังของพยัคฆ์ดาวตกทมิฬที่กำลังทะยานฝ่าม่านเมฆด้วยความเร็วสูงสุด ร่างของเย่เฟิงกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เขาพยายามกลั้นความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ไม่อาจต้านทานได้ ในที่สุดเขาก็โก่งคออาเจียนออกมา

พรวด!

โลหิตสีดำสนิทและร้อนระอุราวกับน้ำมันเดือดพุ่งออกจากปากของเขา รดลงบนขนสีนิลของพยัคฆ์จนเกิดเสียง ฉ่า และไอควันสีขาวลอยคลุ้ง กลิ่นคาวเลือดที่เจือปนด้วยกลิ่นไหม้ของแก่นชีวิตทำให้บรรยากาศบนหลังพยัคฆ์หนักอึ้งลงในทันที

"เย่เฟิง!"

เฟิ่งซีอิงหวีดร้องด้วยความตกใจ นางรีบโผเข้ามาประคองร่างที่ซูบผอมและสั่นเทาของเขาไว้ในอ้อมแขน มือเรียวบางรีบทาบลงบนแผ่นหลังของเขา ถ่ายทอดปราณชีวิตสีเขียวมรกตเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต

"อย่าฝืน... ท่านอย่าฝืนเดินพลังอีกเลย รากฐานของท่าน..." น้ำเสียงของนางสั่นเครือ ดวงตาคู่งามคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาเมื่อสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าภายในร่างของชายหนุ่ม

เย่เฟิงหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด ทว่าดวงตาสีทองอำพันคู่นั้นกลับยังคงสงบนิ่งและลึกล้ำดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง เขาค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปาก

สายตาของเขาเลื่อนไปมองปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าอก...

มันไม่ใช่สีดำสนิทดุจรัตติกาลอีกต่อไป

แต่เป็นสีขาวโพลน... ขาวโพลนราวกับหิมะพันปีที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

นี่คือราคาที่เขาต้องจ่าย... ราคาแห่งการแลกเปลี่ยนกับกาลเวลาเพื่อดึงวิญญาณของสหายกลับมาจากความตาย

"แค่ผมขาว..." เย่เฟิงเอ่ยเสียงแหบพร่า แต่มุมปากกลับยกยิ้มบางๆ ที่ดูอ่อนโยนและเด็ดเดี่ยว "เทียบกับชีวิตของหลิวเทียนซงแล้ว... ราคานี้ถือว่าถูกยิ่งนัก"

คำพูดนั้นทำให้หลิวเทียนซงที่ยืนระวังภัยอยู่ท้ายขบวนถึงกับตัวสั่นสะท้าน แผ่นหลังที่กว้างใหญ่ของจักรพรรดิอมตะสั่นไหวเล็กน้อย เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาที่มองออกไปเบื้องหลังเต็มไปด้วยความจงรักภักดีที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งเพื่อเจ้านายผู้นี้

"นายท่าน..." หลิวเทียนซงกระซิบในลำคอ "ชีวิตที่เหลืออยู่ของข้า... เป็นของท่านแล้ว"

"คิดจะหนี? ฝันไปเถอะ!!"

เสียงคำรามด้วยโทสะของซิงหลัวดังไล่หลังมา ราวกับเสียงของมารร้ายที่กัดไม่ปล่อย แม้ระยะทางจะห่างออกไปไกลแล้ว แต่จิตสังหารที่รุนแรงยังคงพุ่งทะลุผ่านอากาศมาทิ่มแทงผิวหนังจนเจ็บแสบ

ครืนนนนน!

ท่ามกลางกลุ่มควันเหนือซากเมือง "เรือเหาะรบเกราะทมิฬ" สามลำขนาดมหึมา แหวกม่านควันพุ่งออกมาดุจฉลามร้ายที่ได้กลิ่นคาวเลือด ลำตัวของพวกมันสร้างจากโลหะดาราที่สลักเสลาด้วยอักขระอาคมสีแดงฉาน ปีกโลหะขนาดใหญ่กระพือพัดสร้างคลื่นลมที่รุนแรง

ไม่เพียงแค่นั้น ฝูง "วิหคอินทรีเหล็กไหล" นับร้อยตัว ซึ่งเป็นสัตว์อสูรจักรกลที่ถูกสร้างขึ้นจากศาสตร์บรรพกาล ก็บินโฉบลงมาจากท้องฟ้า เสียงปีกโลหะที่ตัดผ่านอากาศดังหวีดหวิวแสบแก้วหู

"ยิง! อย่าให้พวกมันรอดไปได้!" ซิงหลัวที่ยืนอยู่บนหัวเรือรบคำรามสั่งการ

วูบ! วูบ! วูบ!

ค่ายกลบนเรือเหาะและปากของอินทรีเหล็กไหลเปล่งแสงเจิดจ้า ก่อนจะปลดปล่อย "ศรแสงอาคม" นับพันดอกพุ่งเข้าใส่กลุ่มของเย่เฟิงดุจห่าฝนแห่งความตาย!

ลำแสงสีแดงฉานกรีดร้องแหวกอากาศ พลังทำลายล้างของแต่ละดอกเพียงพอที่จะระเบิดภูเขาทั้งลูกให้กลายเป็นจุณ

"ระวัง!" เฟิ่งซีอิงหน้าถอดสี นางกอดเย่เฟิงและเด็กสาวไว้แน่น พยายามจะกางม่านพลังป้องกัน แต่ด้วยสภาพที่อ่อนแอ นางรู้ดีว่าไม่อาจต้านทานได้

แต่ก่อนที่ศรแสงจะมาถึง...

"ฮึ่ม! เศษเหล็กพรรค์นี้ คิดจะทำร้ายนายท่านงั้นรึ?"

หลิวเทียนซงแค่นเสียงเย็นชา ร่างของเขาหายวับไปจากหลังพยัคฆ์

วินาทีต่อมา เขาปรากฏตัวขึ้นกลางเวหา ขวางกั้นระหว่างพยัคฆ์และ-่าฝนศรแสง ร่างกายของเขาเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้า แรงกดดันระดับจักรพรรดิอมตะขั้นกลางระเบิดออกมาดุจพายุคลั่ง

"เคล็ดกระบี่เมฆา... วายุพิทักษ์!"

ชิ้ง!

กระบี่ในมือของเขาวาดออกไปอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน ปราณกระบี่สีครามนับหมื่นสายก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงวายุหมุนขนาดมหึมา หมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวสะเทือนเลื่อนลั่น

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

ศรแสงอาคมนับพันดอกที่พุ่งเข้ามา ปะทะเข้ากับกำแพงวายุและถูกปัดกระเด็นออกไปอย่างไร้ทิศทาง บ้างก็ระเบิดกลางอากาศกลายเป็นดอกไม้ไฟแห่งความตาย บ้างก็สะท้อนกลับไปโดนฝูงอินทรีเหล็กไหลจนร่วงหล่นดั่งใบไม้ร่วง

"เข้ามา!"

หลิวเทียนซงไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขาเหยียบอากาศดีดตัวพุ่งเข้าใส่ฝูงอินทรีเหล็กไหลด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

"กระบี่เมฆา... ตัดพิรุณ!"

แสงกระบี่สายหนึ่งพาดผ่านท้องฟ้า มันบางเฉียบและรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด แต่กลับทรงพลังจนตัดผ่านเกราะโลหะของอินทรีเหล็กไหลนับสิบตัวขาดครึ่งในดาบเดียว!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เศษซากโลหะและชิ้นส่วนจักรกลร่วงกราวลงสู่พื้นเบื้องล่าง หลิวเทียนซงร่ายรำกระบี่กลางเวหาราวกับเทพสงคราม ทุกท่วงท่าดุดันและเด็ดขาด ไม่มีอินทรีตัวใดสามารถผ่านด่านเขาเข้ามาได้แม้แต่ตัวเดียว

"นี่คือพลังของ... ขุนพลแห่งราชันย์มังกร!"

เสียงตะโกนของหลิวเทียนซงดังก้องกังวาน ประกาศนามใหม่ของตนด้วยความภาคภูมิใจ

"ไป! อย่าหยุด!" เย่เฟิงกัดฟันสั่งการ แม้จะมองเห็นการต่อสู้อันยอดเยี่ยมของหลิวเทียนซง แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงการซื้อเวลา กองทัพของซิงหลัวมีมากเกินไป และพลังของหลิวเทียนซงก็มีขีดจำกัด

พยัคฆ์ดาวตกทมิฬสัมผัสได้ถึงเจตจำนงของนายเหนือหัว มันคำรามลั่น ร่างกายของมันเริ่มลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีดำ... มันกำลังเผาผลาญ "แก่นโลหิต" ของตนเองเพื่อเร่งความเร็วขั้นสูงสุด!

ฟึ่บ!

ร่างของพยัคฆ์กลายเป็นเส้นแสงสีดำ พุ่งทะยานผ่านม่านพลังชั้นสุดท้ายของมหานครดาราเร้นที่กำลังปิดตัวลง

ฉีกกระชาก!

เสียงม่านพลังฉีกขาดดังสนั่น พยัคฆ์ดาวตกพาเย่เฟิงและคณะทะลุผ่านออกมาได้สำเร็จในวินาทีสุดท้าย

เบื้องหน้าของพวกเขา คือท้องฟ้าสีครามสดใสและ "ทะเลเมฆ" ที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุด แสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องลงมากระทบใบหน้า ขับไล่ความมืดมิดและกลิ่นคาวเลือดแห่งสงครามให้เลือนหายไป

หลิวเทียนซงที่รั้งท้าย ดีดตัวครั้งสุดท้าย สลัดหลุดจากฝูงศัตรูและพุ่งตามมาลงจอดบนหลังพยัคฆ์อย่างแม่นยำ แม้จะหอบหายใจและมีบาดแผลเพิ่มขึ้น แต่แววตาของเขากลับเปี่ยมด้วยความปิติยินดี

"เรา... รอดแล้วขอรับ"

เย่เฟิงไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่มองกลับไปเบื้องหลัง... มองดูเงามืดของมหานครที่กำลังเล็กลงเรื่อยๆ

เขาสัมผัสได้... สายตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอาฆาตมาดร้าย ยังคงจ้องมองเขามาจากยอดซากปรักหักพังนั้น

'ซิงหลัว... ครั้งหน้า ข้าจะเป็นฝ่ายไปหาเจ้าเอง'

ขณะที่ทุกคนกำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก เย่เฟิงกลับขมวดคิ้วมุ่น

เขาลองพยายามโคจรพลัง... ไม่ใช่พลังปราณที่สูญเสียไป แต่เป็นพลังกายาบรรพกาลที่ควรจะพลุ่งพล่านอยู่ในเลือดเนื้อและกระดูก

ทว่า... สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความเงียบงัน

ความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่น

พลังกายที่เคยบดขยี้มิติได้ บัดนี้กลับสงบนิ่งราวกับมหาสมุทรที่ถูกแช่แข็ง ไม่ว่าเขาจะพยายามกระตุ้นเพียงใด มันก็ไม่ตอบสนอง ราวกับว่า... ราวกับว่ามังกรบรรพกาลในร่างของเขาได้เข้าสู่การจำศีลลึก หรือเลวร้ายกว่านั้น...

หรือว่าการฝืนใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อช่วยชีวิตหลิวเทียนซง จะทำให้เขาต้องสูญเสียมันไป... ตลอดกาล?