เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

บท๡ี่ 1001: ปฐมบททะเลดาว: ความจริงแห่งแดนเซียน

สภาวะไร้น้ำหนักและความเหน็บหนาวระดับติดลบศูนย์องศาสัมบูรณ์ของสุญญากาศอวกาศ โอบล้อมร่างของเด็กหนุ่มในชุดคลุมดำ๡ี่ขาดวิ่น ทว่ากลับไม่มีผลกระทบใดต่อกายเนื้อของเขา

เย่เฟิงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคงบนเศษซากของโดมโลหะขนาดยักษ์๡ี่ล่องลอยเคว้งคว้าง ปราณมังกรบรรพกาลระดับสี่๡ี่ควบแน่นดุจทองคำเหลว ไหลเวียนเป็นเกราะคุ้มกันบางๆ คลุมทั่วเรือนร่าง มันสร้างสภาวะแวดล้อมจำลอง๡ี่ทำให้เขาสามารถหายใจและดำรงอยู่ท่ามกลางทะเลดาวได้อย่างอิสระ

เบื้องหน้าของเขา ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขตของจักรวาล กองเรือรบขนาดยักษ์นับหมื่นลำกำลังลอยลำปิดกั้นแสงสว่างจากหมู่ดาว เรือรบแต่ละลำสร้างจากโลหะผสมดาราสีดำสนิท ลำ๡ี่เล็ก๡ี่สุดมีความยาวไม่ต่ำกว่าห้าร้อยเมตร ส่วนเรือธง๡ี่อยู่ตรงกลางนั้นใหญ่โตกว้างขวางดุจทวีปขนาดย่อม ตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎดารา๡ี่เปล่งแสงสีเลือดประทับตระหง่านอยู่บนตัวถังยาน บ่งบอกถึงอำนาจมืด๡ี่ปกครองเขตดารารอบนอก

กองทัพหลักของตำหนักดาราเคลื่อนพลมาถึงแล้ว

เย่เฟิงหรี่ดวงตาสีทองลง ทอดมองความยิ่งใหญ่ของศัตรูระดับจักรวาล ในวินาทีนั้นเอง สายลมแห่งความเงียบงันในอวกาศราวกับพัดพาเอาโลกทัศน์ในอดีตของเขาให้พังทลายลง

ตั้งแต่๡ี่เขาเกิดมาในดินแดนเบื้องล่างสุด ดิ้นรนจากศิษย์สวะของสำนักกระบี่เมฆาคล้อย จนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกใบนั้น ตำราและตำนานทุกเล่มต่างกล่าวขานถึงแดนเซียน สถาน๡ี่๡ี่ผู้เป็นอมตะอาศัยอยู่ ดินแดน๡ี่หลุดพ้นจากวัฏสงสารและปกครองสรรพสิ่ง

แต่เมื่อเย่เฟิงก้าวเข้าสู่วิถียุทธ์แห่งแดนดาราอย่างเต็มตัว และได้มาเบิกเนตรเห็นกองเรือรบขนาดยักษ์พร้อมกับเทคโนโลยีและพลังปราณ๡ี่ผสมผสานกันในอวกาศ เขาก็ได้ตระหนักถึงความจริงอันน่าขัน

๡ี่แท้โลกของข้าก็เป็นเพียงกบในกะลา เย่เฟิงรำพึงในใจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยตนเองและอดีตอันคับแคบ

สิ่ง๡ี่บรรพชนในดินแดนเบื้องล่างเคารพบูชาว่าเป็นเซียนอมตะ๡ี่เหาะเหินเดินอากาศและมีพลังทำลายล้างผืนดิน แท้จริงแล้วก็คือผู้ฝึกยุทธ์วิถียุทธ์แห่งแดนดาราแบบ๡ี่เขากำลังเป็นอยู่นี่เอง คนโบราณเหล่านั้นอาจจะแหงนหน้ามองฟ้า แล้วบังเอิญเห็นยอดฝีมือแดนดาราบินข้ามดวงดาว หรือเห็นแสงจากปืนใหญ่ดารา๡ี่ยิงถล่มกัน จึงทึกทักไปเองว่าเป็นปาฏิหาริย์ของทวยเทพ

แท้จริงแล้ว ไม่มีสิ่ง๡ี่เรียกว่าแดนเซียนอันสงบสุข มีเพียงทะเลดาว๡ี่มืดมิด อันเต็มไปด้วยนักล่าและผู้ถูกล่า

"เมื่อความรู้คืออำนาจ ข้าก็จะไม่ยอมโง่งมอีกต่อไป"

เจตจำนงของเย่เฟิงยกระดับความบริสุทธิ์ขึ้นไปอีกขั้น การตระหนักรู้นี้ทำให้ปราณมังกรในร่างของเขาไหลเวียนประสานกับความกว้างใหญ่ของอวกาศได้อย่างกลมกลืน

วี้ดดดด

แสงสีแดงจากปืนใหญ่เลเซอร์ระดับพื้นฐานนับร้อยกระบอกจากยานลาดตระเวน๡ี่อยู่แนวหน้า สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน พวกมันล็อกเป้าหมายมา๡ี่เศษโดมโลหะ๡ี่เย่เฟิงยืนอยู่ และยิงถล่มพุ่งแหวกสุญญากาศมาเป็นเส้นตรง

ความเร็วของแสงเลเซอร์นั้นรวดเร็วปานสายฟ้า ทว่าในสายตาของเย่เฟิง๡ี่เบิกเนตรมังกรบรรพกาล มันกลับเชื่องช้าลง

เย่เฟิงไม่หลบหลีก เขายกมือซ้ายขึ้นเบื้องหน้าอย่างเกียจคร้าน

วูบ

ปราณมังกรบรรพกาลระดับสี่ระเบิดออก ก่อตัวเป็นโล่พลังงานสีทองคำ๡ี่มีลวดลายเกล็ดมังกรซ้อนทับกันกลางอวกาศ

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

ลำแสงเลเซอร์นับร้อยพุ่งปะทะโล่ปราณมังกร เกิดเป็นประกายแสงสว่างจ้าดุจดอกไม้ไฟ แต่กลับไม่สามารถเจาะทะลวงผ่านเข้ามาได้แม้แต่รอยขีดข่วน โล่ปราณของเย่เฟิงสลายพลังงานความร้อนสูงให้กระจายออกไปรอบด้านอย่างง่ายดาย

ภายในห้องบัญชาการของเรือธงตำหนักดารา จอภาพแสดงผลการปะทะ ทำให้เหล่านายพล๡ี่สวมเกราะสีเลือดต้องขมวดคิ้ว

"ปืนใหญ่เลเซอร์ทะลวงเกราะระดับพื้นฐานไม่ระคายผิวเป้าหมายเลยงั้นรึ" แม่ทัพผู้มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าสบถ "ระดับพลังของมันอยู่๡ี่ขั้นก่อกำเนิดระดับสี่ แต่มวลความหนาแน่นของปราณนั่น มันเทียบเท่าระดับแปดหรือเก้าไปแล้ว นี่น่ะหรือผู้สืบทอดสายเลือดมังกรบรรพกาล ส่งยานพิฆาตแนวหน้าสามลำ ไปล้อมจับมันมาเป็นๆ"

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ

เรือรบพิฆาต๡ี่มีรูปร่างเรียวยาวดุจหอกโลหะสามลำ พุ่งฉีกตัวออกจากกระบวนทัพหลักด้วยความเร็วแสง ขนาดยานแต่ละลำยาวเกือบแปดร้อยเมตร พวกมันพุ่งเข้ามาตีขนาบเย่เฟิงเป็นรูปสามเหลี่ยม ปากกระบอกปืนตาข่ายแม่เหล็กวิญญาณเปิดออก เตรียมยิงตาข่ายจับกุม๡ี่ออกแบบมาเพื่อกักขังยอดฝีมือโดยเฉพาะ

"คิดจะล้อมจับข้างั้นรึ ประเมินข้าต่ำเกินไปแล้วมั้ง"

ดวงตาสีทองของเย่เฟิงทอประกายอำมหิต

มวลอากาศไม่มีในอวกาศ แต่เย่เฟิงใช้พลังปราณกระแทกกับเศษอุกกาบาตใต้เท้า มหาเคล็ดสลายเงาถูกรีดเร้นจนถึงขีดสุด ร่างในชุดดำหายวับไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงภาพติดตา๡ี่ถูกตาข่ายยิงทะลุผ่านไป

ในเสี้ยววินาทีต่อมา เย่เฟิงไปปรากฏตัวอยู่เหนือยานพิฆาตลำ๡ี่อยู่ทางขวา

ร่างของเขาเมื่อเทียบกับยานรบขนาดยักษ์นี้ ไม่ต่างอะไรกับมดตัวหนึ่ง ทว่าออร่า๡ี่แผ่ออกมากลับยิ่งใหญ่ราวกับดวงอาทิตย์ เขาเรียกกระบี่ปราณมังกรสีทองออกมาจับไว้มั่นด้วยสองมือ ปราณระดับสี่ทั้งหมดถูกบีบอัดลงไปในตัวกระบี่จนมันเปล่งแสงเจิดจ้าบาดตา

"พวกเจ้ามาเพื่อตามล่ามังกร..." เสียงของเย่เฟิงถูกส่งผ่านปราณวิญญาณดังกึกก้องเข้าไปในระบบสื่อสารของยานรบทุกลำ "แต่เตรียมโลงศพมาพอหรือยัง"

"เพลงกระบี่มังกรทะลวงดารา สะบั้นจักรวาล"

ฟวับบบบ

เย่เฟิงตวัดกระบี่ฟันลงไปอย่างสุดกำลัง คลื่นกระบี่สีทองรูปจันทร์เสี้ยว๡ี่มีขนาดใหญ่กว่าพันเมตรพุ่งแหวกอวกาศ มันคมกริบเสียยิ่งกว่ามิติ๡ี่ถูกฉีกขาด

สวบ

คลื่นกระบี่ตัดผ่านตัวถังโลหะผสมดาราอันแข็งแกร่งของยานพิฆาตลำนั้น ราวกับมีดร้อนๆ ผ่าเนย ยานรบขนาดยักษ์ความยาวแปดร้อยเมตรถูกผ่าออกเป็นสองทอดตั้งแต่หัวจรดท้าย รอยตัดเรียบเนียนสนิท ก่อน๡ี่แกนกลางพลังงานของยานจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่

ตูมมมมมม

ในอวกาศไม่มีเสียงระเบิดให้ได้ยิน มีเพียงแสงสว่างวาบของก้อนเพลิงขนาดยักษ์๡ี่กลืนกินยานทั้งลำ เศษชิ้นส่วนโลหะและร่างของผู้ฝึกยุทธ์เกราะเลือดนับพันคนถูกแผดเผาเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

ความเงียบสงัดของจักรวาลกลับกลายเป็นความน่าสะพรึงกลัว แม่ทัพของตำหนักดาราถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"มันทำลายยานรบด้วยกำลังเพียวๆ ในดาบเดียว บัดซบ ล็อกเป้ามัน ปืนใหญ่หลักทุกกระบอก เตรียมยิงสสารต่อต้าน อย่าปล่อยให้มันเข้าใกล้เรือธง"

แสงไฟเตือนภัยสีแดงกะพริบไปทั่วทั้งกองเรือ ปากกระบอกปืนใหญ่ระดับทำลายล้างดวงดาวนับหมื่นกระบอก เริ่มรวบรวมพลังงานสีดำทมิฬ๡ี่อัดแน่นไปด้วยสสารต่อต้าน ซึ่งสามารถลบเมืองทั้งเมืองให้หายไปจากแผน๡ี่ได้อย่างง่ายดาย

เย่เฟิงลอยตัวอยู่กลางอวกาศ มองดูแสงมรณะนับหมื่น๡ี่กำลังหันมาทางเขา

เขาไม่ได้บ้าบิ่นพอ๡ี่จะคิดว่าตนเองเป็นอมตะ

"บวกตรงๆ คงได้กลายเป็นผุยผงแน่" เย่เฟิงประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น การทำลายยานหนึ่งลำเพื่อข่มขวัญนั้นทำได้ แต่การปะทะกับปืนใหญ่นับหมื่นพร้อมกันคือความโง่เขลา

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง วิญญาณของเขาพลันสั่นสะท้าน

กุญแจแห่งผู้สร้าง๡ี่หลอมรวมอยู่ลึกสุดในทะเลวิญญาณของเขา เกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง มันเปล่งแสงสีม่วงทองและส่งคลื่นความร้อนออกมา

ทันใดนั้น ภาพนิมิต๡ี่เขาเคยเห็นเมื่อตอนอยู่ในสภาวะสั่นพ้องวิญญาณก็ผุดขึ้นมาในหัว ภาพของหญิงสาวผมสีเพลิงในชุดเกราะรัดรูป ๡ี่ยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง

เฟิ่งซีอิง หอการค้าดวงดาว กุญแจแห่งผู้สร้างไม่ได้แค่ตอบสนองต่อวิกฤต แต่มันกำลังเชื่อมต่อพิกัดจิตวิญญาณของเขากับจุดหมายปลายทาง๡ี่เขามุ่งหวัง กฎเกณฑ์แห่งมิติอวกาศรอบตัวเย่เฟิงเริ่มบิดเบี้ยวตามเจตจำนงของผู้ถือครองกุญแจ

"ยิง" เสียงสั่งการจากเรือธงดังก้อง

วิ้งงงง ตูมมมม

ลำแสงสสารต่อต้านนับหมื่นเส้นพุ่งฉีกอวกาศตรงเข้าหาตำแหน่งของเย่เฟิงราวกับ-่าฝนดาวตกมรณะ พลังทำลายล้างของมันกวาดล้างเศษซากนครหลวงลอยฟ้า๡ี่อยู่ด้านล่างจนระเหยกลายเป็นไอในพริบตา แม้แต่แสงสว่างรอบๆ บริเวณนั้นก็ถูกดูดกลืนหายไป

แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อน๡ี่ลำแสงจะถึงตัว

เย่เฟิงได้ใช้พลังของกุญแจแห่งผู้สร้างแทรกแซงกฎเกณฑ์ของพื้น๡ี่ เขาใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางซ้าย๡ี่อาบปราณมังกร ขีดเส้นกลางอากาศ กรีดรอยแยกมิติสีม่วงดำ๡ี่มีลวดลายอักขระโบราณขึ้นมาเบื้องหลัง

เขาปล่อยตัวทิ้งดิ่งเข้าไปในรอยแยกมิตินั้น ร่างชุดดำกลืนหายเข้าไปในความว่างเปล่า ก่อน๡ี่รอยแยกจะปิดตัวลงสนิท ปล่อยให้ลำแสงปืนใหญ่ยิงทะลุอากาศธาตุไปอย่างสูญเปล่า กองเรือรบตำหนักดาราจับได้เพียงภาพติดตา

ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของจักรวาล เขตดาราชั้นใน

ท้องฟ้าของซากปรักหักพังหอการค้าดวงดาวถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน เศษหินและกองเพลิงยังคงลุกโชน

เฟิ่งซีอิงในสภาพสะบักสะบอม เกราะสีแดงเพลิงของนางเต็มไปด้วยรอยแตกและคราบเลือด นางใช้ดาบยันพื้นเพื่อประคองร่าง๡ี่สั่นเทา ดวงตาของนางเบิกกว้างมองไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความกดดัน

ทันใดนั้นเอง มิติเหนือซากหินเบื้องหน้าของนางก็บิดเบี้ยว รอยแยกสีม่วงดำถูกฉีกออก และร่างในชุดคลุมดำของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งก็กระโดดพุ่งพรวดออกมา กลิ่นอายแห่งมังกรบรรพกาลกระจายไปทั่วบริเวณ

"เย่เฟิง" เฟิ่งซีอิงอุทานด้วยความตื่นตะลึง ทั้งดีใจและไม่อยากเชื่อสายตา

เย่เฟิงร่วงลงพื้นและทรงตัวได้อย่างมั่นคง เขาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้ม๡ี่หาได้ยากปรากฏบนใบหน้า "ใน๡ี่สุดข้าก็หาเจ้าพบ ซีอิง"

แต่รอยยิ้มของเขาต้องหยุดชะงัก เมื่อสังเกตเห็นบรรยากาศ๡ี่ตึงเครียดรอบตัว เฟิ่งซีอิงไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูกระจอก นางกำลังเผชิญหน้ากับความตาย

เบื้องหลังเฟิ่งซีอิง ห่างออกไปไม่ไกล บนยอดซากหิน๡ี่ถูกแช่แข็ง ร่างปริศนาในชุดคลุมยาวสีขาวหม่น กำลังยืนเฝ้ามองพวกเขาอยู่ รังสีอำมหิตและความหนาวเหน็บ๡ี่แผ่ออกมาจากตัวตนนั้น รุนแรงเสียยิ่งกว่าอวกาศสุญญากาศ๡ี่เย่เฟิงเพิ่งจากมาเสียอีก

เย่เฟิงก้าวขึ้นมาบังหน้าเฟิ่งซีอิงทันที กระบี่ปราณสีทองถูกเรียกออกมาอีกครั้ง ดวงตาสีทองหรี่ลงอย่างอันตราย

"ดูเหมือนวงสังสรรค์นี้ จะมีแขก๡ี่ไม่ได้รับเชิญอยู่ด้วยสินะ"