เรื่อง มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล
บที่ 1061: เคลื่อนทัพเหยียบฟ้า
เามืดมิดขนาดยักษ์เิ่ทาบทับลงบนผืหาสมุทรี่กั้นขวางระหว่างแดนเนรเทศและีปหลัก มหานครเหล็กกล้าขนาดยักษ์ี่เคยหลับใหลอยู่ใ้พิภพ บัดนี้กลับเคลื่อนคล้อยผ่า่านเมฆอย่างแช่มช้าทว่าทรงพลัง แรงกดอากาศี่เกิดจากการเคลื่อนี่ของมันทำให้น้ำทะเลเบื้องล่างเกิดเป็นคลื่นยักษ์โถมเข้าหาฝั่งดุจวันสิ้นโลก
บนระเบียงโลหะี่ยื่นออกมาจากตัวเื อาหลานในชุดเกราะผลึกดาราจักรสีดำขลิบทองยืนตระหง่านอยู่แถวหน้าสุด เบื้องหลังของนางคือนักรบองครักษ์ห้าร้อยนายี่แผ่กลิ่นอายสังหารอันเยือกเย็น แสงสะท้อนจากอาวุธโบราณใือของพวกเขาส่องปะาวาววับล้อกับแสงอาทิตย์ี่เิ่จะมืดมิดลงเพราะถูกเาของป้อมปราการบดบัง
'นี่คือพลังี่นายเหนือหัวมอบให้พวกเรา' อาหลานกำหอกสายฟ้าความร้อนสูงใือแน่นจนเกิดเสียงลั่น นัยน์ตาของนางจ้องมองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือี่ซึ่งีปหลักตั้งอยู่ 'ีปเทียนหยวน... พวกเจ้าขังเราไว้ในกรงขังมรณะนานเกินไปแ้'
ภายในห้องโถงบัลลังก์ เย่เฟิประทับนิ่งอยู่บนตำแหน่งสูงสุด จิตวิญญาณของเขาเชื่อมต่อกับปัญญาประดิษฐ์ของเืเป็นหนึ่งเดียว เขาสัมผัสไ้ถึงกระแสลม พลังงานของดวงดาว และความหวาดกลัวี่เิ่ก่อตัวขึ้นในชั้นบรรยากาศเบื้องหน้า
"เร่งเครื่องยนต์ดาราจักรเต็มกำลัง" เย่เฟิสั่งการด้วยเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานลึกไปถึงโครงสร้างโลหะของเื "ข้าต้องการให้คนในีปหลักไ้เห็นพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าก่อนเวลาอันควร"
"รับบัญชานายเหนือหัว ปรับสมดุลสนามพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า... เคลื่อนี่ด้วยความเร็วแหวกมิติในสาม สอง หนึ่ง..."
วูมมม
เสียงคำรามของเครื่องจักรกลบรรพกาลดังขึ้นเพียงชั่วอึดใจ ่ี่ป้อมปราการทั้งเืจะเลือนหายไปจากจุดเดิม ทิ้งไว้เพียงช่องว่างมิติี่สั่นสะเทือน พริบตาต่อมา มันก็ไปปรากฏตัวอยู่เหนือเขตน่านฟ้าชั้นนอกของีปเทียนหยวน ีปี่เคยยิ่งใหญ่และถือตัวว่าเป็นศูนย์กลางของโลก
ณ เืหลวงของีปหลัก ผู้คนนับล้านกำลังใช้ชีวิตอย่างหรูหราสมกับเป็นชนชั้นสูง นักรบผู้ฝึกตนในชุดคลุมสะอาดสะอ้านต่างเดินอวดบารมีกันตามท้องถนน ทว่าทันใดนั้น แสงแดดี่เคยสาดส่องอย่างร้อนแรงกลับวูบหายไป กลายเป็นความมืดมิดี่เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วในชั่วพริบตา
ความเงียบสงัดเข้าจู่โจมเืทั้งเื ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก ผู้คนต่างแหงนหน้าขึ้องท้องฟ้า และสิ่งี่เห็นทำให้หัวใจของพวกเขาแทบจะหยุดเต้น
ฐานรากโลหะขนาดยักษ์ี่มีลวดลายอักขระโบราณสีทองเรืองแสง กำลังลอยตระหง่านบดบังท้องฟ้าจิด มัีขนาดใหญ่โตจนไม่อาจมองเห็นขอบเขต ความกดดัหาศาลจากปราณดาราโบราณกดทับลงมาจนผู้ฝึกตนระดับต่ำหลายคนถึงกับกระอักเลือดและทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น
"นั่ัน... สัตว์ประหลาดระดับดาวเคราะห์ตัวใดกัน" เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังกึกก้อง "ระบบป้องกันภัยของพันธมิตรดาราจักรไปไหนหมด ทำไมมันถึงบุกมาถึงใจกลางีปไ้โดยไม่มีสัญญาณเตือน"
เหนือชั้นบรรยากาศขึ้นไป จักรพรรดิเกราะทองยืนกำหมัดแน่นอยู่ในศูนย์บัญชาการสูงสุด ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความอัปยศี่ถูกลูบคมถึงบ้านตนเอง
"เย่เฟิ... เจ้ากล้าดีอย่างไร" จักรพรรดิคำรามลั่น "เปิดใช้งา่านพลังแม่เหล็กไฟฟ้าระดับีปเดี๋ยวนี้ ระดมยิงปืนใหญ่ต่อต้านอากาศยานทั้งหมด ข้าจะสอยวิมานลอยฟ้าของมันให้ตกลงมาเป็นเศษเหล็ก"
ทันใดนั้น ลำแีฟ้าจากม่านพลังป้องกันก็ถูกกางขึ้นคลุมท้องฟ้าของีปหลัก พร้อมกับเสาเพลิงนับล้านจากปืนใหญ่ี่ระดมยิงขึ้นสู่เบื้องบนราวกับ-่าฝนไฟี่สวนกระแสแรงโน้มถ่วง
เย่เฟิี่นั่งอยู่บนบัลลังก์แสยะยิ้มี่มุมปากอย่างเยือกเย็น เขาไม่ไ้สั่งให้กางม่านป้องกันป้อมปราการด้วยซ้ำ ทว่าลำแสงเหล่านั้นกลับสลายตัวไปทันทีี่เข้าใกล้รัศมีของป้อมปราการดาราจักร ราวกับแมลงี่บินเข้าหาเปลวไฟ
"ถึงเวลาี่พวกเจ้าต้องเรียนรู้รสชาติของการถูกเหยียบย่ำแ้" เย่เฟิกล่าวเีุ้ต่ำ ่ี่ปืนใหญ่ปะาดาราใ้ฐานเืจะเิ่ส่องแีทองแดงี่น่าสะพรึงกลัว
เามืดมิดไ้บดบังแ่าแห่งความเย่อหยิ่ง บัดนี้ าล้างบางั้อำนาจไ้เปิาขึ้น ณ ใจกลางีปศักดิ์สิทธิ์แ้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??