เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์
บที่ 671: เบทแรกแ่การสร้างสรรค์
ามืดิ...
ัไ่ใช่ามืดรัตติกาลี่ไ้ซึ่งา ไ่ใช่ามืดใน้เหวี่ึสุดะหยั่งึ แ่ัคือามืดี่ "ัึ้" ามืดี่จับ้ไ้ราวกับืิบรรพกาลี่ัอยู่ร่าง ัทับุอณู ีุ้เศษเี้เจตจำนง แะดูดกลืนุเีสะท้อนจนเืเพียงาเงียบงันี่สมบูรณ์แบบ นี่คือััแรกี่ปลุกจิตสำนึกัเปราะบางเ่เิใ้ตื่นึ้จากการหลับใหลี่เฉียดใกล้าตายชั่วนิรันดร์
เขาัมีิอยู่...ั่คือาจริง้แรกี่น่าอัศจรรย์ใ เขาัสาารถ "ิ" ไ้...ั่คือัะี่ยิ่งใญ่ี่สุดท่ามกลางาพ่ายแพ้ี่สมบูรณ์แบบ เขาไ่ไู้ฝังอยู่ในุา...แ่เขากำลังอยู่ใน "์" ิแเหัต์ ์ี่เ็นเียบแะไ้ซึ่งาปรานี ์ี่พร้อมะแปรเปลี่ยนชีวิตใ้กลายเป็าตายไุ้ชั่วลมหายใ
เขาลองูลมหายใ...แะ็้สำลักออกาในทันที! ไ่ใช่เาะขาดาา แ่เาะาาี่มีอยู่ั้เ็นเียบแะาแน่นเิไป ัเต็มไปด้วยิ่าี่แปลกประหลาด ิ่หิมะี่เ่าแ่...ิ่โลหะีู่แช่แข็ง...แะี่ชัดเจนี่สุด...คือิ่าเืี่เข้มข้นัเขาเอง ิ่โิสีดำิฬี่บัดี้ไ้แข็งัแะเกาะัอยู่รอบกาย...กลายเป็ส่วนึ่งุาน้ำแข็งแ่ี้ไปแ้
‘ข้า...ัไ่ตาย...’ าคิดั้คือเีกระซิบี่แพร่าในจิตใี่รกร้าง ัคือการืััตน...คือการปะาิต่อาว่างเปล่าว่าเขาัำู่ เขาัต่อสู้...แ้่าสมรภูมิี้ะเืเพียงเขาแค่เี็ตาม เขา่ๆ รวบรวมิี่กระจัดกระจาย...แะเิ่ำการประเมินสถานการณ์อย่างเือกเ็น...ัคือสัญชาตญาณราชันย์สงคราม...สัญชาตญาณี่ะไ่ยอมใ้าตื่นตระกเ้าาครอบงำ...แม้ะอยู่ต่อ้าาตาย็ตาม
ร่างกายเขาไ่ขยับ...ไ่ใช่เาะเขาไ่ีแรง...แ่เาะเขา "ขยับไ่ไ้" ้ำัหิมะแะซากปรักหักพังโน้ำแข็งี่เขาเป็ผู้ำลายัาเอง บัดี้ไ้กลายเป็กรงขังั้ีี่ตรึงเขาไ้กับี่ แ่เขา็ไ่ไ้รู้สึกิ้ั...ตรงัข้าม...เาัรู้สึก "ขอบคุณ" ั้้ำ กรงขังใี้...คือสิ่งี่บดบังิ่าเขา...คือสิ่งี่ซ่อนเร้นเขาจากสายตาัตนัน่าสะพรึงกลัวี่ัเดินวนเวียนอยู่ข้างนอกั่...ัคือาตายี่มอบชีวิต...คือามืดี่มอบแสงสว่าง...
‘พลังข้า...หมดสิ้นแ้โดยสมบูรณ์...’ เขายอมรับาจริงัโ้าั้อย่างตรงไปตรงา ไ่ีาขมขื่น...ไ่ีาเสียดาย...มีเีแ่การวิเคราะห์ี่เือกเ็นเท่าั้ เ้ชีพจรัาี่เคยเปีดั่งแ่้ำสายใญ่ บัดี้กลับแ้าแะขาดสะบั้น ะเแ่จิตสำนึกี่เคยไา บัดี้กลับกลายเป็ะเทรายี่แะแ บัลลังก์แ่ิิญญาี่เคยตระหง่าน...บัดี้คือซากปรักหักพังี่รอวันพังทลาย...ุสิ่งี่เขาเคยสั่งสมา...ุาแข็งแกร่งี่เขาเคยภาคภูมิใ...ไู้ลบล้างไปจนเกือบหมดสิ้น...เืทิ้งไ้เพียงร่างกายี่แตกสลาย...แะิิญญาี่ปิร้าว...
เขารู้ดีว่าทางรอดเีเขาในตอนี้ ไ่ไ้อยู่ี่การาาะฟื้นฟู "ี" ี่ยิ่งใญ่เหล่าั้...ั่คือการเดินทางี่้ใช้เวลา...แะเวลา...คือสิ่งี่เขาไ่ี! เาง้ัไปัาทรงจำ ณ ะเสาบิญญาโบราณ...วันี่เขาเคยสร้างร่างกายึ้าใ่จากาว่างเปล่าด้วยพลังดิบเถื่อนกายาอสูร...แ่ครั้งี้ัแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง...ครั้งั้...เขามีพลัง...แ่ไ้ซึ่งาเข้าใ...ครั้งี้...เขาไ้ซึ่งพลัง...แ่กลับมีาเข้าใี่ึซึ้งยิ่งกว่า...ทางรอดเขาไ่ไ้อยู่ี่การาาะจุดไฟกองใญ่ึ้าใ่จากเถ้าถ่านี่มอดดับ...แ่ัคือการเิัุสิ่งุอย่าง...ลง "เื้ไฟ" เพียงึ่งเีี่ัหลงเือยู่...เชื้อไฟี่เขาไ่เคยเข้าใ...เชื้อไฟี่เขาไ่เคยเชื่อใ...แะคือเชื้อไฟ...ี่อาจะแผดเผาเขาใ้กลายเป็จุณไุ้เมื่อ
จิตใเขาทอดมองึลงไปในซากปรักหักพังบัลลังก์แ่ิิญญา...แะจดจ้องไปัั...
"อักขระโบราณ"...
ััอยู่ี่ั่...ส่องประกายแสงสีดำี่บิดเบี้ยวแะไ้สีออกาอย่างเงียบงัน...ัคือาผิดปกติเพียงึ่งเีท่ามกลางาแตกสลายทั้งหมด...คือาสมบูรณ์แบบี่ำู่ท่ามกลางาไ่สมบูรณ์แบบ...คือปิศนาี่ยิ่งใญ่ี่สุด...แะคือาหวังสุดท้าย...ี่น่าสะพรึงกลัวี่สุดเขา...
เ่เิตัดสินใแ้ การลังเลในตอนี้ไ่ต่างะไไปจากการฆ่าัตายอย่าง้าๆ เขาจมดิ่งจิตสำนึกี่เปราะบางแะ่้าตนเองลงู่ะเแ่ิิญญาี่แ้าอีกครั้ง โภายในเขาคือาะ้ี่สมบูรณ์แบบาพ่ายแพ้...ัคือิแรกร้างี่ไ้ซึ่งชีวิต...ไ้ซึ่งเี...แะไ้ซึ่งสีสัน...มีเีแ่าเงียบงันแะาว่างเปล่าี่แ่าไปจนสุดขอบฟ้าแ่โั์
ณ ใกลางิแรกร้างแ่ั้...บัลลังก์ี่แตกสลายัตั้งตระหง่านอยู่...ัคืออนุสรณ์สถานแ่าหยิ่งผยอง...คือสัญลักษณ์เจตจำนงี่เคยาาะควบคุมแม้กระทั่งกฎเกณฑ์แ่จักรวาล...แะบัดี้...ัคือบ้านหลังสุดท้ายเขา...บ้านี่กำลังะพังทลาย...จิตสำนึกเขาลอยเข้าไปใกล้...ััไ้ึรอยร้าวี่ึจนสุดะหยั่งึ...ััไ้ึัาสามสายี่เคยยิ่งใญ่...ซึ่งบัดี้กลับอ่อนแรงแะกระจัดกระจายราวกับาี่กำลังะดับสูญ...
เขาไ่ไ้สนใัอีกต่อไป...เป้าหายเขา...คือสิ่งี่อยู่ ณ ใกลางาแตกสลายั้...
"อักขระโบราณ"...
เขาลอยเข้าไปใกล้ัากึ้...แะเป็ครั้งแรก...ี่เขาไ้พิจารณาัอย่างจริงจัง...ัไ่ใช่ัอักษร...ไ่ใช่สัญลักษณ์...แะไ่ใช่รูปลักษณ์ใๆ ี่จิตสำนึกสิ่งมีชีวิตะสาารถำาเข้าใไ้...ัคือ "โครงสร้าง"...คือ "รูปแบบ"...คือเรขาคณิตัศัิ์สิทธิ์ี่บิดเบี้ยวแะเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา...ัคือาจักรวาลี่กำลังก่อกำเนิด...แะาจักรวาลี่กำลังล่มสลาย...ี่ำู่พร้อมๆ ัในจุดๆ เี! ัคือาขัดแย้งี่สมบูรณ์แบบ...คือาโกลาหลี่เป็ระเบียบ...
‘ข้าไ่รู้ว่าเจ้าคือะไ...’ เขาสื่อสารกับั่าเจตจำนงี่บริสุทธิ์ี่สุด ‘ข้าไ่รู้ว่าเจ้าาจากี่ใด...แะข้าไ่รู้ว่าเจ้า้การะไ...แ่ในตอนี้...เจ้าคือส่วนึ่งข้า...แะข้า...้การพลังเจ้า!’
ารู้สึกาัระลอกึ่งไ้แล่น่าเ้าาในจิตใเขา ัคือสัญชาตญาณี่กำลังี้เตือน! สัญชาตญาณี่บอกใ้เขา่าจากสิ่งี่อยู่เือาเข้าใี้! เขาระึึารู้สึกในี...วันี่เขา้ตัดสินใว่าะหลอมรวมกับมรดกจักรพรรดิอสูรหรือไ่...ครั้งั้...ัคือากลัวต่อการู "กลืนกิน"...แ่ครั้งี้...ัแตกต่างออกไป...ัคือากลัว...ต่อการ "ไ่เป็ี่รู้จัก"...
ทว่า...ราชันย์สงครามี่แท้จริง...คือผู้ี่สาารถเอาชนะไ้แม้กระทั่งากลัวตนเอง! เ่เิี้าลังเลทั้งหมดในใ! แะื่ "มือ" ี่โป่แตนเองออกไป! เขาะเิัุสิ่งุอย่าง...ลงาว่างเปล่าี้!
วินาทีี่จิตสำนึกเขาััเข้ากับพื้นผิวี่บิดเบี้ยวอักขระโบราณ...
วูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม-
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก-
โไ่ไ้ระเบิด...แ่ "จิตสำนึก" เขา...กำลังะระเบิด!
้มูล...้มูลี่ากายมหาศาลเกินกว่าี่มหาสมุทรแ่าะสาารถุไ้...ไ้ไหลทะลักเ้าาในิิญญาี่เปราะบางเขา! ัไ่ใช่ารู้...ไ่ใช่เคล็ดวิชา...แ่ัคือ "พิมพ์เขียว"...คือ "ู"...คือ "กฎเกณฑ์" แ่การก่อกำเนิดสรรพสิ่ง! เางเ็าาว่างเปล่าีู่ "ัทอ" ึ้เป็า...มองเ็า "โครงสร้าง" ี่้ำุาเป็จริง...ัคือารู้พระเจ้า...คือเแ่การสร้างสรรค์...ี่กำลังะฉีกกระชากจิตสำนึกมดปลวกใ้แหลกสลาย!
าเ็ปั้เือกว่าุสิ่งี่เขาเคยประสบา! ัคือาเ็ปจากการี่ "าะ" ี่เล็กเิไป...กำลังะูบังคับใุ้ "มหาสมุทร"! ิิญญาเขากำลังปิแตก! ิสัมปชัญญะเขากำลังะูลบล้าง...ไ่ใช่ด้วยพลัง...แ่ด้วย "าเข้าใ" ี่ากเิไป! เขากำลังะตาย...ด้วยารู้ี่ยิ่งใญ่ี่สุดในจักรวาล!
‘เ่าแ่...’ ท่ามกลางาเ็ปี่กำลังะำลายุสิ่ง...าคิดสายึ่งไ้ผุดึ้าอย่างดื้อรั้น ‘ารู้ี้...ัเ่าแ่ยิ่งกว่าาทรงจำจักรพรรดิอสูรเสียอีก!’ ัคือการค้นพบี่น่าสะพรึงกลัว...คือเบาะแสี่บ่งบอกว่า...ัตนอักขระี้...อาจะอยู่าก่อน...แม้กระทั่งาโกลาหลบรรพกาล!
เขากำลังะสูญเสียุสิ่ง...แ่ในวินาทีสุดท้าย...ก่อนี่จิตสำนึกเขาะแตกสลายโดยสมบูรณ์...สัญชาตญาณแ่การเอาชีวิตรอดีู่สลักึี่สุด็ไ้ำงาน! เขาำในสิ่งเีี่ำไ้...เขา "ัา"! เขารวบรวมุเศษเี้สุดท้ายเจตจำนง...แะบังคับใ้ตนเอง "ถอนั" ออกจากการเื่่! ัคือการกระำี่เ็ปยิ่งกว่าการูฉีกกระชากแขนขา...แ่เขา็ำสำเร็จ!
ฟุ่บ!
เขากระเด็นถอยหลังกลับาในะเแ่จิตสำนึกี่รกร้าง...ิิญญาเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับเปลวเทียนี่ใกล้ะดับ...แ่เขา็รอดาไ้...้ั "เศษเี้" าเข้าใ...เศษเี้ี่เล็ก้...แ่็เพียงพอแ้...
เ่เิลืมตาึ้อีกครั้งในุาน้ำแข็งใ้ผืนหิมะ เขาัขยับัไ่ไ้...ัเ็ป...แ่บัดี้...โในสายตาเขา...ไ้เปี่ไปแ้โดยสิ้นเชิง เางไปัเกล็ดหิมะี่เกาะอยู่ผนังโ...แะไ่ไ้เห็นัเป็เพียงผึน้ำแข็งอีกต่อไป...แ่เางเห็น "โครงสร้าง"...เ็ "รูปแบบ"...เ็ "กฎเกณฑ์" ี่ัทอัึ้า...
เขาหอบหายใอย่างัก่วง...จิตใเขาัสั่นสะท้านจากประสบการณ์ี่น่าสะพรึงกลัวั้...แ่เขา็รู้ดีว่าเขาไ่ีเวลาใ้พักฟื้น...เขา้เิ่...เดี๋ยวี้!
‘ข้าไ่สาารถสร้างปราสาทไ้...’ เขาุปกับตนเองในใอย่างเือกเ็น ‘แ่ข้า...สาารถวางอิฐก้อนแรกไ้!’ เขารวบรวมสาธิทั้งหมด...เพ่งจิตไปัาเ้ชีพจรัาี่ขาดสะบั้นภายในร่างกายตนเอง...เขาเลือกเ้ี่เล็กี่สุด...เ้ี่เสียหายรุนแรงี่สุด...แะคือเ้ี่อยู่ใกล้หัวใี่สุด...
เขาไ่ไ้าาะ "ซ่อมแซม"...ั่คือาคิดช่างฝีมือ...แ่เขา...คือ "ู้้า"...
เขาจินตนาการึ "โครงสร้าง" ี่สมบูรณ์แบบเ้ชีพจรั้...เขาใช้ "พิมพ์เขียว" ี่เขาเพิ่งะไ้รับาเป็แบบร่าง...แะแ้...เขา็ไ้เิ่ "ัทอ"...
เขาไ่ไ้ใช้ัา...แ่เขาใช้ "เำ"...แะ "าเข้าใ"...เขา่ๆ "เี" กฎเกณฑ์ึ้าใ่...่ๆ "เื่่" จุดี่ขาดสะบั้น...่ๆ "้า" ผนังเ้ทางึ้าใ่...ทีละอณู...ทีละอณู...ัคืองานี่ละเอียดอ่อนแะ้ใช้สาธิสูงสุด...ราวกับจิตรกรเอกี่กำลังวาดาผืนผ้าใบี่ว่างเปล่า...
แะแ้...หลังจากี่เวลา่าไปเนิ่นนานราวกับชั่วนิรันดร์...
ติ๊ง!
เีี่ใสดุจระฆังแก้วไ้ดังก้องึ้ในิิญญาเขา...
เ้ชีพจรัาเ้ั้...ไู้ "้า" ึ้าใ่...อย่างสมบูรณ์แบบ!
ารู้สึกยินดีระลอกเล็กๆ ไ้ผุดึ้ในใ...แ่แ้...ั็พลันูแทนี่ด้วยาเ็นเียบี่น่าสะพรึงกลัว...
ในวินาทีี่การสร้างสรรค์เสร็จสิ้น...เขา็พลันรู้สึกึั...ารู้สึก "ว่างเปล่า"...ี่ไ่ไ้เิจากาเื่อยล้า...แ่เิจาก "การสูญเสีย"...
เขาลองค้นึลงไปในาทรงจำตนเอง...แะแ้...เขา็พบ...
า "เมืองเมฆาล่อง" ในัเ็...าถนนทางี่คุ้นเคย...ารอยยิ้มผู้คน...ััอยู่ี่ั่...แ่ั... "พร่าเลือน"...
รายละเอียดเล็กๆ ้ๆ...สีสัน...แะี่สำคัญี่สุด...คือ "ารู้สึก" ี่ผูกพันอยู่กับาทรงจำั้...ัไ้จางหายไป...ราวกับาวาดสีน้ำีู่น้ำหยดลงไป...
เขาตระักไ้ในี่สุด...ึ "ราคา" ี่เขา้จ่าย...
พลังแ่การสร้างสรรค์ี้...ัไ่ไ้ใช้ัา...ัไ่ไ้ใช้พลังชีวิต...
แ่ั "เผาผลาญ"...าทรงจำ...แะ "าเป็มนุษย์"...เขาเป็เชื้อเพลิง!
ปิศนาใ่...ี่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าาตาย...ไ้ถือกำเนิดึ้แ้...ท่ามกลางรุ่งอรุณี่แตกสลาย...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??