เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์
บที่ 705: เเสี้ยวแ่ปฐมาและ้าแรก
เสียงสะท้อนแ่ระเบียบไ้จางหายไป...แ่แรงสั่นสะเทือนมันัคงก้องกังวานอยู่ใทุกอณูความเป็นจริง...
เย่เิทรุดาลงัพื้น้ำแ็ี่เย็นเฉียบ เากำ้า...หอบหายใ่าหนักหน่วงและเจ็บปวด...ทุกครั้งี่อากาศี่หนาวเหน็บไหลทะลักเข้าสู่ปอด...็ราวัีเแก้วัพันิ้กรีดเือยู่าใ ่าาเาอ่อนแอึขีดสุด...พลังีิี่เหลืออยู่เีน้อยิถูกูีออกไปหมดสิ้นใการดิ้นรนครั้งสุดท้าย เาสัมผัสไ้ึความเ็เีี่กัดิผิวหนัง...ไ้กลิ่นโอโซนอันแหลมคมี่เกิดาการปะทะกันมิติซึ่งัคงอบอวู่ใอากาศ...มองเห็นแสงสีทองี่เคยสาดส่องออกาาบัลลังก์กำลังริบหรี่และจางหายไป...และไ้ยินเีเสียงหอบหายใี่แหบพร่าเ...ี่ดังก้องอยู่ใความเงียบงันี่เพิ่งะหวนกลับคืนา...
เารอดีิ...แ่็เป็นเีการรอดีิี่เปราะบางราวัเปลวเทียนกลางพายุ...เามองลึกเข้าไปใทะเลแ่จิตสำนึก...และหัวใเา็เ็เีลง...ภาพบัลลังก์ผลึกสีทองี่เคยสมบูรณ์แบบและไร้ซึ่งี่ติ...บัดนี้กลับเต็มไปด้วย้าี่ะเีอ่อนราวัใยแมงมุม...แสงสีทองมันหม่นหมองและอ่อนแรง...ราวัดวงดาวี่ใกล้ะมอดดับ...มันไ้ปกป้องเาไ้...แ่มัน็ต้องจ่ายด้วยราคาี่มหาศาล...ราคา...ี่เาไม่แน่ใว่าะสาารถชดใช้คืนไ้หรือไม่...
‘...ัไม่พอ...’ ความคิดั้คือความสิ้นหวังระลอกใ่ี่ซัดะ่ำเข้าาใใ ‘ต่อให้ข้ารอดาี่นี่ไปไ้...แ่ใสภาพนี้...ข้า็ไม่ต่างะไไปาคนพิการ...บัลลังก์ี่เสียหาย...่าาี่ว่างเปล่า...ข้าะเอาะไไปต่อสู้? ะเอาะไไปหลอม้า่าาขึ้นาใ่? ื่า...นี่คือโชคชะตาข้า...ี่ะต้องตาย่าช้าๆ...ใดินแดนี่ถูกลืมเลือนแ่นี้...’ ความขมขื่นและความอัปยศอดสูไ้เิ่ก่อตัวขึ้นีั้ มันคือาิี่หอมหวาน...ี่กำลังะกัดิเจตจำนงใการต่อสู้ี่เพิ่งะลุกโชนขึ้นให้มอดดับลง...เาไ้ทุ่มเททุกสิ่งทุก่า...ดิ้นรนึี่สุด...แ่ผลลัพธ์ี่ไ้...กลับเป็นเีการยืดเวลาแ่ความตายออกไปเท่าั้...
ทว่า...ท่ามกลางความมืดมิดจิตใี่กำลังะยอมจำนนั้เอง...สายตาี่พร่ามัวเา็ไ้จับจ้องไปัภาพเบื้องหน้า...
โถ้ำี่เคยถูกเขตแดนสะกดจิตใครอบงำ...บัดนี้มันไ้กลับคืนสู่สภาพเดิม...แ่กลับไม่สมบูรณ์...คลื่นแ่ระเบียบี่บัลลังก์ปลดปล่อยออกา...มันไม่ไ้สลายหายไปโดยสิ้นเชิง...แ่ัคงหลงเหลืออยู่เป็นสายใยสีทองบางๆ...ี่ล่องอยู่ใอากาศ...พันรอบ่าโปร่งแสง "ภูตเั์บรรพา"...ำให้การก่อตัวขึ้นาใ่มันเป็นไป่าเชื่องช้าและติดขัด...
และี่สำคัญี่สุด...
"แก่นแท้เั์"...
มันัคงเด่นอยู่ ณ ใกลางโถ้ำ...สาดส่องแสงสีฟ้าอ่อนโยนออกา...ราวัดวงใเทพธิดาี่หลับใหล...บัดนี้...มันไร้ซึ่งการป้องกันโดยสิ้นเชิง!
ประาแสงี่บ้าคลั่ง...ไ้ลุกโชนขึ้นใดวงตาี่เคยสิ้นหวังเย่เิ!
‘...โอกาส...’ คำๆ ั้คือาฟ้าฟาดี่ำาเมฆหมอกแ่ความท้อแท้แหลกะเี! ‘นี่คือโอกาสเีครั้งเดียว! คือการเิัครั้งสุดท้าย!’ จิตใเากรีดร้อง่าบ้าคลั่ง! เาู้...เาู้ดีึคำเตือนผู้พิทักษ์...ู้ดีว่าการแตะต้องแก่นแท้ั้หายึะไ...มันคือการำาหัวใผนึก...คือการปลดปล่อยหายนะ...แ่มัน็คือหนทางรอดเีหนึ่งเดียวเาเช่นกัน! าเาไม่ำ...เา็ตาย...าเาำ...โลกอาจะึาวิบัติ...แ่เา็อาจะรอด!
ทางเลือก...มันคือทางเลือกี่เห็นแก่ตัวี่สุด...คือการตัดสินใี่น่ารังเกจี่สุด...แ่สำหรับ "ุา" ี่เพิ่งะถูกปุให้ื่ึ้...มันคือทางเลือกเีหนึ่งเดียวี่สมเหตุสมผล!
เย่เิไม่ไ้ลังเลอีกต่อไป! เาี้ทุกาัเ...ทุกความู้สึกผิดชอบชั่วดี...ลงใต้ส้นเท้า! ใิาีนี้...ไม่ีผู้สืบทอด...ไม่ีผู้พิทักษ์...ีเีแค่ "นักล่า"...ี่กำลังะกระโเข้าใส่เหยื่อี่ล้ำค่าี่สุด!
เาเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย...แรงทั้งหมดี่เกิดาความปรารถนาี่ะีีิรอด! กล้ามเนื้อทุกักรีดร้อง...เส้นเลือดใาปวดร้าว...แ่เากลับไม่สนใมัน!
ฟุ่บ!
่าี่บอบช้ำเาพุ่งทะยานไปข้างหน้า...ราวัลูกศรี่ถูกยิงออกาคันธนู!
"กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!"
ภูตเั์บรรพาสัมผัสไ้ึเจตนาเาทันที! มันกรีดร้องออกา่าเงียบงัน...เสียงี่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งมิติแ่จิตวิญญาณ! มันพยายามะ่าี่กระจัดกระจายเ...พยายามะ้าเขตแดนสะกดจิตใขึ้นาใ่่าเดือดดาล!
แ่...มันสายเิไป!
สายใยสีทองี่หลงเหลืออยู่...ไ้พันธนาการมันไ้...ำให้การก่อตัวมันช้าลงเีเสี้ยวิาี...
แ่เสี้ยวิาีั้...็คือชั่วนิรันดร์!
เย่เิาึเบื้องหน้าแก่นแท้เั์แล้ว!
เาสัมผัสไ้ึมัน...พลังีิอันมหาศาลี่แผ่ออกา...มันโอบล้อม่าาเา...เีาบาดแผลเ็ๆ น้อยๆ...และเติมเต็มความว่างเปล่าใา...มันคือความู้สึกี่น่าอภิรมย์ี่สุด...คือการเชื้อเชิญี่หอมหวานี่สุด...แ่เาู้ดี...ว่าาเาเผลอไผลไปัมัน...เา็ะถูกเจตจำนงัล้านี่หลับใหู่าใกลืนิหมดสิ้น!
เาไม่สาารถะดูดกลืนมันไ้ทั้งหมด...เาไม่ีเวลา!
ดังั้...เาจึงไ้ำการตัดสินใี่บ้าคลั่งและเด็ดเดี่ยวี่สุด!
เาไม่ไ้พยายามะดูดซับ...
แ่เา...ะ "กะเทาะ" มันออกา!
เาเงื้อแขนขวาขึ้นสูง...แขนข้างี่ไ้รับการหลอม้าขึ้นใ่กลายเป็นผลึกสีทองี่สมบูรณ์แบบ...อาวุธเีิ้เดียวี่เาี...
"ให้ข้าา!"
เาคำรามลั่น! และทุบมันลงไป!
ไม่ใช่เพื่อำา...แ่เพื่อ "ช่วงชิง"!
เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง-
ิาีี่แขนผลึกสีทองเาสัมผัสเข้าัแก่นแท้เั์...โลกทั้งใบ็พลันเงียบสงัด...
ไม่ีเสียงระเบิด...ีเีแสงสีฟ้าี่สว่างวาบขึ้น...เจิดจ้าเสียบดบังทุกสิ่ง...
พลังงานต้นกำเิี่บริสุทธิ์และน่าสะพรึงกลัวไ้ไหลทะลักเข้าาใ่าาเาผ่านแขนขวา! มันซ่อมแซม้าบัลลังก์...เติมเต็มทะเลแ่จิตสำนึก...และเีา่าาี่แตกสลาย...ใพริบตา!
แ่ใขณะเดียวกันั้เอง...
ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน-
ทั้งหุบเหว...ทั้งดินแดนเั์...และบางที...อาจะทั้งโลกหล้า...
็ไ้สั่นสะเทือน่ารุนแรง!
เสียงคำรามี่เก่าแก่...โหยหวน...และเต็มไปด้วยความทรานน่าสะพรึงกลัว...ไ้ดังก้องขึ้น...ไม่ใช่ใอากาศ...แ่ดังขึ้นา "ใต้พิภพ"...
เสียง... "ผนึก"...ี่กำลังปริร้าว!
ภูตเั์บรรพา...กรีดร้องออกา่าเงียบงันเป็นครั้งแรกใรอบัล้านปี!
มันไม่ใช่เสียงแ่ความโกรธแค้น...แ่คือเสียงแ่ความ "าั"!
ดวงตาี่ว่างเปล่ามันจ้องมองไปัแก่นแท้เั์ี่บัดนี้ไ้ปาฏ "รอยบิ่น" เ็ๆ ขึ้น...และจ้องมองไปัแรงสั่นสะเทือนี่กำลังำาทุกสิ่ง...สัญชาตญาณใการพิทักษ์มันไ้เข้าครอบงำทุกสิ่งทุก่า!
มันละทิ้งการโจมตีเย่เิโดยสิ้นเชิง!
่าโปร่งแสงมันพุ่งเข้าไป...ไม่ใช่เพื่อโจมตี...แ่เพื่อ "โอบล้อม" แก่นแท้เั์ไ้! มันพยายามะใช้พลังเ...เพื่อรักษาเสถียรภาพผนึก! เพื่อซ่อมแซม้าี่มองไม่เห็น!
การกระำั้...ไ้เปิดทางหนีี่สมบูรณ์แบบให้แก่เย่เิ!
‘...ข้า...ำสำเร็จ...แ่...ข้า็ไ้ำใสิ่งี่เลวร้ายี่สุดลงไปแล้ว...’ ความคิดั้คือความตระหนักู้ี่น่าสะพรึงกลัว เาสัมผัสไ้ึมัน...พลังงานี่ชั่วร้ายและเก่าแก่...ี่กำลังเล็ดลอดออกาา้าผนึก...มันคือิ่า "ความเสื่อมสลาย"...ี่กำลังะไ้ลิ้มรสอิสรภาพเป็นครั้งแรกใรอบชั่วนิรันดร์...
เาไม่ีเวลาาเสียใ! ไม่ีเวลาาหวาดกลัว!
เาใช้สัญชาตญาณสุดท้าย...รีบคว้าเผลึกสีฟ้าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือี่กะเทาะออกา...กำมันไ้ใมือแน่น...
และวิ่งหนี!
เาวิ่งหนีเข้าไปใอุโมงค์ี่เาาา...่าไม่คิดีิ...
เาไม่ไ้หันกลับไปมอง...เาู้สึกเีแค่แรงสั่นสะเทือนี่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ...และเสียงหัวเราะี่แผ่วเบา...ี่ไม่ไ้าาภูตตนั้...แ่เป็นเสียงี่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและความปรารถนาอันบิดเบี้ยว...เสียง...ี่เล็ดลอดออกาา้าผนึก...และดังก้องอยู่ใความมืด...
เาวิ่ง...และวิ่ง...โดยี่ไมู่้เลยว่า...การกระำี่เห็นแก่ตัวเาใวันนี้...มันไ้จุดชนวนสงครามครั้งใ่...สงคราม...ี่ะำให้มหาสงครามบรรพา...ดูราวัเป็นเีการละเล่นเด็กๆ...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??