เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์
บที่ 707: าสองูิ
วินาทีี่ำแสีฟ้าับริสุทธิ์...ซึ่งืำเิขึ้นาการสลายตัว "เศษเสี้ยวแ่ปฐมกาล"...ไ้สัมผัสเ้ากับพื้นผิวี่ปริร้าวบัลลังก์ผลึกสีทอง...
จักรวาล...ก็ไ้กรีดร้อง...
มันไม่ใช่เีระเบิดี่ดังกึกก้อง...ไม่ใช่คลื่นพลังงานี่ทำลายล้างทุกสิ่ง...แ่มันืการปะุขึ้น "แนวคิด" ี่อยู่ตรงั้ามโดยสิ้นเชิง...ืการปะทะัระหว่าง "การก่อกำเนิด" และ "าิา" ณ จุดศูนย์กลางทะเลแ่จิตสำนึก!
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก-
จิตวิญญาณเ่เฉิน...ูฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ!
ความเจ็บปวดนั้นอยู่เหนือทุกคำบรรยาย...มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย...แ่ืความทรานใระดับรากฐานี่สุดการดำรงอยู่...เขารู้สึกราวกับดวงดาวนับล้านดวงกำลังระเบิดขึ้นพร้อมัาใกะโหลกศีรษะ...รู้สึกราวกับทุกเศษเสี้ยวความทรงจำ...ทุกอณูความเป็นตัวตน...กำลังูบดขยี้...หลอมละลาย...และูบังคับให้ก่อกำเนิดขึ้นาใหม่...ด้วยความรุนแรงี่ไร้ซึ่งความปรานี!
พลังงาน้ำเิี่บริสุทธิ์นั้นไ่ไ้เียวยาบัลลังก์เขา่านุ่มนวล...แ่มันกำลัง "่แ" ด้วยิีาี่ดิบเื่และบ้าคลั่งี่สุด! เางเห็นภาพรอยร้าวบนบัลลังก์ูเติมเต็มด้วยแสงสีฟ้า...แ่มันไม่ใช่การสานแผล...แ่ืการใช้ค้อนยักษ์ทุบตีโลหะี่ร้อนแดงให้กลับเ้ารูป! ทุกครั้งี่รอยร้าวูปิดผนึก...แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ไ้ซัดกระหน่ำไปทั่วทั้งทะเลแ่จิตสำนึก...ทำให้ทุกสิ่งทุก่า้สั่นคลอน...บัลลังก์เขากำลังกรีดร้อง...และเขาก็กรีดร้องไป้ัมัน...
่าาความเจ็บปวดี่แทบจะทำให้สติสัมปชัญญะ้ดับสูญนั้นเอง...เีี่เขาภาวนาว่าจะไ่ไ้ยินมันอีก...ก็ไ้หวนกลับคืนา...
"...เจ็บปวดึ?..."
มันืเีกระซิบ...ี่ไ่ไ้ดังขึ้นใความว่างเปล่าอีกต่อไป...แ่มันกลับดังขึ้น...า "าใ" ิใเขาโ! มันเือกเ็น...ราบเรียบ...และเจือปนไ้ด้วยความ "ึใ" ี่น่าสะพึงกลัว...ราวกับนักล่าี่กำลังเฝ้ามองดูเหยื่อตนเองกำลังดิ้นรนอยู่ใกับดัก...
"...น่าสมเพชสิ้นดี..."
เ่เฉินขบกรามแน่น...พยายามจะรวบรวมเศษเสี้ยวเจตจำนงี่แสลายเพื่อต่อต้าน! แ่เขากลับำไ่ไ้! ่าาเขากำลังสั่นสะท้าน่าควบคุมไ่ไ้...เหงื่อกาฬไหลซึมออกาาทุกรูขุมขน...ความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณมันรุนแรงเกินไป! มันไ้เปิดปะู...เชื้อเชิญให้เงามืดี่ซ่อนอยู่...ไ้ย่างกรายเ้าา่าอิสระ!
บัดนี้...าเขาไ่ไ้มีเพียงูิเดียวอีกต่อไป...
มันไ้กลายเป็นา...ใสองูิ...ี่เกิดขึ้นพร้อมั!
ูิแรก...ืาาใทะเลแ่จิตสำนึก...ืาู่้เพื่อประคองสติี่ใกล้จะดับสูญ...่าาคลื่นึาิแ่พลังงาน้ำเิี่กำลังหลอม้าบัลลังก์เขาขึ้นาใหม่่าบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดนั้นืัูี่จับ้ไ้...มันืคลื่นความร้อนี่แผดเผาทุกสิ่ง...ืแรงกดดันี่บดขยี้ทุก่า...ทุกวินาทีี่ผ่านไป...ืการดิ้นรนเพื่อไม่ให้ตนเอง้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดแ่การไร้ซึ่งสติ...
ูิี่สอง...กลับัตรายและแยบยลยิ่งกว่านับพันเท่า...มันืาาใ "ิใ"...ืาู่้กับเีกระซิบ "ความเสื่อมสลาย"...ี่บัดนี้...มันไ่ไ้เป็นเพียงแค่เีอีกต่อไป...
มันไ้เริ่ม้า "ภาพายา" ขึ้น...
"...มองดูตัวเจ้าสิ...อสุราผู้ยิ่งใหญ่..." เีนั้นเ้ั...ใขณะี่ภาพตัวเขาเองี่กำลังนอนดิ้นทุรนทุราย่าน่าสมเพชไ้ปรากฏขึ้นใหัว... "...นี่ึืสภาพราชันย์? ไม่...เจ้าเป็นเพียงแค่มดปลวก...ี่ำัะูแสงสว่างี่ตนเองปรารถนา...แผดเผาจนกลายเป็นเถ้าธุลี..."
ภาพายานั้นเปลี่ยนไป...กลายเป็นภาพเหล่าสหายี่กำลังนอนหมดสติอยู่่าาพายุหิมะ...่าาเขาำัะูแช่แข็ง...
"...เจ้าทำเพื่ออะไร? เพื่อปป้เศษาี่ไร้ค่าเ่าี้งั้นึ? มันืภาระ...ืโซ่ตรวน...ี่ฉุดรั้งให้เจ้า้าอยู่ใสภาพนี้..."
และแล้ว...ภาพี่น่าสะพึงกลัวี่สุดก็ไ้ปรากฏขึ้น...มันืภาพ "ทางรอด"...
ภาพตัวเขาเอง...ี่หยุดดิ้นรน...และยอม "เปิั" พลังงานสีดำิฬี่เล็ดลอดออกาารอยร้าวผนึก...ความเจ็บปวดทั้งหมดหายไปใพริบตา...ูแทนี่ด้วยพลังอำนาจี่ไร้ขีดจำกัด...
"...ยอมรับ้าสิ..." เีนั้นกระซิบ่าหอมหวาน...ราวกับเีปีศาจี่กำลังยื่นข้อเสนอสุดท้าย... "...ปป่ตนเองออกาความเจ็บปวด...ปป่ตนเองออกาภาระ...แล้ว้า...จะมอบทุกสิ่งทุก่าี่เจ้าปรารถนาให้...้าจะ "่เื" เจ้า..."
เ่เฉินใกล้จะพ่ายแพ้แล้ว...่าาเขาำัะึขีดจำกัด...สติเขาำัะเลือนหาย...คำล่อลวงนั้นมันช่างหอมหวาน...มันืเส้นทางี่ง่ายดายี่สุด...ืการยอมจำนน...ี่น่าอภิรมย์ี่สุด...
เขาเกือบจะ...ยอมรับมันแล้ว...
แ่แล้ว...ใวินาทีี่เจตจำนงเขาำัะแสลายลงโดยู์นั้นเอง...
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม-
บัลลังก์ผลึกสีทอง...ี่บัดนี้ไ้รับการซ่อมแซมไปแล้วกว่าคึ่ง...พลันสั่นสะเทือน่ารุนแรง!
มันสัมผัสไ้ึัตรายี่กำลังุา "นายเหนือหัว" มัน! สัญชาตญาณใการปป้ี่ืำเิขึ้น้ัเจตจำนงเ่เฉิน...ไ้ตื่นขึ้นโดยอัตโนมัติ!
มันไ่ไ้รอรับคำสั่ง...
มันไ้ปป่ "คลื่นแ่ระเบียบ" ะเล็กๆ ออกา!
แสงสีทองอร่ามี่บริสุทธิ์ไ้แผ่กระจายออกาาบัลลังก์! มันไ่ไ้โีเีกระซิบ...ไ่ไ้ทำลายภาพายา...
แ่มันไ้ "ำะ้า" ทะเลแ่จิตสำนึก...ให้กลับคืนสู่ความสงบ...ไ้ชั่วพริบตา!
ความเจ็บปวดยังคงอยู่...แ่ความสับสน...ไ้หายไป!
เ่เฉินเบิกตากว้าง! สติสัมปชัญญะทั้งหมดไ้ืกลับา่าู์!
‘...เมื่อครู่...’ ัใเขาสั่นสะท้าน! เขาเกือบจะสู่้ามืดไปแล้ว!
เขาไ่ไ้ลังเลแม้แ่เสี้ยววินาที! เขาฉวยโอกาสี่้ำ่าี่สุดนี้ไ้!
เขารวบรวมทุกเศษเสี้ยวเจตจำนงี่ยังคงหลงเหลืออยู่...ไม่ใช่เพื่อต่อสู้กับความเจ็บปวด...ไม่ใช่เพื่อโต้เถียงกับเีกระซิบ...
แ่เพื่อ "้ากำแพง"!
เขาใช้เจตจำนงทั้งหมด...้าปราการทางจิตวิญญาณี่โปร่งแสงและเปราะบาง...ขึ้นรอบแก่นกลางจิตสำนึกเขา...
มันืการกระทำี่สิ้นหวัง...ืการแบ่งแยกตนเองออกาูิทั้่งสอง! เขาไ่ไ้ำัะเอาชนะ...แ่เขาำัะ "ซื้อเวลา"!
เขายังคงรู้สึกึความเจ็บปวดาการหลอม้าี่แผ่ซ่านาาบัลลังก์...
เขายังคงไ้ยินเีกระซิบี่เต็มไปด้วยความเดือดดาล...ี่ดังอยู่ภายนอกกำแพง...
แ่บัดนี้...เขามี "ี่มั่น" แล้ว...
เขามีป้อมปราการ...ี่จะใช้ใการเผชิญหน้ากับาี่ยาวนานและโดดเดี่ยวี่สุดใชีวิต...
ภาพสุดท้ายี่ปรากฏขึ้นใิใีู่แบ่งแยกเขา...ืภาพตนเอง...ี่กำลังนั่งขัดสาธิอยู่หลังกำแพงแ่เจตจำนงี่สั่นไหว...ยอมรับใความเจ็บปวด...และจ้องมองไปยังเงามืดี่กำลังคำรามอยู่เบื้องนอก...ด้วยแววตาี่เือกเ็นและไม่ยอมจำนน...
า...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น่าแท้จริง...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??