เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์
บที่ 806: เีบัญชาการใกองเ้า่า
ความเี...คือเีี้ี่น่าสะพรึงกลัวี่สุด
มันคือสุญญากาศี่ถือกำเนิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของจักรวาลน้อยๆ...จักรวาลี่เคยอบอวลไปด้วยเีคำรามของพลังงาน, เีี้ของิญญานับ้าี่ถูกำ, แะเีหัวใจี่เ้ระรัวาักลองาของเหล่าัเงา...ัี้...ทุกเีได้ถูก "ำะ้า" จนิ้...ถูกกลืนหายไปใความเีงันอันสมบูรณ์แบบ...ทิ้งไว้เพียงเีสะท้อนของหายนะี่ัก้องกังวานู่ใโสตประสาท
เถ้าธุลี...โปรยปรายา...
มันไม่ใช่เ้า่าสีดำแ่การทำลายล้าง...แต่คือเถ้าธุลีสีเทาี่บริสุทธิ์...งดงาม...แะเือกเ็น...าัิะแรกแ่ฤดูหนาวี่ำัะมาเื มันล่องาจากเาโดมี่ัี้มืดสนิท...สัมผัสกับผิวเกราะี่แตก้าของหน่วยเงาเี่อย่างแผ่วเบา...ก่อนะละลายหายไป...ทิ้งไว้เพียงความเ็นเียบี่กัดกินลึกลงไปใจิตวิญญาณ... กลิ่นคาวเือันเ้้แะกลิ่นโโี่เกิดจากาะเิของพลังงานัอบอวู่ใอากาศ...แต่ัี้...มันได้ถูกผสมปนเปเข้ากับกลิ่นหอมประหลาดี่บริสุทธิ์...กลิ่นี่คล้ายกับดินหลังฝนตกใหม่ๆ...กลิ่นแ่ชีวิตี่ถือกำเนิดขึ้นจากความตาย...มันคือกลิ่นแ่การปลดปล่อย...
ระลอกคลื่นแ่พลังชีวิตี่บริสุทธิ์ได้แผ่กระจายออกมาจากจุดี่เคยเป็ใจกลางของแท่นบูชา...มันสอดประสานเข้ากับ่าาี่อ่อนล้าแะบาดเจ็บของหน่วยเงาเี่ทุกคน...เียวยาบาดแผล...ปลอบประโลมจิตใจี่แตกสลาย...แะขับไล่ความสิ้นหวังี่เคยเกาะกุมพวกเขาไว้ออกไปจนิ้... ความรู้สึกโ่อย่าง่้...ความยินดีจากชัยชนะี่ได้มาอย่างยากลำบากี่สุด...มันเอ่อล้นขึ้นมาใใจของทุกคน...พวกเขาหันมองหน้ากัน...แะเ็แววตาี่ลุกโชนด้วยความหวังเป็ครั้งแรก...พวกเขา...ดแ้...
แต่แ้...ยยิ้มแรกี่ำัะปรากฏขึ้นใบหน้าของพวกเขา...ก็พลันแข็งค้าง...แปรเปลี่ยนเป็ความสยดสยองจนแทบะสิ้นสติ...
"แค่ก...แค่ก!"
เีไอนั้น...แผ่วเบาาัเีกระซิบ...แต่สำหรับพวกเขาแ้...มันดังสนั่นยิ่งกว่าอสุนีบาตฟาด!
ทุกสายตาหันขวับไปยังเงาร่างี่ยืนิู่่เพียงลำพัง...ท่ามกลางกองเ้า่าี่โปรยปราย...
เ่เฉิน...
โลหิตสีดำสนิท...พวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากของเขา...ย้อมเถ้าธุลีสีเทาพื้นให้กลายเป็สีดำทมิฬ... าสีัิาี่เคยิ่าัห้วงเี...ัี้ได้เลือนลางแะไร้ซึ่งปะาแสง... ่าาี่เคยตั้งะ่าาัขุนเขาา...พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง...ก่อนะทรุดลงกับพื้น...าัรูปสลักหินี่ถูกทุบทำลาย...
"ท่านู้ำ!"
เีตะโกนี่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นพร้อมกัน! แ่่ี่ผู้ใดะได้ทันั...โลกทั้งใบก็พลันสั่นสะเทือน!
ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!
มันไม่ใช่การสั่นสะเทือนจากการต่อสู้...แต่มันคือเีครวญครางของพสุธาี่ำัะแตกสลาย! ื้้ำแข็งเบื้องล่างปริ้าออกเป็ทางา...เาโดมี่มืดมิดเริ่มีเศษหินร่วงกราวา...ค่ายทัพทั้งหมด...ำัะถล่ม!
สำหรับไคแ้...ภาพเบื้องหน้าคือฝันร้ายี่หวนคืน...ภาพของความพ่ายแพ้ี่เขาคุ้นเคยเป็อย่างดี... ิาีี่เขาเ็ร่างของเ่เฉินทรุดลง...กำแพงแ่จิตใจี่เขาเพิ่งะสร้างขึ้นมา...มันก็พลันพังทลายลงใพริบตา...ความรู้สึกผิดบาป...ความรู้สึกไร้ค่า...มันหวนัมา่้จิตใจของเขาาัคลื่นสึนามิ! ‘นี่มัน...เป็ความผิดของข้า...อีกแ้รึ?’ กระแสำึของเขาี้โหยหวน...เีของคาเอลี่กระซิบู่้าหู...ภาพของสหายี่ล้มตายใอดีต...มันซ้อนทับกับภาพร่างี่ไร้สติของท่านู้ำ...ทุกสิ่งทุกอย่าง...มันคือผลลัพธ์จากการตัดสินใจของเขา...การตัดสินใจี่ะบุกเข้ามาใกับดักมรณะนี้...
ความว่างเปล่า...ได้เข้าคบงำจิตใจของเขา...ใยามี่แผ่นดินำัะแยกออกเป็สองส่วน...ใยามี่ความตายำัะมาเือีกครั้ง...เขาัไม่รู้สึกถึงสิ่งใด...ไม่รู้สึกถึงความกลัว...ไม่รู้สึกถึงความสิ้นหวัง...ีเพียงความว่างเปล่า...ความว่างเปล่าของผู้ี่ยอมจำนนต่อโชคชะตา...โชคชะตาี่า้าเขาว่าเป็ "ผู้ี่นำพาความตายมาสู่สหาย"...
"ไค! ท่านผู้บัญชาการ!"
เีตะโกน่ากระแสจิตของเี่สองดังขึ้น...มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก...แต่ก็แฝงไว้ด้วยความคาดหวัง...
คำว่า "ท่านผู้บัญชาการ"...มันกระแทกเข้าใส่แก่นกลางของจิตวิญญาณี่ว่างเปล่าของไค...าัค้อนปอนด์...
เขาหันไปมอง...
เขามองเ็แววตาของเี่สอง...เี่สาม...แะหน่วยเงาเี่ทุกคนี่เหลือด...าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น...ความสับสน...แต่ใส่วนี่ลึกี่สุด...มันคือแววตาของทหาร...ี่กำลังรับ "คำสั่ง"...พวกเขาสูญเสียู้ำสูงสุดไปแ้...แะัี้...ผู้ี่ีอำนาจบัญชาการสูงสุด...คือเขา...
ไค...
เขามองไปยังร่างี่ไร้สติของเ่เฉิน...ร่างี่ัี้ถูกปกคลุมไปด้วยเถ้าธุลีสีเทา...จนดูาัเป็ส่วนหนึ่งของซากปรักหักพัง...เขามองไปยัง "ผลึกแผนี่ดาว" ี่ส่องปะาแสงีเิจางๆ ู่้ากายของท่านู้ำ...มันคือรางวัลจากชัยชนะ...คือเบาะแสสู่อนาคต...แต่ัี้...มันัดูไร้ความหมาย...ท่ามกลางความตายี่ำัะมาถึง...
แ้เขาก็เ็มัน...ภาพี่ซ้อนทับขึ้นมาใมโนภาพ...ภาพของคาเอล...ี่นอนจมกองเื...พื้นหินสีดำทมิฬของป่าศิลา...ยยิ้มุ้าของสหาย...มันไม่ได้จางหายไปากาลเวลา...แต่มันัเด่นชัดขึ้น...คมชัดขึ้น...าัเพิ่งะเกิดขึ้นเมื่อวาน... ‘...ท่านต้อง...ด...’ เีกระซิบุ้านั้น...มันไม่ได้แฝงไว้ด้วยการกล่าวโทษ...แต่มันคือ...ความหวัง...ความหวังุ้า...ี่ฝากฝังไว้กับเขา...
‘...การจมู่กับอดีต...คือการทรยศต่อการเสียสละของพวกเขา...’ ความคิดนั้นุขึ้นมาาัสายฟ้าฟาด...มันไม่ใช่ความคิดของเขา...แต่คือเีของท่านู้ำ...เีี่เคยสอนสั่งเขา...เีี่เคยดึงเขาขึ้นมาจากความมืดมิด... ‘...บาดแผล...ไม่ได้ีไว้เพื่อำ...แต่ีไว้เพื่อเป็เครื่องเตือนใจ...ถึงราคาี่ต้องจ่าย...’ ไคำัแน่น...เล็บของเขาจิกลึกลงไปใฝ่ามือจนได้กลิ่นคาวเื...เขาะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก...เขาะไม่ยอมให้การเสียสละของท่านู้ำ...ต้องสูญเปล่า...
จิตสังหาันเือกเ็น...ี่เขาไ่เรู้จักา่อน...ได้ฉายชัดขึ้นใาของเขาเป็ครั้งแรก! ความลังเล...ความไม่มั่นใจ...ความกลัวี่ะต้องตัดสินใจผิดพลาดอีกครั้ง...มันได้ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ไปจนิ้...ด้วยเปลวไฟแ่ความเด็ดเดี่ยวี่ลุกโชนขึ้นมาแทนี่...เขาะไม่ยอมตายอย่างน่าสมเพชู่ี่นี่! เขาะพาทุกคน...ดออกไป!
‘...เี่สอง, สาม ุ้ัท่านู้ำ!’
กระแสจิตี่เขาปลดปล่อยออกไป...มันไม่ได้สั่นเครืออีกต่อไป...แต่มันัเฉียบขาด...แะทรงพลังาัคมดา้ำแข็ง!
‘...สี่, ้า เก็บู้ผลึก! ี่เหลือาข้า! เาะทะลวงออกไปเี๋ี้!’
ไม่ีผู้ใดตั้งคำถาม...ไม่ีผู้ใดลังเล...
ิาีี่ได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการคนใหม่ของตน...หน่วยเงาเี่ี่เหลือดก็ได้เคลื่อนไหวโดยพร้อมเพรียงกัน! ความเ็าี่พวกเขาไ่เสัมผัสา่อนจากไค...มันได้กลายเป็เชื้อเพลิงี่จุดปะาความหวังแะความฮึกเหิมให้แก่พวกเขาอีกครั้ง! พวกเขาีเป้าหมายแ้...พวกเขาีู้ำแ้...
เี่สองแะสามพุ่งทะยานไปยังร่างของเ่เฉิน...คนหนึ่งช้อนร่างี่ไร้สติขึ้นมาพาดบ่า...ใขณะี่อีกคนหนึ่งคอยระวังหลัง...ความเร็วของพวกเขาาัภูตพราย... เี่สี่แะ้าเก็บู้ "ผลึกแผนี่ดาว" แะัุสำคัญื่ๆ ี่ตกู่พื้น...ทุกการเคลื่อนไหวถูกประสานงานกันอย่างสมบูรณ์แบบ...
ไค...ใฐานะหัวหอก...นำทางทุกคนมุ่งหน้าไปยังทิศทางี่ประตูทางเข้าเคยตั้งู่...ี่ซึ่งัี้กลายเป็เพียงช่องว่างี่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง...พวกเขาเคลื่อนี่่าซากศพของ "ผู้พิทักษ์" ี่เ่เฉินได้สังหารไป...เศษผลึกสีแดงฉานสะท้อนแสงสีเืจางๆ...เป็เครื่องเตือนใจถึงการต่อสู้ี่เพิ่งะจบลง...
แต่เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงปากทางออก...ภาพี่ปรากฏเบื้องหน้า...ัทำให้ไคต้องขมวดคิ้ว...
ั "ผู้พิทักษ์" นับหมื่น...ี่เคยปิดล้อมพวกเขาไว้...มันไม่ได้กำลังบุกทะลวงเข้ามา...แต่ักำลัง "ล่าถอย"...
มันคือการล่าถอยี่เป็ระเบียบอย่างน่าขนลุก...ทุกแถว...ทุกแนว...ัรักษารูปขบวนี่สมบูรณ์แบบไร้ี่ติเอาไว้...ทุกย่างก้าวพร้อมเพรียงกันาัเป็ร่างเดียวกัน...พวกมันหันหลังั...แะ "ไหล" ัไปยังปลายฟ้า...าักระแสน้ำี่กำลังลดลง...ทิ้งไว้เพียงความเีงันแะสมรภูมิี่ว่างเปล่า...
‘พวกมัน...ไม่ได้พ่ายแพ้...’ กระแสำึของไคเือกเ็น...สัญชาตญาณนักวางกลยุทธ์ของเขาี้เตือนภัย... ‘...แต่มันคือ...การถอนกำลังาแผน...’ เุใกัน? เุใพวกมันึล่าถอยไป...ทั้งๆ ี่พวกเขากำลังู่ใาี่อ่อนแอี่สุด? ื่า...การทำลายแท่นบูชา...คือเป้าหมายของพวกมันตั้งแต่แรก?
แะใิาีี่ความคิดนั้นุขึ้นมา...เขาก็เ็มัน...
ณ ปลายฟ้า...ยอดของหอคอยสังเกตการณ์ีู่่ห่างไกลี่สุด...
แสงสว่างวาบหนึ่ง...ได้ปรากฏขึ้น...
มันไม่ใช่แสงจากาะเิ...แต่มันคือ...สัญญาณ...สัญญาณแสงี่สั้นกระชับ...ก่อนะเลือนหายไปใม่านิะ...
หัวใจของไคพลันเ็นวาบ...ความจริงอันน่าสยดสยองได้เข้าปะทะกับจิตใจของเขาาัคลื่นสึนามิ!
‘...พวกมัน...บรรลุเป้าหมายแ้...’
พวกเขาไม่ได้ชนะ...
พวกเขา...เป็เพียงหนูทดลอง...ี่วิ่งเข้าไปใกรง...ทำลายของเล่นี่ผู้คุมเตรียมไว้ให้...แะถูก "บันทึกข้อมูล"...จนเสร็จสิ้น...
ชัยชนะใครั้งนี้...แท้จริงแ้...คือความพ่ายแพ้ี่สมบูรณ์แบบี่สุด...
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??