เรื่อง อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บท๡ี่ 1252: ทัณฑ์สวรรค์ถล่มปฐพี

ท้องฟ้าเหนือวิหารใต้ดินไม่ได้ถล่มลงมาเพราะความเก่าแก่ แต่มันพังทลายลงเพราะ "อำนาจ" ๡ี่ไม่อาจต่อกร

วินาที๡ี่เย่เฉินประกาศสงครามจบลง เสียงตอบรับจากเบื้องบนคือเสียงกัมปนาท๡ี่ดังจนแก้วหูของผู้ฝึกตนระดับต่ำต้องระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เพดานหินหนาทึบนับร้อยวา๡ี่เคยกั้นขวางโลกเบื้องบนและเบื้องล่าง บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับแผ่นกระดาษ๡ี่กำลังถูกไฟเผา

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

ลำแสงเวทมนตร์สีทองนับพันสายพุ่งเจาะทะลุชั้นหินลงมาพร้อมกัน ราวกับ-่าฝนแห่งการพิพากษา๡ี่ไม่มีวันหยุดยั้ง แสงสว่างจ้าบาดตาจนโถงถ้ำ๡ี่เคยมีเพียงแสงสลัวถูกย้อมไปด้วยสีทองคำขาวแห่งความตาย

ไม่มีการเจรจา ไม่มีการประกาศนามแม่ทัพ มีเพียงเจตจำนงเดียว๡ี่ส่งลงมาพร้อมกับแสงเหล่านั้น... ลบล้าง

"กางม่านพลัง! เร็วเข้า!"

เสียงตะโกนของผู้เฒ่าเหอดังแทรกผ่านเสียงระเบิด กลุ่มเงาพเนจร๡ี่ตื่นตระหนกรีบเร่งพลังปราณเฮือกสุดท้าย สร้างม่านพลังสีเทาขุ่นขึ้นเหนือศีรษะ มันเป็นความพยายาม๡ี่น่าสมเพช ราวกับมดปลวก๡ี่พยายามชูใบไม้ขึ้นบังพายุฝน

ตูม!

เพียงแค่ลำแสงแรกสัมผัส ม่านพลังของพวกเขาก็แตกกระจายเหมือนฟองสบู่!

แรงกระแทกส่งร่างของผู้ฝึกตนสามคนในแนวหน้าปลิวระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดทันที เศษแขนขาและอวัยวะภายในสาดกระเซ็นไปทั่วผนังถ้ำ กลิ่นคาวเลือดสดใหม่พุ่งขึ้นมาผสมกับกลิ่นโอโซนไหม้เกรียมของเวทมนตร์สวรรค์ สร้างบรรยากาศของนรกบนดิน๡ี่สมบูรณ์แบบ

เย่เฉินเงยหน้ามองหายนะ๡ี่กำลังร่วงหล่นลงมา นัยน์ตาของเขาหดเกร็ง

'พวกมันไม่ได้กะจะขุดหาของ...' ความคิดของเขาแล่นเร็วรี่ท่ามกลางความโกลาหล 'พวกมันกะจะฝังทุกอย่าง๡ี่นี่ให้หายไปพร้อมกับวิหาร!'

หินก้อนมหึมาขนาดเท่าบ้านเรือนร่วงลงมาตรงตำแหน่ง๡ี่เขายืนอยู่ เย่เฉินไม่หลบ แต่เขากระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง

"ขึ้นไป!"

วิ้ง!

ลูกบาศก์จักรพรรดิอสูร ในตันเถียนหมุนวนทวนเข็มนาฬิกา ปลดปล่อยคลื่นพลังงานสีดำทมิฬออกมาเป็นวงกว้าง อาณาเขตแรงโน้มถ่วงย้อนกลับ ถูกกางออกในพริบตา!

หินยักษ์๡ี่กำลังร่วงลงมาด้วยความเร็วสูง พลันหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะถูกดีดกลับขึ้นไปด้านบนด้วยความรุนแรงราวกับถูกมือ๡ี่มองไม่เห็นตบสวนกลับไป มันพุ่งชนเข้ากับลำแสงเวทมนตร์และระเบิดออกเป็นเศษเล็กเศษน้อย กลายเป็นร่มกันฝนชั่วคราวให้กับเย่เฉิน

แต่เย่เฉินรู้ดี... นี่เป็นเพียงการยื้อเวลาของคนตาย

แรงกดดันจากด้านบนหนักหน่วงขึ้นทุกวินาที เขาต้องแบกรับน้ำหนักของภูเขาทั้งลูกและพลังโจมตีของกองทัพนับหมื่นด้วยตัวคนเดียว เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปน กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะแตกหัก

"อ๊ากกกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากด้านหลัง เย่เฉินหันขวับไปมอง

ภาพ๡ี่เห็นคือโศกนาฏกรรมของผู้อ่อนแอ

กลุ่มเงาพเนจร๡ี่ไร้ซึ่งการปกป้องของเย่เฉิน กำลังถูก "กวาดล้าง" อย่างแท้จริง ลำแสงสีทองสายหนึ่งพุ่งทะลุร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งจนระเหยกลายเป็นไอในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน อีกด้านหนึ่ง หญิงสาวถูกเศษหินทับร่างจนแหลกเหลว เหลือเพียงมือข้างหนึ่ง๡ี่ยื่นออกมาไขว่คว้าอากาศ

ผู้เฒ่าเหอ ผู้นำกลุ่ม พยายามตะเกียกตะกายหนีตาย แต่ช้าเกินไป คานหินขนาดใหญ่ร่วงลงมาทับขาซ้ายของเขาจนแหลกละเอียด

"อ๊ากกก! ขาข้า! ช่วยด้วย... ท่านอสุรา! ช่วยข้าด้วย!"

ชายชราร้องโอดโอยอย่างน่าเวทนา เลือดสีแดงฉานไหลนองพื้นดินผสมกับฝุ่นผง

เย่เฉินกัดฟันกรอด เขาไม่ได้มีความผูกพันใดๆ กับคนเหล่านี้ แต่ภาพความตาย๡ี่ไร้ค่าเช่นนี้มันช่าง... น่าหงุดหงิด

"บัดซบ!"

เย่เฉินสะบัดมือซ้าย๡ี่ว่างอยู่ โซ่ตรวนแห่งความโกลาหลพุ่งออกจากเงามืด รัดรอบเอวของผู้เฒ่าเหอแล้วกระชากร่างนั้นลอยหวือเข้ามาหาเขา เหวี่ยงชายชรา๡ี่บาดเจ็บสาหัสไปกองอยู่แทบเท้าของศิลาจารึก ซึ่งเป็นจุดปลอดภัยเพียงจุดเดียวในตอนนี้

"หุบปากแล้วนอนเฉยๆ!" เย่เฉินตะคอกโดยไม่หันกลับมามอง สายตาของเขายังคงจับจ้องไป๡ี่เพดานถ้ำ๡ี่กำลังพังทลายลงมาเรื่อยๆ

เขาช่วยชีวิตผู้เฒ่าไว้ได้ แต่เขาช่วยทุกคนไม่ได้

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินใต้เท้าเริ่มแยกออก วิหารใต้ดินแห่งนี้กำลังจะกลายเป็นสุสานของพวกเขาจริงๆ

'การป้องกัน... ไร้ความหมาย' เย่เฉินตระหนักถึงความจริงข้อนี้อย่างเจ็บปวด

ต่อให้เขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน ต่อให้เขามีลูกบาศก์จักรพรรดิอสูร แต่ด้วยพลัง๡ี่เหลือเพียงไม่ถึงครึ่ง และสภาพร่างกาย๡ี่บาดเจ็บ เขาไม่มีทางต้านทานกองทัพสวรรค์๡ี่เตรียมพร้อมมาอย่างดีได้ตลอดไป

เขาเหมือนหนู๡ี่ติดอยู่ในกับดัก รอเวลา๡ี่จะถูกบดขยี้

ครืนนนนนนนน!

การโจมตีระลอกสองมาถึงแล้ว และมันรุนแรงกว่าเดิม

คราวนี้ไม่ใช่แค่ลำแสง แต่มี "หอกศิลา" ขนาดมหึมา๡ี่ถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์ธาตุดิน พุ่งลงมาเพื่อเจาะทะลุเกราะป้องกันทุกชนิด เย่เฉินต้องรีดเค้นพลังทั้งหมดเพื่อขยายอาณาเขตแรงโน้มถ่วง เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปากและรูขุมขนของเขา

"แฮ่ก... แฮ่ก..."

ลมหายใจของเย่เฉินเริ่มขาดห้วง สติของเขาเริ่มพร่ามัว

ในขณะ๡ี่ความสิ้นหวังกำลังคืบคลานเข้ามาเกาะกุมจิตใจ เสียงกระซิบ๡ี่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง... ไม่ใช่เสียงของผู้เฒ่าเหอ แต่เป็นเสียง๡ี่เก่าแก่และเยือกเย็นยิ่งกว่า

"เติมเต็มข้า..."

เย่เฉินหันกลับไปมองศิลาจารึกสีดำ

ท่ามกลางหายนะรอบด้าน ศิลานั้นยังคงยืนตระหง่าน ไม่สะทกสะท้านต่อแรงระเบิด รูโหว่ทั้งเจ็ดบนหน้าศิลาดูเหมือนดวงตา๡ี่ว่างเปล่าและหิวกระหาย มันกำลังจ้องมองมา๡ี่เขา... จ้องมองมา๡ี่ "ของ" ๡ี่เขาครอบครองอยู่

"เจ้ามีชิ้นส่วนของข้า... เจ้ามีหัวใจของข้า... คืนมันมาให้ข้า... แล้วข้าจะเป็นเกราะให้เจ้า... ข้าจะปกป้องเจ้าจากมดปลวกพวกนี้..."

ข้อเสนอของศิลานั้นช่างเย้ายวน

เพียงแค่มอบแกนดาราคืนให้มัน มันก็จะกางม่านพลังบรรพกาลปกป้องเขา เขาจะรอดชีวิต... เขาจะปลอดภัย...

เย่เฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ท่ามกลางเสียงระเบิดและเสียงกรีดร้อง เขาก้มลงมองแหวนมิติ๡ี่นิ้วมือ ภายในนั้นมี "แกนดาราเทียม" ๡ี่เขาควักออกมาจากศพของดาราพิฆาตลำดับ๡ี่ 2, 3, 4, 5, 6, 7 และพลังงานบริสุทธิ์๡ี่เขากลั่นได้จากการระเบิดของลำดับ๡ี่ 1

เจ็ดชิ้น... ครบถ้วนพอดี

มุมปากของเย่เฉินค่อยๆ ยกขึ้น เป็นรอยยิ้ม๡ี่ไม่ได้มาจากความโล่งใจ แต่มาจากความบ้าคลั่ง๡ี่ถูกกดทับมานาน

"เกราะงั้นรึ?"

เขาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะ๡ี่ฟังดูขัดแย้งกับสถานการณ์วิกฤตจนผู้เฒ่าเหอต้องเงยหน้ามองด้วยความหวาดกลัว

เย่เฉินเดินเข้าไปหาศิลาจารึก ไม่ใช่ด้วยท่าทีของผู้ยอมจำนน แต่ด้วยท่าทีของราชันย์๡ี่กำลังจะตัดสินชะตากรรมของนักโทษ

"ข้าไม่ต้องการเกราะ..." เย่เฉินกระซิบตอบเสียงของศิลา นัยน์ตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งการทำลายล้าง๡ี่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา

มือของเขาตวัดผ่านอากาศ แกนดาราสีม่วงเข้มชิ้นหนึ่ง—แกนของดาราพิฆาตลำดับ๡ี่ 7—ปรากฏขึ้นในมือ

"สิ่ง๡ี่ข้าต้องการ... คือดาบ!"

ตึ้ง!

โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เย่เฉินกระแทกแกนดารานั้นใส่เข้าไปในรูโหว่ล่างสุดของศิลาอย่างรุนแรง!

~