เรื่อง พิชิตเกมส์วันสิ้นโลก ด้วยระบบผู้กอบกู้

ฝุ่นผง๮ะเ๡ิ๸ฟุ้งกระจายไปทั่วทุกทิศ

เศษซากเหล็กกล้าและคอนกรีตที่ถูกแรง๮ะเ๡ิ๸ซัดกระเด็นขึ้นไปสูงนับพันเมตร กำลังร่วงหล่นสู่พื้นดินราวกับ-่าอุกกาบาตล้างโลก

เปลวเพลิงลุกโชติช่วงสู่ท้องฟ้า

ความเงียบสงบยามรุ่งอรุณถูกทำลายล้างในบัดดล

ฉากวันสิ้นโลกที่อุบัติซ้ำ ทำให้โลกที่เดิมทีก็ผุพังอยู่แล้ว ดิ่งสู่ห้วงอเวจีที่ลุกไหม้

หลินอันยืนตระหง่านกลางอากาศ มือยังคงกุมซากรูปปั้นเทพครึ่งท่อนที่เหลือความยาวราวสามสี่ร้อยเมตร

เขามองความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาสงบนิ่ง

ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหู ผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องของผู้คน

ภายใต้สายตาและการรับรู้ที่ทรงพลังของเขา กองทัพในเมืองและนักสู้จากวิหาร ต่างกำลังมุ่งหน้ามายังจัตุรัสอย่างตื่นตระหนก

โดยเฉพาะในวิหารที่เพิ่งถูกทำลายยับเยิน

เหล่านักรบเทพ ระดับสามที่กระจัดกระจายและรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ต่างกำลังบินว่อนไปมาอย่างสับสนราวกับแมลงวันที่ตื่นกลัว พวกเขามองมาที่หลินอันด้วยความหวาดผวา

ความอดทนของเขามีจำกัด

หลินอันเชื่อว่า ภายใต้การยั่วยุและการลงมือทำลายวิหารโดยตรงเช่นนี้ สิ่งที่เรียกว่าเทพสงครามไห่เอินจะต้องตระหนักถึงการมาถึงของเขาอย่างแน่นอน

ให้เวลาอย่างมากที่สุดหนึ่งนาที

หากอีกฝ่ายไม่ยอมปรากฏตัว เขาก็จะเลือกที่จะ 'ล้างโลก'

ถ้าออกมา... ก็ฆ่าทิ้งเสีย

การที่เขากระทำการอย่างไม่เกรงกลัวเช่นนี้

ก็เพราะหลินอันต้องการทดสอบดูว่า เหล่าผู้หลบหนีเหล่านี้มีความพิเศษอะไรบ้างในดันเจี้ยน เพื่อประโยชน์ในการกวาดล้างในภายหลัง

"พระเจ้า" ของดันเจี้ยนแห่งนี้ ตามข้อมูลที่ได้มาจากเจ้ายักษ์ต้นไม้ น่าจะมีพลังอยู่แค่ระดับสี่ขั้นสูง หรืออาจจะแย่กว่านั้น หลังจากการหลบหนีมาอย่างยาวนาน จะสามารถรักษาระดับสี่ขั้นกลางไว้ได้หรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา

ด้วยพละกำลังระดับนี้ หลินอันมั่นใจว่าไม่มีทางคุกคามเขาได้

“มาสิ...”

“ข้าจะดูซิว่า พวกแกกล้าเรียกตัวเองว่าพระเจ้าได้อย่างไร?”

เขามองนักบวชเบื้องล่างที่กำลังตะโกนสาปแช่งเขา แต่ก็ล่าถอยไปซ่อนตัวในอาคารอย่างตื่นตระหนก พลางสั่งการให้นักรบเทพเข้าโจมตี

ในดวงตาของหลินอันฉายแววขบขัน

สิ่งที่เรียกว่านักรบเทพ ก็คือระดับสาม

เขาสังเกตเห็นว่า พลังระดับสามในโลกนี้มีจำนวนไม่มากนัก ดูท่าระดับสามก็นับเป็นสุดยอดพลังรบแล้ว

สถานการณ์ก็คล้ายๆ กับทางฝั่งโลก

กวาดตาเดียว ก็มีระดับสามราวหนึ่งพันคน ระดับสองอีกหนึ่งกอง หรือแม้กระทั่งทหารเสริมกำลังที่ถืออาวุธร้อนจำนวนมาก

กำลังรบระดับนี้... ต่อหน้าเขา แค่พายุพลังจิตครั้งเดียวก็สังหารหมู่ได้หมดแล้ว

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรคุกคามได้เลย หลินอันจึงปล่อยให้อีกฝ่ายระดมกำลังตามสบาย

เมื่อสลับบทบาทกัน หลินอันก็รู้สึกว่ามันน่าสนใจดี

“ศรัทธา ก็แน่วแน่ดีนี่...”

“เหล่าผู้ศรัทธากลุ่มนี้โกรธเกรี้ยวมาก... แต่ในฐานะนักบวชที่ควรจะคลั่งศาสนาที่สุด ศรัทธากลับดูไม่ค่อย 'แน่วแน่' เท่าไหร่”

พลังแห่งศรัทธาสำคัญต่อผู้หลบหนีมาก

เมื่อบารมีของพระเจ้าถูกท้าทายแต่กลับไม่ตอบโต้ มันจะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อผู้ที่ถูกศรัทธา

สำหรับข้อนี้ หลินอันมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ดังนั้น เขาจึงตั้งใจที่จะทดสอบมันอีกครั้ง เพื่อดูว่าแรงสะท้อนกลับของพลังแห่งศรัทธา จะรุนแรงได้ถึงระดับไหน

“ฆ่าไอ้อสูรกายนั่นซะ! เร็ว! สังหารผู้ลบหลู่เทพเจ้า!”

“เพื่อเทพสงครามไห่เอิน!”

ในไม่ช้า ขณะที่หลินอันกำลังครุ่นคิด พลางมองหาที่อยู่ของไห่เอิน

นักรบเทพกลุ่มแรกก็ตะโกนก้องและพุ่งเข้ามาสังหารเขาแล้ว

นักรบเทพระดับสามกว่าสามร้อยนาย พุ่งเข้ามาโอบล้อมในทันที ร่างกายส่องแสงสีขาวสว่างจ้าเข้าปิดล้อมเขาไว้

ทุกคนต่างปลดปล่อยพลังงานสีขาวนวลดุจน้ำนมออกมา ดูราวกับเป็นร่างอวตารของนักรบเทพที่แท้จริง เจิดจรัสจนแสบตา

ทว่าในเวลาอันสั้นยิ่ง โดยมีหลินอันเป็นศูนย์กลาง ราวกับมีการวางค่ายกลเทพไว้ทั่วทุกทิศทาง ใบหน้ายักษ์อันเลือนรางและทรงอำนาจ ก็ปรากฏขึ้นกลางค่ายกลแสงนั้นทันที

“เร็วเข้า! อัญเชิญพลังเทพ!”

“ไอ้ผู้ลบหลู่ที่สมควรตาย! แกจะทนรับเพลิงพิโรธจากเทพเจ้าไม่ได้หรอก!”

ความเร็วในการตั้งค่ายกลนั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหลินอันไม่มีปฏิกิริยาใ๪ๆ ราวกับ๱๯๱ะ๣ึ๹ ทำให้ค่ายกลก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์โดยไม่มีอุปสรรค

ทันทีที่ใบหน้ายักษ์ปรากฏตัว ผู้บัญชาการกองทัพที่เป็นผู้นำ ก็มองหลินอันที่ยังคงไม่ขยับเขยื้อนราวกับรอความตาย ความตื่นตระหนกในใจก่อนหน้านี้พลันสลายไปจนสิ้น

ไอ้ปีศาจชั่วร้าย! ผู้ลบหลู่เทพเจ้า!

มันต้องถูกบารมีของพระเจ้าข่มจน๱๯๱ะ๣ึ๹แน่ๆ!

ขอเพียงค่ายกลอัญเชิญที่พระเจ้าประทานให้พวกเขาก่อตัวสำเร็จ ภายใต้การเสริมพลังจากพลังเทพ กองทัพนักรบเทพทั้งมวลของพวกเขาก็เพียงพอที่จะ๮ะเ๡ิ๸พลังเทียบเคียงกับ 'กึ่งเทพ' ใต้บัลลังก์ของเทพสงครามได้!

ภายใต้การโจมตีเพียงครั้งเดียว ต่อให้เป็นอสูรรังสีที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ก็ยังต้องหลบหนี!

แม้แต่ยอดเขาก็ยังสามารถหลอมละลายได้อย่างง่ายดาย!

“จงรับการพิพากษาซะ! ไอ้ปีศาจ!”

“นี่คือพลังของพระเจ้า!”

“พรึ่ม!”

ในชั่วพริบตา

หลังจากเหล่านักรบเทพนับร้อยแสดงสีหน้าศักดิ์สิทธิ์ และร่วมกันปลดปล่อยการโจมตีใส่หลินอัน ลำแสงสีขาวขนาดมหึมาที่หนาหลายสิบเมตรก็พุ่งทะยานออกมา

เพียงชั่วพริบตา กระแสพลังงานที่อัดแน่นไปด้วยกฎเกณฑ์จางๆ จำนวนมหาศาล ก็กลืนกินร่างของหลินอันจนหายไปในทันที

อุณหภูมิสูงจัดและการปะทะกันของพลังงานวิญญาณ ทำให้ท้องฟ้าทั้งผืนราวกับสว่างวาบขึ้นมาในบัดดล

หลินอัน ซึ่งเป็นศูนย์กลางของการโจมตี ราวกับดวงอาทิตย์ที่ถูกจุดให้ลุกไหม้

รูปปั้นเทพในมือของหลินอันหลอมละลายอย่างรวดเร็ว

รูปปั้นที่หล่อจากโลหะผสม ภายใต้การโจมตีนี้กลับละลายราวกับน้ำแข็งและหิมะ กลายเป็นเหล็กหลอมเหลวและระเหยไปในที่สุด

เมื่อเห็นว่ารูปปั้นเทพถูกพวกตนเองโจมตีพลาด เหล่านักรบเทพและผู้ศรัทธาจำนวนมาก ทำได้เพียงปลอบใจตนเองว่านี่คือการกำจัดศัตรู!

ทว่า เมื่อมองไปยังพลังเทพที่พวกตน๮ะเ๡ิ๸ออกมา แม้ว่าแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ลุกโชติช่วงนั้นจะเจิดจ้าจนไม่อาจมองตรงได้

แต่ในขณะนี้ ทุกคนต่างจ้องเขม็งไปยังจุดนั้นอย่างตึงเครียด

“ตาย! ไอ้อสูรกายนั่นต้องตายแน่! ผู้ใดก็ตามที่ลบหลู่เทพเจ้า...!”

“ตูม!”

ยังไม่ทันที่นักบวชซึ่งซ่อนตัวอยู่บนพื้นจะกรีดร้องเสียงแหลมเพื่อปลุกปลอบผู้คนจนจบ

วินาทีต่อมา เสียงทุ้มต่ำที่อึดอัด ราวกับคลื่นสั่นสะเทือนอันแปลกประหลาดที่กลืนกินทุกสิ่ง ก็พลัน๮ะเ๡ิ๸ออกมาจากใจกลางแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ลุกโชนนั้น

ภายใต้ลำแสงพลังเทพอันบ้าคลั่งนั้น หลินอันยังคงยืนมือไพล่หลัง ไม่ต่างกับการถูกไฟฉายส่องใส่ ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายผม

เขาปัดมือออกไปเพียงครั้งเดียว พลังเทพที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งในสายตาของผู้ศรัทธาและนักรบเทพ ก็ถูกปัดจน๮ะเ๡ิ๸สลายไปในทันที

“พลังเทพ?”

ภายใต้หน้ากาก หลินอันหัวเราะเบาๆ หนึ่งเสียง เขารู้สึกว่ามันช่างอ่อนแอเหลือเกิน...

พลังระดับสี่จอมปลอม คิดจะทำร้ายเขารึ?

หากไม่ใช่เพราะเขาอยากรู้อยากเห็นว่าการโจมตีครั้งนี้จะช่วยให้เขาแยกแยะได้ว่ากฎเกณฑ์ของเทพสงครามไห่เอินคืออะไร

แค่การโจมตีด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่องช้า และมีความหนาแน่นของพลังงานต่ำเตี้ยเช่นนี้ เขาเพียงแค่มองปราดเดียวก็สามารถ๮ะเ๡ิ๸หัวทุกคนทิ้ง แล้วลบการโจมตีนี้ให้หายไปได้โดยตรงแล้ว

กฎเกณฑ์แบบรวบรวมพลังงานที่มีการเผาไหม้งั้นรึ?

คล้ายๆ... แว่นขยาย?

หลักการของกฎเกณฑ์ช่างต่ำต้อย เทียบเท่ากับการฉวยโอกาสเท่านั้น

หลังจากการทดสอบสิ้นสุดลง

หลินอันมองกองทัพนักรบเทพที่๱๯๱ะ๣ึ๹จนแข็งค้างอย่างสงบนิ่ง มือขวาที่ยื่นออกมาค่อยๆ ชี้ออกไป

“พิพากษาข้ารึ?”

“ขออภัย นี่ต่างหากคือการพิพากษา”

อัสนีพิพากษา!

“ครืนนน!”

ในชั่วพริบตา

ฟ้าดินแปรปรวน กลุ่มเมฆดำทะมึนราวกับก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า ปรากฏขึ้นเหนือเมืองในทันที

ท่ามกลางกลุ่มเมฆสายฟ้าขนาดมหึมา มังกรอัสนีสีเงินสายแล้วสายเล่า ราวกับสมรภูมิบนห้วงมิติ ฉาบทาท้องฟ้าทั้งผืนจนมิด

ภายใต้พลังจิตของหลินอันที่แข็งแกร่งกว่าในอดีตนับร้อยเท่า 'เนตรพิพากษา' ที่เดิมทีเป็นเพียงทักษะเสริม ในตอนนี้กลับปลุกระดมสายฟ้านับหมื่นสาย ให้๮ะเ๡ิ๸ออกอย่างบ้าคลั่ง!

พิพากษาข้างั้นรึ?

เขาเบื่อที่จะฟังไอ้พวกผู้หลบหนีพวกนี้เสแสร้งเป็นเทพเจ้า ทำท่าทีสูงส่งเต็มทีแล้ว

หลินอันจึงอยากจะเห็นนักว่า ภายใต้การพิพากษาของเขา พระเจ้ากลุ่มนี้ยังจะนั่งอยู่เฉยๆ ได้อีกหรือไม่!

“เปรี้ยงงง!!”

ภายในศูนย์จุดศูนย์หนึ่งวินาที

หนึ่งสาย... สิบสาย... ร้อยสาย... พันสาย... หมื่นสาย!

ภายใต้การหนุนเสริมของพลังจิตที่เรียกได้ว่าผิดมนุษย์ 'นรกอัสนีสีเงิน' จึงเข้าปกคลุมโลกทั้งใบ... ฟาดกระหน่ำ๣๹๦าอย่าง๪ุเ๪ื๵๪ในทันที