เรื่อง ย้อนเวลาล่าสวาท

"ปิดเทอมนี้ผมไม่ได้มาทำงานนะครับ ว่าจะไปเที่ยวพักผ่อนสักหน่อย" ผมแจ้งพี่พลอยหลังเลิกงาน พี่พลอยพยักหน้าเบาๆรับ แกอาจจะเห็นด้วยที่ผมควรจะพักบ้าง เพราะการทำงานของผมเริ่มดรอปลง ถึงขนาดปิดดีลได้แค่สองเคส จากลูกค้าที่เข้ามาดูบ้านเกือบยี่สิบคน โชคดีที่วัฒน์ทำงานได้ดีขึ้นมา ปิดดีลได้หลายเคส ทำให้ยอดขายไม่ลดลงมาก

"ดูแลตัวเองดีๆนะ ไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง กลับมาจะได้มีไฟในการทำงาน" พี่พลอยพูดอย่างเป็นห่วงผม ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมแทบไม่ได้คุยกับใครเลย ปลีกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อน กับพี่พลอยก็เพิ่งมาเจอกันในวันนี้ก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกัน ยิ่งกับดาวและผิงก็แทบจะไม่ได้เห็นหน้ากันเลย ผมก็พอคิดเองได้ว่าถ้าเจอกัน สองคนนั้นเขาอาจจะลำบากใจ ไม่เจอหน้ากันจะดีกว่า ต่างคนต่างหลบ

ถึงผมจะพยายามโฟกัสที่การสอบ แต่ก็เหมือนหลอกตัวเอง ใจผมยังว้าวุ่นส่งสัญญาณมาทางสมองให้เรื่องราวของสองสาวผุดขึ้นมาในหัวเป็นพักๆ ทำให้การสอบไม่ได้ผลตามที่ผมหวังมากนัก และด้วยความปากแข็งแต่ใจไหวหวั่น ผมก็เฝ้าติดตามข่าวของทั้งสองสาวแบบเงียบๆ จึงพอรู้ว่าแจ๊คกับผิงยังคงสวีทหวานกันดี แต่วัฒน์กับดาวเหมือนเริ่มห่างๆกัน

"ปิดเทอมพี่เอกจะไปไหนเหรอคะ เห็นพี่พลอยบอกว่าพี่เอกจะไม่ไปทำงาน" ดาวมาหาผมถึงที่บ้านเมื่อได้ข่าวว่าผมจะไปเที่ยวพักผ่อน

"อืมม ดาวไม่ต้องรู้หรอก พี่ก็ไปเที่ยวเรื่อยๆของพี่นี่แหละ ไม่มีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน" ผมตอบน้ำเสียงราบเรียบ จริงๆแอบดีใจที่ดาวมาหา มีคำพูดเป็นร้อยพันที่อยากจะพูดด้วย แต่ด้วยความที่ยังโกรธ ยังเสียใจ ผมเลือกที่จะไม่พูดความในใจอะไรออกไป คิดแต่ว่าเราเดินออกมาแล้วปล่อยให้เขาได้รักกันจะดีกว่า หรือถ้าดาวโดนวัฒน์ทิ้งเหมือนที่ผมเดาจากสถานการณ์ตอนนี้ ก็ปล่อยให้ดาวได้เสียใจซะบ้าง ไม่จำเป็นต้องเข้าไปเป็นพระเอกหรอก

"เราไม่ได้เจอกันเป็นอาทิตย์เลย พี่เอกพยายามหลบหน้าดาวเหรอคะ"ดาวเสียงอ่อย๭า๸ผม

"เปล่านิ พี่เห็นว่าดาวมีวัฒน์อยู่แล้วทั้งคน ไม่อยากเข้าไปเป็นก.ข.ค และถ้าดาวอยากเจอพี่จริงๆ ก็มาหาหรือโทรมาก็ได้ แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เห็นติดต่ออะไรมา" ดาวถึงกับหน้าเสียเมื่อผมเริ่มพูดเรื่องจริงด้วยน้ำเสียงที่โมโห

"พี่เอกโกรธดาวเหรอคะที่มีพี่วัฒน์มาจีบ"

"เปล่านิ พี่จะโกรธดาวทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ดาวจะคบกับใครก็เรื่องของดาว พี่ไม่เกี่ยวอยู่แล้ว" น้ำเสียงที่ผมตอบออกไปใครฟังก็รู้ว่าผมไม่พอใจ

"แล้วทำไมพี่ถึงทำตัวแบบนี้ ดูซึมๆ ไม่พูดคุยกับใคร เพื่อนๆพี่เขาก็เป็นห่วง"

"บอกพวกมันไปห่วงตัวเองเถอะ พี่ดูแลตัวเองได้ และที่พี่ซึมเพราะเสียใจเรื่องผิง ไม่เกี่ยวกับดาวหรอก ไม่ต้องสำคัญตัวเองขนาดนั้น" ผมพูด๳๡ดาวถึงกับน้ำตาคลอ แต่ผมกลับรู้สึกสะใจ ให้ดาวได้รู้ไว้ซะบ้าง คิดจะมาทำให้ผมรู้สึกดีแต่ตัวเองไปคบกับคนอื่น จะล้อเล่นกับหัวใจผมมากเกินไปแล้ว ผมไม่ยอมหรอก ต้องเอาคืนให้สาสม

"ค่ะ ดาวขอโทษที่เข้ามายุ่งเรื่องของพี่ งั้นดาวกลับก่อนนะคะ" พูด๳๡ดาวเดินหันหลังกลับ ผมสังเกตุเห็นดาวเอามือมาปาดน้ำตา ผู้หญิงที่อ่อนโยนอย่างดาวกลับมีจิตใจที่เข้มแข็ง แม้ยามที่อ่อนแอร้องไห้ยังไม่อยากให้ใครได้เห็น ไม่ได้อยากได้ความเห็นใจจากใคร แต่ผี-่าซาตานตัวไหนเข้าสิงผมไม่รู้ ทำให้ผมพูดตอกย้ำความเจ็บปวดให้กับดาวอีก

"ไม่เหลือใครแล้วล่ะสิ"

"อะไรนะคะ" ดาว๭า๸เหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูด

"โดนเขาทิ้งแล้วล่ะสิ โดนวัฒน์มันปู้ยี่ปู้ยำจนหนำใจแล้วทิ้งล่ะสิ ถึงได้กลับมาหาพี่" ผมพูดออกไปด้วยอารมณ์ กะว่าจะตอกย้ำให้ดาวสำนึกที่ทิ้งผมไป

"เพี๊ยะ!!" ดาวปรี่เข้ามาตบหน้าผมอย่างแรงจนรู้สึกแสบที่หน้า

"ดาวไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะคะ อย่าคิดว่าดาวง่ายกับพี่แล้วจะง่ายกับคนอื่นไปทั่ว ดี ดี ถ้าพี่คิดแค่นั้น ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะเนื้อต้องตัวดาวอีก อย่ามาให้ดาวเห็นหน้าอีก ผู้ชายเฮงซวย" พูด๳๡ดาวหันหลังเดินจ้ำอ้าวกลับบ้านไป คำพูดและแววตาสุดท้ายที่ผมเห็นมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเกลียดชัง ผมเคยนึกสงสารดาวที่ผิดหวังจากความรักกับหมอเจตต์ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกสงสารดาวที่มารักผู้ชายเฮงซวยอย่างผมมากกว่า ผมรู้สึกผิดที่ทำให้ดาวโกรธ ผมควรเป็นผู้ชายที่ดูแลดาว ทำให้ดาวมีความสุขสิ ไม่ว่าจะฐานะอะไรก็ตาม แต่พอนึกถึงแววตาที่ดาวมองวัฒน์ที่สนามบอลแล้วผมก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอีก

"ผู้หญิงมีวิธีการพูดให้ตัวเองถูกเสมอแหละ" ผมคิดในใจ ก่อนจัดเตรียมกระเป๋าเพื่อออกเดินทางในวันพรุ่งนี้

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ผมออกเดินทางแต่เช้า นั่งรถไฟ มาต่อรถเมย์ จนมาถึงที่หมายของผม โรงแรมที่ผมเคยทำงาน ที่ที่ผมได้มีประสบการณ์เรื่องบนเตียงครั้งแรก ที่ที่ผมได้เจอกับพี่นิกรที่คอยแนะนำทั้งเรื่องผู้หญิงและเรื่องงานให้กับผม ที่ที่เปลี่ยนผมจากหนุ่มซื่อบื้อขี้อายจนกลายเป็นเสือผู้หญิง ผมอยากกลับมาพักฟื้นบาดแผลหัวใจ หลีกหนีจากทุกสิ่ง ถึงแม้ผมจะไม่ได้โกรธเพื่อนๆของผม แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำตัวเป็นก้อนหินต้นไม้มองดูภาพบาดตาบาดใจได้

"สวัสดีครับ ผมเอกพลที่โทรมาจองห้องพักไว้ครับ" ผมเอ่ยกับสาวสวยที่อยู่ตรงฟร้อนท์ ซึ่งก็คือพี่นุช ผู้หญิงคนแรกของผมนั่นเอง ผมดีใจที่เจอพี่นุชอีกครั้ง ตอนนี้อายุน่าจะยี่สิบปลายๆ สวยกว่าครั้งแรกที่ผมเจอมาก

"สวัสดีค่ะ คุณเอกพลนะคะ ขอบัตรประชาชนด้วยคะ" เสียงใสๆของพี่นุชตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

หลังจากเช็คอินเสร็จ ผมก็เข้ามาที่ห้องพัก ถึงตัวจะอยุ่นี่ แต่ใจกลับวนเวียนคิดถึงแต่คนทางนั้น ผิงจะคิดถึงผมบ้างไหม สักแวบนึงขึ้นมาในหัวก็ยังดี ดาวจะเป็นอย่างไรบ้าง ลืมคำพูดที่ทำร้ายจิตใจของผมเมื่อวานแล้วหรือยัง ผมคิดวนเวียนจนเผลอหลับไปตื่นมาอีกทีก็ค่ำมืด จึงคิดที่จะลงไปหาอะไรดื่มที่ผับของโรงแรม

"ดนตรี...นั้นเล่นอยู่ ฟัง....ฉันฟังอยู่ แต่ว่าในใจนั้นเงียบงัน" เสียงเพลงบรรเลงในช่วงหัวค่ำของผับ ในเวลานี้คนยังไม่เยอะมากนัก ผมสั่งบรั่นดีไทย มานั่งซดเพียวๆ โดยมีเอ็นไก่ทอดและกุ้งแช่น้ำปลาเป็นกับแกล้ม สักพักก็มีชายท่าทางภูมิฐานเดินเข้ามาสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ก่อนนั่งลงที่เคาท์เตอร์ "พี่นิกร" ผมนึกในใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่เขาเร็วแบบนี้

"สวัสดีครับพี่นิกร ขอนั่งด้วยคนนะครับ" ผมยกมือไหว้พร้อมนั่งลงข้างๆโดยที่พี่นิกรยังไม่ได้เอ่ยอะไร

"สวัสดีครับ คุณ..."

"ผมชื่อเอกพลครับ เรียกผมว่าเอกก็ได้ ผมรู้จักพี่นิกรจากนิตยสารที่เคยสัมภาษณ์พี่ครับ" ผมเกริ่นก่อนที่แกจะสงสัยว่าผมรู้จักแกได้อย่างไร

"อ่อ ครับ มีอะไรให้ช่วยเหรอ" พี่นิกรยิ้มอย่างเป็นมิตร

"ผมมีสองเรื่องที่อยากจะขอคำแนะนำครับ เรื่องแรก เรื่องการทำธุรกิจ เรื่องที่สอง เรื่องจีบสาว" ผมยกสองเรื่องที่แกเคยสอนผมมาคุย จริงๆผมแค่ต้องการถ่วงเวลาหาเรื่องคุยกับแกเฉยๆ เพราะผมมีแผนในใจ

"ทำไมคิดว่าผมจีบสาวเป็นล่ะ ในนิตยสารเขาไม่ได้๭า๸ผมเรื่องจีบสาวสักหน่อย" พี่นิกรพูดพร้อมยิ้มแบบขำๆ

"ผมเห็นพี่อายุมากกว่าผมหลายปี น่าจะมีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตบ้าง ต่างจากผมที่ยังเป็นมือใหม่ในเรื่องการจีบสาว แค่อยากให้พี่แนะนำทริคเล็กๆน้อยๆพอได้มีความมั่นใจขึ้นมาบ้างครับ"

"ดูท่าทางแล้วไม่ใช่ไก่อ่อนนะ เก่งพอตัวเลยล่ะ" พี่นิกรเหมือนจะดูผมออก

สักพักก็มีสาวๆกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามานั่ง หนึ่งในนั้นมีพี่นุช ที่เปลี่ยนชุดเป็นสาวเปรี้ยวใส่เกาะอกสีขาว กางเกงยีนส์เอวต่ำเผยให้เห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ผมหันไปมองตามก่อนหันหน้ามามองพี่นิกรที่กำลังนั่งยิ้มอยู่

"โอเค ผมเข้าใจแผนคุณแล้ว ถ้าเป็นไปตามที่ผมคิด แสดงว่าคุณร้ายไม่เบา คิดจะใช้ผมเป็นนกต่อโดยที่ผมไม่รู้ตัวเหรอ หึหึ"

"พี่นิกรรู้ได้อย่างไรครับ" ผมรู้สึกทึ่งในความฉลาดของแกจริงๆ

"จะให้ผมเดาด้วยไหมล่ะว่าคุณเล็งใครอยู่"

"คนที่ใส่เสื้อเกาะอกสีดำนั่นใช่ไหม" พี่นิกรพูดก่อนยกแก้วเหล้าขึ้นซด ในสถานการณ์ตอนนี้ผมยังไม่สามารถที่จะเดินดุ่มๆเข้าไปจีบพี่นุชได้ สิ่งที่ต้องทำสิ่งแรกคือทำให้พี่นุชไว้ใจเมื่อผมเข้าหา ซึ่งเรื่องนี้ต้องใช้เวลา แต่ผมไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น ผมจึงต้องแกล้งมาคุยกับพี่นิกร ที่พี่นุชรู้จักดีให้พี่นุชได้เห็น ชื่อเสียงและบารมีของพี่นิกรจะเป็นทางลัดสำหรับผม

"ขอประวัติหน่อยครับ" ผมแกล้งทำเป็นขอประวัติพี่นุชจากพี่นิกร

"ชื่อนุช โสดลูกหนึ่ง เพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่กี่เดือน มีคนมาจีบเยอะเหมือนกันแต่ก็พากันกินแห้ว แต่ผมดูแล้วคุณน่าจะมีภาษีดีกว่าพวกนั้นเยอะ เพราะข้อแรกคุณผ่านอย่างรวดเร็ว" พี่นิกรยิ้มอย่างพึงพอใจที่สามารถวิเคราะห์แผนผมออก

"พี่นิกรเคยอกหักไหมครับ" ผมเอ่ย๭า๸ในเรื่องที่ผมอยากปรึกษาบ้าง

"เคยสิ ผมเกิดมาเกือบสี่สิบปี นอกจากเด็กแรกเกิดแล้ว ผมยังไม่เจอใครที่ไม่เคยอกหักเลยนะ ๭า๸ทำไมเหรอ"

"จริงๆแล้วผมกำลังอกหัก ผมอยากรู้ว่าพี่มีวิธีการจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง" ผมยอมรับออกไปตรงๆ

"ทนอยู่กับมันไปเรื่อยๆ แม้อยากจะหายไปจากโลกนี้ ก็ต้องทนอยู่ต่อ เดี๋ยวเวลาจะช่วยรักษาเราเอง" พี่นิกรตอบออกมาสั้นๆ

ผมคุยกับพี่นิกรไปเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เหลือบไปเห็นเหล้าโต๊ะพี่นุชพร่องไปเกือบหมดขวด ผมจึงขอตัวกับพี่นิกรแล้วเดินไปที่โต๊ะพี่นุช

"สวัสดีครับ ขอชนแก้วหน่อยครับ" ผมทักไปที่พี่นุช พร้อมกับยื่นแก้วไปชน

"สวัสดีคะ" พี่นุชยื่นแก้วมาชนกับแก้วของผม

ผมบอกบริกรให้เอาเหล้าแบล๊คขวดใหญ่มาที่โต๊ะนี้เพื่อให้การดื่มไม่ขาดช่วง พวกเราดื่มคุยทำความรู้จักกันอย่างสนุกสนาน

"คุณเอกรู้จักกับคุณนิกรเหรอคะ เห็นคุยกันอยู่ตั้งนาน" พี่นุช๭า๸ผม

"อ่อ เพิ่งรู้จักกันครับ พอดีคุยกันถูกคอ เลยคุยกันนานหน่อย"

"แปลกนะคะ ปกติคุณนิกรไม่ค่อยคุยกับใครนาน แสดงว่าคุยกันถูกคอจริงๆ"

"ไปต่อกันไหมครับ" ผมกระซิบ๭า๸พี่นุชเมื่อเวลาล่วงเลยมาเกือบถึงเที่ยงคืน พี่นุชไม่ตอบผม ผมจึงหันไปมองพี่นิกรพร้อมยกแก้วทำท่าชน พี่นิกรยกแก้วขึ้นตอบกลับผม พร้อมกับพยักหน้าให้พี่นุช เชิงประมาณบอกว่าผมไว้ใจได้

"เราไปต่อที่ไหนกันดีคะ" พี่นุชเอ่ย๭า๸ผม

๳๡ตอน