เรื่อง ข้าก็แค่คนหลงยุค (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

บท๡ี่ 193 : สายลมแห่งชายแดน

เช้าวันนั้น แสงอาทิตย์เพิ่งสาดลอดหน้าต่างเข้ามาในห้องโถง จวนเสียนหยาง หลิวหานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ หยิบดินสอขึ้นมา แต่กลับไม่ได้ขีดเขียนอะไรลงไป เพียงกำแน่นอยู่ในมือ ความคิดวกวนถึงเพื่อนผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียว๡ี่เ๰าไว้ใจ๡ี่สุด

“อวี้หาน…ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าทราบข่าวหรือยัง” เ๰าพึมพำกับตนเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

—

ด้านในเรือนใหญ่ของสกุลอวี๋ อวี้หานยืนอยู่กลางห้องโถง บ่าวคนสนิทวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่ารายงาน

“คุณหนู! ข่าวด่วนจากชายแดน…แคว้นเยี่ยนเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว กองกำลังของท่านแม่ทัพอวี๋จิ้งเหอกำลังถูกกดดันอย่างหนัก!”

ดวงตาของอวี้หานเบิกกว้างไปชั่วขณะ แต่ไม่นานก็กลับแน่วแน่ นางกำหมัดแน่น ก่อนเอ่ยเสียงหนัก

“เตรียมรถม้า! ข้าจะไป๡ี่ชายแดนด้วยตนเอง”

หัวหน้าทัพอารักขารีบคุกเข่าโค้งคำนับ

“คุณหนู โปรดพาเราด้วย พวกเรายี่สิบชีวิตจะคุ้มกันท่านจนสุดกำลัง!”

อวี้หานพยักหน้า ดวงหน้าสะท้อนความมุ่งมั่น

“ออกเดินทางเดี๋ยวนี้!”

ตัดฉากไปทางทิศเหนือ ๡ี่ชายแดนระหว่างแคว้นฉินกับแคว้นเยี่ยน

ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ถูกย้อมด้วยกลิ่นคาวเลือด ลมหนาวพัดแรง ธงศึกสีดำแดงสะบัดปลิว แถวทหารฉินตั้งรับแน่นหนา แต่เสียงโกลาหลจาก-่าธนู๡ี่ตกใส่ยังไม่หยุด

แม่ทัพอวี๋จิ้งเหอ ควบม้าศึกยืนบนเชิงเนิน ดวงตาแข็งกร้าว เ๰าชักดาบขึ้นตวัดเหนือศีรษะ ตะโกนก้องให้ได้ยินทั่วแนวรบ

“ปักโล่! ขึ้นแนวใหม่! อย่าถอยแม้แต่ก้าวเดียว!”

ห่าธนูจากทัพเยี่ยนยังคงตกลงมาราวกับฝนเหล็ก เสียงโอดครวญดังระงม แต่กลองศึกของฉินก็ดังก้องตอบสนอง ทุกชีวิตรู้—ศึกใหญ่ได้เปิดฉากแล้ว