เรื่อง ข้าก็แค่คนหลงยุค (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

ณ กองบัญชาการใหญ่แคว้นเยี่ยน เมืองชายแดนด้านเหนือ

ภายในห้องโถงไม้โอ่โถง แสงตะเกียงน้ำมันสว่างวาบบนแผนที่ที่ปูอยู่กลางโต๊ะยาว กลิ่นควันธูปลอยคละคลุ้งปนกับกลิ่นเหล็กสนิมจากอาวุธที่พิงอยู่รอบผนัง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

แม่ทัพใหญ่ หานเจี้ยน สวมเกราะทองแดงสีเข้ม ใบหน้าคมกร้าว นั่งอยู่เหนือหัวโต๊ะ เหล่ารองแม่ทัพ นายกอง และขุนพลต่าง ๆ ยืนเรียงราย บ้างเม้มปาก บ้างกำหมัดแน่นจากความคับแค้น

เสียงนายกองคนหนึ่งดังขึ้น

“แม่ทัพ! ศึกที่ด่านนั้น…ข้าศึกใช้กลยุทธ์ประหลาด พวกเขามีหน้าไม้ที่ยิงได้ไกลเกินสี่ร้อยก้าว แรงทะลุเกราะได้สบาย! ยังมีเครื่องยิงไม้ไผ่ ขว้างได้ต่อเนื่องราวกับ-่าฝน ทหารเราล้มตายหลายพันคนในพริบตา!”

เสียงฮือฮาดังระงม หลายคนสบถออกมาด้วยโทสะ

“ไร้สาระ! จะมีอาวุธใดในโลกที่ทำได้เช่นนั้น”

“ไม่… ข้าเห็นกับตา ศพของนายกองหลายคนถูกลูกธนูเจาะทะลุคอ! ไกลเกินกว่าที่หน้าไม้ปกติจะทำได้!”

หานเจี้ยนกดมือลงบนโต๊ะดัง “ปัง!” ห้องทั้งห้องพลันเงียบลง

เขากวาดตามองไปทั่ว แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม

“ข้าพเจ้าก็ยากจะเชื่อ…แต่ความพ่ายแพ้คือความจริง พวกเจ้าอย่าปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้า!”

จากนั้นเขาหันไปยังบุรุษร่างผอมสูง ผู้ถือพัดไม้หอมในมือ—ซือกวง กุนซือที่เพิ่งถูกเชิญมาจากเมืองหลวง

ซือกวงก้าวออกมาข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“อาวุธเช่นนั้น มิใช่ของเล่น หากสามารถสร้างได้จำนวนมาก นั่นหมายความว่าพวกเขามีช่างฝีมือและโรงตีเหล็กหลายแห่งรองรับ การโจมตีซ้ำโดยไม่รู้ต้นตอ…ย่อมมีแต่พ่ายอีก”

รองแม่ทัพคนหนึ่งชะโงกหน้าถาม

“แล้วเราจะหาต้นตอได้อย่างไร กุนซือ?”

ซือกวงพัดเบา ๆ ชี้ลงบนแผนที่

“ส่งสายสืบออกไปในคราบพ่อค้า กุลี และชาวบ้าน จงกระจายไปทุกหมู่บ้าน ทุกเส้นทางลำเลียง หากพบโรงตีเหล็กหรือค่ายที่ผลิตอาวุธประหลาด ต้องรีบรายงานมา”

เสียงท้วงดังขึ้นจากอีกฝ่าย

“แต่การส่งสายสืบมากเกินไป จะไม่ทำให้ศัตรูระแคะระคายหรือ?”

ซือกวงยิ้มบาง ตอบเรียบง่าย

“หากพวกเขาอวดเก่งผลิตได้จริง ก็ปิดบังสายของไม่มิด” ต้องรีบส่งมือดีไปให้เยอะที่สุดแทรกซึมไปทั่วทั้งเมือง

หานเจี้ยนลุกขึ้นเต็มความสูง ดวงตาเป็นประกายดุดัน

“ฟังให้ดี! เราจะรวมพลใหม่—ม้าเร็ว ธนู และทหารราบชั้นยอด จัดกองกำลังใหญ่อีกครั้ง คราวหน้า…เราจะบดขยี้พวกมัน ไม่ยอมอับอายอีกแล้ว!”

กุนซือกวง กล่าวขึ้น ก่อนเราจะบุกให้ให้แน่ใจกว่าว่า พวกมันมีเครื่องยิงที่ว่า มากน้อยแค่ไหน และรีบคิดแผนรับมือ

เสียงคำราม “ขอรับ!” ดังสะท้อนทั่วห้องโถง คล้ายจะกลบเสียงลมหนาวที่พัดผ่านทุ่งหิมะด้านนอก แต่ในดวงตาของทุกคนยังคงมีประกายโกรธและความกระหายจะล้างแค้น

ค่ำคืนนั้น ควันไฟจากค่ายใหญ่แคว้นเยี่ยนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกลิ่นสงครามที่กำลังจะกลับมาอีกครั้ง—รุนแรง๺ิ่๹๯๷่าเดิม