เรื่อง อมตะ
บุตรั้สามี่ลอยึ้ไปบนะเีด้านบน?
ัใจเหล่าเยว่จื่อจงี่เต้นไปมา,รู้สึกสังหรใจไม่ดีนัก
"เป็นไปได้ว่าพวกเขาึ้ไปบนะเีด้านบน,เพื่อี่จะขอเ็จาโพวินกับอาจารย์พวกเขา,แน่นอนพวกเขาจะต้องไปขอเ็ยาอย่างแน่นอน."เหล่าเย่ื่อจงี่กล่าวปลอบใจตัวเอง.
ทว่าบุตราั้สามเขา,ัาี่ึ้ไปบนะเีแล้ว,ก็ไปยืนอยู่ข้างหลังอาจารย์ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ,เหล่าอาจารย์ี่จ้องมองอย่างเย็นชามาด้านล่างรอคอยเหล่าาิคนอื่นๆบินขึ้นมา.
เป็นความจริงบนะเีบนสุดนั้น,จงซีจิว,เมื่อไปถึง,ัาี่ทุกคนรับศิษย์หมดแล้ว,พวกเขาก็พาทุกคนขึ้นกระบี่เหิน,พร้อมกับบินจากไปในทันที.
ความหวังสุดท้ายเหล่าเยว่จื่อจงพังทลายไม่เป็นท่าัาี่จงซีจิากไป.
เนรคุณ,เนรคุณอย่างั้รึ? บุตรอกตัญญู,เจ้าพวกอกตัญญู,เขาี่แอบร้องไห้อยู่ภายในใจ,ทว่า้ประสบการณ์ี่มี,ทำให้เขาอดกลั้นและค่อยๆปิดตาเก็บความเสียใจเอาไว้.
จงตี้และจงเสวียนก็ไม่ต่างกัน,พวกเขาี่ยืนอยู่หลังอาจารรอคอยเหล่าศิษย์คนอื่นๆกลับมา,ซึ่งพวกเขาก็จะจากไปกับอาจารย์เช่นกัน,ในเวลาเดียวกันนี้,พวกเขาไม่หันกลับมามองัทิศทางเหล่าเยว่จื่อจงเแม้แต่ั้เดียว.
พี่าใหญ่ี่รับรู้ได้ในทันทีถึงสิ่งผิดปรกติและก็รู้สึกตกใจกับสิ่งี่เกิดขึ้น,ภายในใจเขารู้สึกประหลาดใจ,เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?เป็นไปได้อย่างไร?
ครั้นเห็นี้ฟูี่กำลังหลับตาลง้ความเศร้า,ทำให้จงเทียนไม่สามารถทนได้ีต่อไป.
"จงตี้,จงเสวียน,พวกเจ้าั้สองทำอะไรอยู่?"จงเทียนี่คำราม้ความโกรธเกรี้ยว.
เสียงจงเทียนี่ตะโกนออกไปนั้น,แทบจะทำให้ทุกคนหันมาจ้องมองเขา,เหล่าาิสำนักเีี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยทว่าก็หาได้ใส่ใจเขาไม่,คนอื่นๆเองก็ไม่ต่างกัน.
จงตี้และจงเสวียนี่ชำเลืองมองมาัจงเทียน้สายตาี่เหยียดหยัน.
"เมื่อพวกเจ้าเป็นขอทาน,ใครกันี่เก็บพวกเจ้ามา? ใครกันี่ยื่นเื้้าและาาให้? ใครกัน? ี้ฟูพวกเรา,ี้พวกเจ้าไม่คิดี่จะตอบแทนเเหรอ?"จงเทียนี่ตะโกนออกไป้ความโกรธ.
เหล่าเยว่จื่อจงี่รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นท่าทางบุตราคนโต.
"เจ้าคนโง่เง่าไร้ค่า,ัใจเจ้าัถูกสุนัขกินไปแล้ว? ฝึกเป็นเี,ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นเี,ก็เป็นแค่มาร."จงเทียนี่ตะโกนออกไป้ความโกรธ.
ในเวลาเดียวกัน,จงตี้ี่กล่าวอะไรบางอย่างกับอาจารย์เขา.
อาจารย์เขาี่จ้องมองลงมา,พร้อมกับร่ายอาคม,พร้อมกับยิงออกมา.
"ตูมมมมมมม"
เกิดเป็นุาใหญ่,าสามเมตรี่ด้านหน้าจงเทียน,เห็นได้ชัดเจนว่าอาจารย์จงตี้นั้น้าให้จงเทียนเงียบ,หากเขา้าสังหาร,ปานนี้จงเทียนคงตายไปแล้ว.
เห็นเหตุการณ์ี่เกิดขึ้น,ทุกคนต่างก็รู้ว่าเป็นเพราะจงตี้นั้นจะต้องกล่าวอะไรบางอย่างกับอาจารย์เขา.
โลหิตจงเทียนี่เดือดปุดๆ,ี้ฟูี่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็ก,ี้ฟู่ี่มอบชีวิตให้กับเขา,ดังนั้น,จงเทียนจึงสาบานว่าจะดูแลี้ฟู่อย่างดีี่สุด,ทว่าในเวลานี้,เหล่าน้องาเขากับแสดงท่าทางี่ไร้ซึ่งน้ำใจ,เขาจะสามารถทนอยู่ได้อย่างไร,เขาจะัคงใส่ใจกับอาจารย์จงตี้ได้อย่างไร?
ี้ฟู่ี่้าเ็ยาโพวิน,ัยากานั้นเรึ?ืว่าเพราะในสายตาพวกเขาแล้ว,ี้ฟูและข้าไร้ค่า,ไม่ต่างจากแมลงแล้ว?
เห็นท่าทางใบหน้าี่เศร้าสร้อยี้ฟูแล้ว,จงเทียนจะทนได้อย่างไร,เขาได้ยก้ิี่อยู่บนพื้น,พร้อมกับเล็งไปัทิศจงตี้ยืนอยู่,พร้อมขว้างออกไปอย่างแรง.
"วิ้ง......"
้ิก้อนใหญ่ี่ลอย้าฟ้าตรงไปัะเีี่จงตี้ยืนอยู่,ถึงแม้ว่าระดับจงเทียนจะไม่ได้สูงนัก,ทว่าตั้งแต่เกิดกำลังแขนเขานั้นทรงพลังเป็นอย่างมาก,พลังแขนเขานั้นเทียบได้กับระดับผู้ฝึกยุทธ์ระดับเีเทียนเก็ว่าได้.
หินก้อนใหญ่ี่พุ่งตรงไปัะเีด้านบนอย่างรวดเร็ว.
แทบจะทำให้ทุกคนตื่นตะลึง,คนผู้นี้้าตายอย่างั้รึ? หาญกล้าี่จะขว้าง้ิใส่าิสำนักเีเอย่างั้รึ?
"แส่หาความตาย,"อาจารย์จงตี้คำราม้ความโกรธ.
อาจารย์จงตี้ี่ปล่อยกระบี่เหินสีเงินลอยออกไปกระแทก้ิี่ลอยมา.
"ตูมมมมมม"
้ิี่แตกกระจายเป็นผุยผง,กระบี่เหินัคงพุ่งตรงไปัจงเทียน้ความเร็วี่ไม่น่าเชื่อ.
เหล่าเยว่จื่อจงี่เห็นตกใจโบกไม้เท้ามังกรออกไปพยายามี่จะหยุดกระบี่เหิน,ทว่ากระบี่นั้นเคลื่อนี่เร็นเกินไป,แทบจะทันทีได้มาถึงด้านหน้าจงเทียนี่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ.
"พรึด..."
ในช่วงเวลาความเป็นความตาย,ปรากฏบอลทองาใหญ่ี่ปรากฏขึ้นี่ด้านหน้าจงเทียน,ในเสียววินาทีนั้น,กระแทกกระบี่เหินให้ลอยถอยกลับไป.
ในเวลาเดียวกันนั้น,ี่บนะเีด้านบน,นักบวชัล้านี่เห็นเข้าก็ลอยลงมาด้านหน้าจงเทียน,เขาี่ยืนมือออกไปับอลสีทองลูกใหญ่,ก่อนี่บอลลูกนั้นจะกลายเป็นไข่มุกเทวะ,หล่นลงมาในมือเขา.
นักบวชคนดังกล่า้องมองไปัจงเทียนพร้อมกับัเราะอย่างมีความสุข.
"ก่อกำเนิดอำนาจพระเจ้า?"นักบวชคนดังกล่า้องมองจงเทียน้ความประหลาดใ.
จงเทียนค่อยๆได้สติกลับมาเมื่อได้ยินคำพูดนักพรตคนดังกล่าว,เหล่าเยว่จื่อจงี่อยู่ข้างเขา,ขมวดคิ้วเล็กน้อย,ก่อนี่จะค่อยๆลดไม้เท้ามังกรและพยุงตัวเองไว้.
"เจ้ายินดีี่จะเป็นศิษย์ข้าืไม่?"นักพรตคนดังกล่าวัเราะร่วน.
ทุกๆคนี่จ้องมองลงมา้ความประหลาดใจกับคำพูดนักบวชคนดังกล่าว,าคนี่หยาบคายนี้กลับสามารถเปลี่ยนภัยพิบัติให้กลายเป็นโชควาสนาได้อย่างั้รึ?
นักพรตคนี่ซัดกระบี่บินออกมานั้นขมวดคิ้วไปมาจ้องมองไปันักบวชด้านล่างขมวดคิ้วไปมาพร้อมกับเก็บกระบี่เหินกลับคืน,ต้องไม่ลืมว่านักบวชคนดังกล่าวนั้นอยู่ะเีด้านบนเป็นหนึ่งในสำนักซ่างเี.
จงเทียนจ้องมองไปันักบวชคนดังกล่าว้ท่าทางงงงวย,เหล่าเยว่จื่อจงี่เดินเ้าาข้างๆสะกิดจงเทียนให้ตื่นขึ้นมา.
"ศิษย์จงเทียนคำนับอาจารย์,"ทันใดนั้นจงเทียนก็คุกเขาลงโขกพื้นสามั้.
"อืม,ลุกขึ้นได้,ตามข้ากลับไปัขุนเขา."นักบวชกล่าวออกมาพร้อมัเราะอย่างพึงใ.
ทว่าจงเทียนัไม่ลุกขึ้น,เขาัคงคุกเข่ากับพื้นและกล่าวกับนักบวชว่า,"ท่านอาจารย์,้าีเรื่องหนึ่ง้าขอ."
"โอ้ว?"นักบวชค่อนข้างประหลาดใจไม่น้อยทว่าก็ัจ้องมองไปัจงเทียน้ความใจเย็น.
"ศิษย์มีความปรารถนาให้อาจารย์ประทานเ็จาโพวินแก่ศิษย์"จงเทียนี่ัคงคุกเข่า.
นักบวชัาได้ยินก็เพ่งพิศไปัจงเทียน,ทว่าเหล่าเยว่จื่อจงี่แทบจะตะโกนออกมา,ัใจี่กำลังเต้นแรงไปมา้ความตื่นเต้น,พยายามสงบใจ,ในเวลาเดียวกันก็จ้องมองไปันักบวช้ท่าทางกระตือรือร้น.
นักบวชี่จ้องมองจงเทียนอย่างคาดไม่ถึง,จากนั้นก็จ้องมองไปัเหล่าเยว่จื่อจงอย่างพินิจพิเคราะห์,สายตาเขาหรี่ตามองพร้อมกับยิ้มออกมา,พร้อมกับพยักหน้า.
"เ็ยาโพวินนั้นเป็นเพียงเ็ยาระดับต่ำ,ข้าไม่ได้มีั,ทว่าในเมื่อศิษย์ข้า้าั,แน่นอนว่าอาจารย์จะต้องหาให้เจ้าสักเ็ก็แล้วกัน."นักบวชัเราะเสียงดัง.
"ขอบคุณอาจารย์"จงเทียนัคงคุกเขา้ความตื่นเต้น.
"อืม,ลุกขึ้นได้แล้ว,ัเจ้าจะแตกแล้ว."นักบวชกล่าว.
"ขอรับ."จงเทียนลุกขึ้นในทันที,ก่อนี่จะหันหน้าไปมองี้ฟู,จากนั้นก็หันหน้าไปมองอาจารย์,พร้อมกับประกายตาี่ตื่นเต้น.
ในเวลาเดียวกันนั้น,นักบวชี่สะบัดมือหนึ่งั้,ในมือเขานั้นปรากฏเ็ยาาเท่าดวงตามังกรปรากฏแสงวับวาว.
เหล่าเยว่จื่อจงี่ได้กลิ่นี่ยอดเยี่ยมยาได้,เพียงแค่กลิ่นัก็ทำให้ทุกรูขุมขนทั่วร่างเขาผ่อนคลายได้.
"พี่น้องั้หลาย,ใครี่มีเ็ยาโพวิน? ข้า้าี่จะแลกเปลี่ยนักับเ็ยาัหยิง."นักบวชี่ประกาศออกไปเสียงดัง.
แทบจะทุกคนหันมาจ้องมองนักบวชคนดังกล่าวั้หมด,เ็ยาัหยิง,เ็ยาัหยิงนั้น? ่เ็ยาโพินเป็นเพียงเ็ยาระดับต่ำเท่านั้น,ทว่าเวลานี้เ็ยาโพวินนั้นสามารถี่จะแลกเปลี่ยนกับเ็ยาัหยิงเอย่างั้รึ?
เหล่าสำนักเีทุกคนแทบจะค้นหาเ็ยาดังกล่าวในตัวอย่างรวดเร็ว,ทว่ากลับไม่มีใครมีเ็ยาโพวินเ,แต่แล้วในกลุ่มสำนักเซี่ยเีนั้น,ก็มีคนหนึ่งในชุดสีม่วงพบว่ามีเ็ยาโพวินในกระเป๋าตัวเอง,ใช่แล้ว,นี่ไงล่ะ.
เขาี่ตื่นต้นดีใจ,ขึ้นกระบี่เหินลงมาด้านล่าง.
"อาวุโส,้าีอยู่เ็หนึ่ง."คนดังกล่าวกล่าวออมา้ความดีใจเสียงสั่น.
"รับนี่ไป."นักบวนี่เปลี่ยนเ็ยาัหยิงในมือเขา,พร้อมกับรับเ็ยาโพวินกลับมา.
"ขอบคุณมาก,ขอบคุณอาวุโส."าคนนั้นรับเ็ยาัอย่าง้ความตื่นเต้นดีใจอย่างี่สุด,ท่ามกลางสายตาอิจฉาทุกคน.
"รับไป."นักบวชคนดังกล่าวนำเ็ยามอบให้กับจงเทียน.
"ขอบคุณ,อาจารย์."จงเทียนี่รับมา้ความซาบซึ้งเป็นอย่างมาก,ก่อนี่จะหันหน้า,และมอบเ็ยาโพวินกลับมาให้กับเหล่าเยว่จื่อจง.
ในเวลาเดียวกันนั้น,คนทั่วไปด้านล่างนั้นต่างก็มองเ็ยาโพวิน้ความอิจฉา,หากว่าพวกเขาได้สักเ็,พวกเขาจะต้องก้าวไปถึงระดับเีเทียนได้อย่างแน่นอน.
พวกเขาี่อิจฉา,จ้องตาเป็นัจ้องมองไปัเ็ยาโพวินในมือ.
เหล่าเยว่จื่อจงี่ดิ้นร้นมาตลอดนานแสนนาน,เขาี่จ้องมองไปัเ็ยาโพวินอย่างตื่นเต้น,กี่ปีมาแล้ว,ี่เขาขวานขวยหาั.
้ความระมัดระวัง,เขาี่หยิบเ็ยาโพวินและจ้องมองัไปๆ,เหล่าเยว่จื่อจงี่วางไม้เท้ามังกรลงพื้น,พร้อมกับอ้าปากนำัเข้าปากอย่างไม่ลังเล,ก่อนี่จะเริ่มนั่งบำเพ็ญเพียร.
เหล่าเยว่จื่อจงี่ไม่ลังเลี่จะใช้ัทันที,นั่นก็เพราะว่าเขาตระหนักได้ว่า,หากไม่กลืนัเข้าไปล่ะก็,ัาี่เหล่าสำนักเีจากไป,เ็ยาเหล่านี้คนั้หมดั้หุบเขาคงไม่ปล่อยเขาออกไปจากหุบเขานี้แน่.
เีเทียน,ใช่แล้ว,ดินแดนเีเทียน,ใครกันี่จะไม่อิจฉา,ทุกคนี่จ้องมอง้ดวงตาี่ลุกวาวต่างก็ได้แต่ทอดถอนใจัาี่เห็นเหล่าเยว่จื่อจงนำัเข้าปากและเริ่มนั่งบำเพ็ญ.
จงเทียนี่เฝ้ารออย่างอดทนจ้องมองไปัี้ฟูี่เริ่มโคจรพลัง,นักบวชคนดังกล่าวก็ไม่ดึงดันนำเขาจากไปเช่นกัน,เขาัคงรอจงเทียน,พร้อมกับเผยยิ้มให้กับเขาเป็นพยานในความซื่อสัตย์จงเทียน,ศิษย์คนนี้ไม่มีทางี่จะใช้อุบายหลอกเขาอย่างแน่นอน.
เหล่าเยว่จื่อจง,ัาี่กินเ็ยาโพวินไปแล้ว,เขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังสุดยอดี่กำลังแผ่ซานไปทั่วร่าง,ักำลังไหลเข้าสู่จุดตานเถียนอย่างบ้าคลั่ง,ภายในจุดตานเถียนในเวลานี้เกิดเป็นุน้ำวนาเล็กขึ้น,ดูดซับปราณแท้เข้าไปเป็นระยๆ,พร้อมกับเก็บกักปราณี่แ้ิเอาไว้.
ปราณี่แ้ิเหล่าเยว่จื่อจงี่ได้กลายเป็นสีทองแล้วนับตั้งแต่ี่เขาได้เริ่มโคจรพลัง,เ็ยาโพวินี่เข้าสู่ร่างกายัได้ถูกดูดซับหมุนวนก่อนี่จะค่อยๆแข็งตัวอย่างรวดเร็ว.
เหล่าเยว่จื่อจงกำลังควบคุมปราณี่แ้ิอย่างบ้าคลั่ง,ดูดซับเ้าาในจุดตานเถียน,ราวกับว่าได้ทำให้ปราณเขาี่เปลี่ยนไปทีละน้อย,ทุกั้ี่ปราณี่แ้ิหมุนวนถูกดูดซับเ้าา,จน 72 ั้.
"คลืนน...."
ปราณสีทองไปั้หมด,ท้ายี่สุดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง,ุน้ำวนี้ลดาลงเืแค่ 1 ใน 10 าเดิม,ทว่าในเวลาเดียวกัน,ปราณี่แ้ิก็ได้กลายเป็นสีทองม่วงไป้,ัาี่ปราณี่แ้ิกลายเป็นสีทองม่วงัก็ได้กระจายออกไปทั่วเส้นปราณทั่วร่างเขา.
真气Z hēn qì ปราณี่แ้ิ True Qi
ในเวลาเดียวกันนี้,ร่างกายภายนอกเหล่าเยว่จื่อจง,ก็ปรากฏควันสีม่วงมากมายกำลังระเหยออกมา,ทำให้ร่างเหล่าเย่ื่อจงี่นั่งอยู่ี้ดูเลือนลาง.
ทุกคนี่รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก,ผมสีขาว,คิ้วสีขาว,หนวดสีขาวเหล่าเยว่จื่อจงี้ได้กลายมาเป็นสีดำ,ใบหน้าเขาในเวลานี้,ัาี่เขาได้ทะลวงผ่านระดับได้,ก็ทำให้เขาดูเยาว์ขึ้น,ี้ดูเหมือนาอายุ 40 ปี ื 50 ปี,เขาี่ดูหนุ่มแน่นขึ้นอย่างน่าประหลาดใ.
เีเทียน,นี่คือระดับเีเทียน.
เหล่าปุถุชนๆต่างก็จ้องมองมา้สายตาี่อิจฉา,สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องมองมาัเหล่าเยว่จื่อจงี่ทะลวงผ่านระดับขั้นได้.
่เหล่าาิสำนักเีนั้น,พวกเขาต่างก็เผยสีหน้าเหยียดหยันออกมา.
บนท้องฟ้า,เหล่าสำนักเีมากมายี่ได้นำศิษย์ใหม่พวกเขา,บินจากไปกลับไปัสำนัก,การทะลวงผ่านระดับเหล่าเยว่จื่อจงอย่างคาดไม่ถึงนั้น,ไม่มีอะไรน่าสนใจ,เีเทียน? หนำซ้ำัเป็นการ้าระดับ้เ็ยาโพวิน,เป็นไปได้ว่าเขาก็คงจะเลื่อนระดับได้แค่นั้น,ไม่มีทางี่จะพัฒนาไปได้ีแล้ว.
เหล่าาิสำนักเีบนะเีด้านบนนั้นได้จากไปหมดแล้ว,ืเพียงแค่สองคน,หนึ่งคืออาจารย์จงเทียนและีหนึ่งคือเทพธิดาในชุดสีม่วง,สายตาี่เย็นชานางจ้องมองสำรพื้นี่ๆ,ไม่มีคนี่น่าสนใจสำหรับนางในการต่อสู้ในั้นี้,ดังนั้น,นางจึงไม่ได้รับศิษย์แต่อย่างใด,ทว่านางก็รู้สึกประหลาดใจกับเหตุการณ์วุ่นวายเล็กน้อยี่เกิดขึ้นเช่นกัน,ชำเลืองมองไปัเหล่าเยว่จื่อจงสักพัก,ก่อนี่จะเหินขึ้นฟ้าและลอยจากไป.
ัาโคจรปราณี่แ้ิี 36 ,ก็สามารถเปลี่ยนปราณเป็นสีม่วงทองโดยสมบูรณ์,เหล่าเยว่จื่อจงี่หยุดการโคจรพลังไปัจุดต่างๆ,ระดับเีเทียน,นี่คือระดับเีเทียน,เขารับรู้ได้ว่ามีเขามีพลังี่มากกว่าปรกติมาก,พลังกำลังเอ่อล้นออกมาไม่มีสิ้นสุด.
ขณะี่เขาลืมตาขึ้นมา,ดวงตาเขาเปล่งประกาย.
ก่อนี่จะจ้องมองไปัจงเทียนี่แสดงท่าทางเป็นห่วงเป็นใย.
"ี้ฟู,ท่านสำเร็จแล้วรึ?"จงเทียนี่เร่งรีบถามออกไป.
"ขอบขอบคุณเจ้า."เหล่าเยว่จื่อจงี่ลุกขึ้นยืนและกล่าวออกมา.
"ชีวิตข้าเมื่อัเด็ก,เป็นี้ฟูช่วยเอาไว้,เรื่องนี้เป็นเรื่องสมควรแล้ว,จากนี้ไปข้าต้องไปัสำนักเีแล้ว,ัานี้คงไม่สามารถดูแลี้ฟู่ได้ีต่อไป."จงเทียนทอดถอนใ.
เหล่าเยว่จื่อจงี่ถอนหายใจจ้องมองไปับุตรบุญธรรมและพยักหน้าให้,"นับจากนี้เจ้าจงบำเพ็ญอย่างสบายใจ,อย่าได้เป็นห่วงด้านหลังี,ไปเถอะ."
เห็นเหล่าเยว่จื่อจงไม่ได้ร้องเรียกอะไรี,นักบวชก็พยักหน้าอย่างพอใ.
"ศิษย์ข้า,ไปกันได้แล้ว."นักบวชกล่าว.
"ครับอาจารย์."จงเทียนกล่าว.
"ี้ฟู่,บุตรต้องไปแล้ว."จงเทียนกล่าวต่อเหล่าเยว่จื่อจง.
เหล่าเยว่จื่อจงี่พยักหน้าให้,นักบวชี่ตวัดมือออกไป,ปรากฏเป็นเมฆสีขาวขึ้นี่ด้านหน้า,พร้อมกับนำจงเทียนึ้ไปบนะเี,ก่อนี่จะเหินึ้ไปบนฟ้าตามนักบวชคนอื่นๆี่จากไปนานแล้ว,เหล่าสำนักเีต่างก็บินจากไปจากหุบเขามังกรจนหมดแล้ว.
เหล่าเยว่จื่อจงี่จ้องมองอยู่ชั่วขณะ,และรู้สึกประหลาดใจกับเมฆสีขาวี่พาจงเทียนไป.
"เทียนเอ๋อ,เจ้าได้พบอาจารย์ี่ดีแล้ว."เหล่าเยว่จื่อจงกล่าวออกมาพร้อมกับพยักหน้าพึงพอใ.
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??