เรื่อง อมตะ
ตะวันาแสงใวันัา.
เ่าเยว่ื่จงี่กำลังนอนหลับู่บนกองใบไม้หนาใป่าแห่งหนึ่ง,กระบี่ยาวี่กำลังสั่นชี้ไปยังคอของเขา,เจ้าของกระบี่ก็คือเทพธิดาื่ซวินนั่นเอ.
ใตอนเช้า,เทพธิดาื่ซวินี่ตื่นขึ้นมาก่อน,นางพบว่านางู่ใอ้อมกอดของชายชรา,้ัรู้สึกเจ็บปวดี่ส่วนล่างของร่างกาย,นางี่เร่งรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว,้ัยกกระบี่ขึ้นมาชี้ไปี่ลำของของชายแปลกหน้าด้านหน้า.
จวบจนึตอนนี้,เทพธิดาื่ซวินยังไม่รู้ชื่อของชายผู้นี้เลย.น้ำตาี่หลั่งไหลออกมาจากตาของนาง,ขณะี่นางกัดริมฝีปากแน่น,ความตื่นตกใจใตอนแรกได้หายไปหมดแล้วและนางี่ลังเล,นางควรี่จะแทงกระบี่ไปยังร่างชายชราคนนี้ใหม?
จ้องมองโลหิตของนางี่ชโลมไปทั่วร่างกายของชายชรา,เทพธิดาื่ซวินก็ไม่ีกระจิตกระใจี่จะปลิดชีวิตเขา,นางี่เพ่งพิศไปยังชายคนดังกล่าว,คนผู้นี้ีพื้นฐานพลังี่อ่อนแอ,และไม่ีทางี่จะประสบความสำเร็จใอนาคตได้,บางที,อีกไม่นานเขาก็จะต้องตาย,ควรี่จะปล่อยให้เขาตายไปเองดีกว่า,ชีวิตของปุถุชนนั้นช่างแสนสั้น,ีชีวิตไม่นานก็ตายแล้ว,ไม่ว่าอย่างไร,เขาก็ได้่เหลือนา.
เทพธิดาื่ซวินถอนหายใจ้ักวาดตามองชายชราอีกครั้ง,ก่อนี่จะกระทืบเท้าบนพื้น,สร้างเมฆสีม่วงก่อนี่จะพานางเหินขึ้นฟ้าจากไป.
ทว่าจู่ๆนางก็ชะโงกหันหลังกลับมามอง,้ัโบกมือ,เสื้อผ้าของเ่าเยว่ื่จงลอยขึ้นไปคลุมร่างกายเขาไว้ใทันที,เ่าก้อนกรวดมากมายถูกเคลื่อนี่ลอยประจำตำแหน่งรอบๆร่างกายของเขา,้ักลายเป็นค่ายกลป้องกันเ่าแมลงพิษและยุงพิษทันที,เทพธิดาื่ซวินไม่เข้าใจทำไมึต้องทำเช่นนั้น้,ภายใความทรงจำนั้นนางไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน,นางกลับกลายเป็นว่าไม่ต้องการให้เขาต้องตายไป้แมลงหรือสัตว์ีพิษอย่างงั้นรึ? ำไ? นางึต้อง่เขา้ล่ะ?
ความรู้สึกมากมายผสมปนเป,พริบตาเดียวเทพธิเดาื่ซวินก็หายไปกับหมู่มวลเมฆา.
เ่าเยว่ื่จงี่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลยจนกระทั่งึตอนบ่าย,ขณะี่เขาตื่นขึ้นมา,เขาก็พบว่าร่างกายี่เปลือยเปล่าึกับตะลึงงัน,เร่งรีบสวมชุดใทันที,เขาขมวดคิ้วกวาดตามองโลหิตี่โชลมไปทั่วร่างและทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ใทันที.
เทพธิดาื่ซวิน?
นางได้จากไปนานแล้ว,เ่าเยว่ื่จงี่เต็มไป้ความคิดมากมาย,ภายใใจของเขา,เต็มไป้ความอยากรู้ใตัวของเทพธิดาื่ซวิน,ำัไคา,ทำไมึได้บังเอิญขนาดนี้กัน?
หลังจากี่แต่งตัวเสร็จ,เขาี่หยิบไม้เท้ามังกรซึ่งโชคดีี่ยังู่,ซึ่งี่ด้านบนของไม้เท้ามังกรนั้น,ีสมบัติวิเศษของเขาู่,เป็นมุกสีแดงบนไม้เท้ามังกรนั่นเอ.
หลังจากี่เก็บมันเสร็จแล้ว,เ่าเยว่ื่จงี่มองไปรอบๆ,ี่ห่างออกไปนั้นปรากฏเศษชิ้นส่วนี่แตกหักของดาบสั้นวิเศษเล่มหนึ่งไม่ไกลออกไป.
เศษดาบวิเศษอย่างงั้นรึ?เ่าเยว่ื่จงี่เดินตรงไป,ดูเหมือนว่าเทพธิดาื่ซวินนั้นจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยเพราะว่ามันเป็นเีงอาวุธี่แตกหักรึอย่างไร.
เพลิงเีเหล่ยี่สามารถเผาไหม้มารเฒ่าหลวนจนกลายเป็นเถ้าถ่าน,ทว่ากลับไม่สามารถเผ่าีดอาคมนี้ได้อย่างงั้นรึ?
เ่าเยว่ื่จงเริ่มพิจารณาสิ่งของดังกล่าว,เข้าไม่เชื่อว่าีดอาคมนี่,เป็นของตกทอดมาหลายรุ่น,จะเป็นเีงแค่สัญลักษณ์ดูต่างหน้าเท่านั้น.
เป็นความจริงี่มันสามารถทนเพลิงเีเหล่ยได้,แสดงว่าต้องสร้างมาจากวัตถุดิบี่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก,ดังนั้น,อาจจะเป็นอาวุธวิเศษ,ทว่าเ่าเยว่ื่จงไม่รู้ว่าการี่มันสามารถทนเพลิงเีเหล่ยได้นั้นเป็นเพราะว่ามัน,ีอะไรผสมู่ด้านใหรือไม่,ทว่าีดเล่มนี้อาจจะีวิธีใช้งานู่.
ก่อนี่จะทำการตรวจสอบีดดังกล่าวทุกตางรางนิ้ว,ขณะี่ทำการตรวจสอบนั้น,ี่ด้ามี่หุ้ม้หนังสัตว์นั้น,บนหนังสัตว์ีอักษรี่สลักเอาไว้อย่างสวยงามว่า"หลวน"
เ่าเยว่ื่จงี่เริ่มแกะเลาะี่หุ้มของมันออกมาอย่างระมัดระวัง,้ีดเล็กใกระเป๋า,ำัหลวน,ี่เห็นมันเป็นของสืบทอดจากบรรพชน,จะเป็นใครคงจะไม่กล้าี่จะทำลายมันเช่นนี้เหมือนกับี่เ่าเยว่ื่จงทำ?
จากนั้นไม่นานนัก,สายตาของเ่าเยว่ื่จงต้องเผยความประหลาดใจออกมา,ีดดังกล่าวนี้ไม่ใช่ีดธรรมดาเลย,นี่คือสมบัติล้ำค่า,ทว่าเีงแต่ไม่ีคนคิดี่จะตัดี่หุ้มของมันออกมาเลยอย่างงั้นรึ?
เ่าเย่วื่จงี่ค่อยๆแกะทุกสิ่งทุกอย่างออกไป,หลังจากผ่านไปสี่ชั่วโมง,ท้ายี่สุดก็สามารถตัดหนังสัตว์ออกมาได้.
ี่ด้านในั้น,ถูกหุ้ม้ผ้าไหมผืนเล็กๆ.
ผ้าเช็ดหน้า?เ่าเยว่ื่จงี่รู้สึกดีใจขึ้นมาใทันที,เขาได้พบเข้ากับสมบัติล้ำค่าแล้ว.
เขาี่แกะผ้าเช็ดหน้านั้นออกมาใทันที,ี่ด้านในั้นีตัวอักษรขนาดเล็กมากมายบรรจุู่.
จวบจนึวันนี้,เ่าเยว่ื่เองก็ศึกษาเรียนรู้ทั้งภาษาอ่านเขียนต่างๆมากมาย,แน่นอนว่าเขาจะต้องสามารถอ่านพวกมันได้.
เ็วิชาหลวนเี.
เ็วิชาหลวนเี?
เีงแค่อ่านอักษรสี่ตัวแรกเท่านั้นก็ทำให้เขาเต็มไป้ความตื่นเต้น,ซึ่งยังีอักษรต่างๆอีกกว่าแปดหมื่นตัว.
เห็นเช่นนี้แล้ว,ทำให้ภายใใจของเ่าเยว่ื่จงเต้นระส่ำ,เ็วิชาลับ,นี่คือเ็วิชาลับ,ใอดีตเขาพยายามี่จะหาซื้อมันมาให้ได้สักอย่างหนึ่ง,คาดไม่ึเลยว่าตอนนี้กลับพบเข้าโดยบังเอิญ.
ใเวลานี้เขาก้าวไปึระดับเซียนเี,ทำให้ความจำเขายอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก,เขาี่พบหุบเขาี่เหมาะแห่งหนึ่งใช้เวลาสามวันใการจดจำตัวอักษรทั้งแปดหมื่นอักษรจนขึ้นใจ,จากนั้นก็ใช้เวลาอีกสามวันท่องอักษรั้อีกครั้งและอีกครั้ง,เกรงว่าเขาจะลืมมันไป,เ่าเยว่จื่ยังใช้เวลาทบทวนอีกห้าวันเพื่อี่จะท่องย้อนกลับ,อีกสามวันท่องทบทวน,ทั้งท่องไปด้านหน้าและกลับหลัง,จวบจนมันสามารถสลักเอาไว้ใความทรงจำของเขาแล้ว,หลังจากนั้น,เ่าเยว่ื่จงก็ได้เผาผ้าเช็ดหน้านั้นทิ้งไป.
เ็วิชาหลวนเีนั้น,เป็นเ็วิชาี่ลึกล้ำ,มันไม่ใช่วิชาใการต่อสู้,ทว่าเป็นวิชาลับสุดยอด,ี่เหนือธรรมชาติ,ัิ?
念力 Niànlì ัิ,พลังแห่งความมุ่งมั่น
เ่าเยว่ื่จง,ไม่แน่ใจเกี่ยวกับความสำคัญของัินัก,นี่คงจะเป็นวิชาดั้งเดิมของพวกเขา,ทว่าำัของพวกเขาคงจะไม่ได้ฝึกวิชานี้กัน,เ็วิชาหลวนเีนั้นทรงพลังลึกลับเป็นอย่างมาก,เกี่ยวกับวิชานี้,เ่าเยว่ื่จงไม่รู้เหมือนกันว่าเ่านำพรตของำัหลวนตอนนี้ได้ฝึกวิชาเ่านี้ึครึ่งรึเปล่าก็ไม่รู้.
เขาจ้องมองไปยังเศษผ้าเช็ดหน้าี่ถูกเผา,ตลอดจนเ่าเยว่ื่จงได้หาสถานี่ฝังดาบี่แตกหักนี้อย่างระมัดระวั.
หลังจากนั้น,เ่าเยว่ื่จง,ได้ถือไม้เท้ามังกร,้ัเร่งรีบกลับหมู่บ้าน.
หลังจากี่จัดแจงเกี่ยวกับธุรกิจต่างให้กับพ่อบ้านแล้ว,เขาก็เดินทางลงไปยังใต้ดินเพื่อขึ้นรถไฟกลับไปยังอาณาจักรต้าคุน.
ภายใบ้านพักตระกูลจงนั้น,ทุกคนต่างก็รู้สึกประหลาดใจี่ได้เห็นเ่าเยว่ื่จงปรากฏขึ้นใรูปลักษณ์สี่สิบปี,ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขาีพลังยุทธ์ก้าวไปึระดับเซียนเีแล้ว,นี่คือพลังยุทธ์ใตำนาน,เ่าคนใช้และเ่าลูกเลี้ยงทุกคนต่างก็หัวใจเต้นโครมคราม,เ่าเยว่ื่จงได้ก้าวไปึระดับเซียนเีแล้วรึ?
ทว่าบุตรบุญธรรมทั้งแปดกลับหายตัวไป,แต่ก็ไม่ีใครกล้าเอ่ยปากถามซักคน.
...
ี่ด้านหลังของี่พัก,เ่าเยว่ื่จงี่นั่งขัดสมาธิู่ด้านใ้ับำเพ็ญเีร.
เ็วิชาหลวนเีนั้นี้กันั้ 12 ั้,เ่าเยว่ื่จงเวลานี้ได้ฝึกฝนั้แรก,ฉีซา
起煞 Qǐ shā Evil Rising.
้ฝึกฝนตามตำรา,เ่าเยว่ื่จงได้ทำการฝึกฝนู่ใี่พักตลอดสองเดือน,ท้ายี่สุดก็สามารถสำเร็จั้ฉีซา,ใั้แรกนี้,เ่าเยว่ื่จงี่นั่งขัดสมาธินั้น,ี่ฝ่ามือของเขานั้นีหมอกจางๆปรากฏขึ้น,ก่อนี่จะจางหายไป.
ผงกำหนัดหลวน,เป็นหนึ่งใยาปลุกกำหนัดี่รุนแรงี่สุดใโลก? เ่าเยว่ื่จงชำเลืองมองออกไป้ท่าทางอักอ่วน.
เีงแค่สะบัดมือหนึ่งครั้ง,ผงกำหนัดหลวนก็ได้หายไป,ทว่าระหว่างคิ้วของเขานั้นดูเต่งตรึงอวบอิ่มขึ้นมา,ตามเ็วิชาี่ได้อธิบายไว้ว่า,จะเกิดเป็นช่องว่างเล็กๆขึ้นี่ระหว่างคิ้วของเขา.
ภายใช่องว่างเล็กๆนั้นีพลังงานี่โปร่งแสงสีชมพูเรื่อๆหมุนวนู่ภายใ,พลังงานนี้ไม่สามารถมองเห็นได้,โปร่งใส่,แปลกประหลาด,สามารถควบคุมได้,เ่าเยว่ื่จงี่พยายามควบคุมมันดู,เขาได้ลองใช้พลังี่โปร่งใสนี้ตรวจสอบร่างกายของเขาและทำให้เขารู้สึกว่ามันสามารถี่จะทะลวงผ่านวัตถุได้,สามารถตรวจสอบลึกเข้าไปใร่างกาย,สามารถี่จะมองเห็นเส้นปราณของตัวเองได้อีก้.
สัมผัสเทวะอย่างงั้นรึ? เ่าเยว่ื่จงี่พยายามจดจำความรู้สึกนี้กับความทรงจำี่เลือนลาง,ไม่,นี่ไม่ใช่สัมผัสเทวะ,นี่คือัิ,ทว่าพลังทั้งสองนี้มันแตกต่างกันอย่างไร?
เ่าเยว่ื่จงไม่สามารถอธิบายเรื่องดังกล่าวนี้ได้เลย,คงต้องรอหาคำตอบี่หลัง,ี่เขารู้ก็คือหากว่าลองใช้ปราณแท้ผสมรวมกับัิสีชมพูนี้,หลังจากวิเคราะห์แล้ว,จะทำให้สามารถสร้างผลกำหนัดหลวนขึ้นมาได้.
ัินี้ช่างลึกลับแปลกประหลาดนัก.
เขาี่กำลังอดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้,เ่าเยว่ื่จงี่ลุกขึ้นช้าๆ,เ็วิชาหลวนระดับแรกนั้นค่อนข้างง่ายี่จะฝึกฝน,เีงแค่พยายามอย่างหนักให้มากขึ้นเรื่อยๆ,เป็นไปไม่ได้ี่จะไม่สามารถพัฒนาได้,ส่วนใเวลานี้,ัิเองอาจจะไม่ใช่สิ่งสำคัญี่สุด,อย่างน้อยควรี่จะฝึกฝนวิชาอื่นๆใระดับเซียนเี้.
เ่าเยว่ื่จงี่ค่อยขยับหมอนอิงออกไป,ก่อนี่จะเริ่มขยับแผ่นเหล็กีู่่ด้านล่างหมอนอิงออก,ซึ่งปรากฏช่องลับซ่อนู่ด้านใ.
ภายใช่องลับนั้น,ีกล่องไม้สีม่วงขนาดเล็กู่.
เขาี่หยิบกล่องนั่นออกมาอย่างระมัดระวัง,้ัใช้ชายเสื้อเช็ดฝุ่นออก,ก่อนี่จะเปิดมันออกมาช้าๆ,ี่ด้านในั้นีชิ้นหยกขนาดเล็กด้านใ,ซึ่งีประกายแสงหลากหลายสีส่องประกายเคลือบเอาไว้,เห็นได้ว่ามันีอาคมบางอย่างสะกดู่,หากว่าไม่ใช่อาคมพิเศษใการแก้ล่ะก็จะไม่สามารถเปิดได้,หรือหากใช้แรงบังคับแล้วล่ะก็,จะทำให้มันแตกหักพังทลายไปใทันที.
ข้างๆนั้นยังีแผ่นผ้าสีขาว,ีภาพวาดของภูเขาและแม่น้ำ,เป็นเหมือนแผนที,ซึ่งแผนี่ดังกล่าวนี้มันยังฝังแน่นู่ใความทรงจำของเ่าเยว่ื่จง,ทว่าเขายังคงเก็บภาพคัดลอกมันเอาไว้้เช่นกัน.
เ่าเยว่ื่จงนั้นยังคงจำได้ว่าแผ่นหยกนั้นีใครบางคนให้มา,เป็นชายชราชุดสีเทา,ี่ีผมพะรุงพะรัง
"ีคนจำนวนมากกำลังไล่ตามข้า,ข้าไม่สามารถหนีได้แล้ว,โปรดมอบหยกชิ้นนี้ให้กับประมุขำัไคา้,เขาจะรับเจ้าไว้อย่างไม่ีเงื่อนไข."ชายใชุดสีเทากล่าวอย่างกระวนกระวาย.
"เขาจะให้ข้าเข้าำัไคาอย่างงั้นรึ?"จงาี่สอบถามออกมา้ความตกใจ.
ชายชราชุดสีเท่าี่จ้องมองไปยังจงากล่าวออกมา้ท่าทางเคร่งขรึม,"ตราบเท่าี่เจ้าไปึระดับเซียนเี,พวกเขาจะรับเจ้าแน่นอน."
"ีู่่ล่ะ."จงาี่สอบถามออกไปอย่างรีบเร่.
ชายชุดเทาี่กระแทกเท้าลงพื้นดินหนึ่งครั้งก่อนี่จะปรากฏเป็นเส้นทางไปยังำัไคา,ซึ่งีการทำเครื่องหายเอาไว้,เ่าเยว่ื่จงี่ได้คัดลอกมันเอาไว้บนผ้าสีขาว.
หลังจากนั้น,ชายชราชุดเทาก็เหินขึ้นไปบนฟ้า,หายลับตาไปจากจงา,ใเวลานั้นเองก็ีริ้วแสงอีกหลายสิบสายพุ่งตามจงาไป้เช่นกัน.
จ้องมองไปยังหยกชิ้นเล็กๆใมือของเขาแล้ว,ปรากฏความตื่นเต้นใสายตาของจงา,เซียนเี,ระดับเซียนเี,ตอนนี้พวกเขาจะต้องรับข้า,จงาเข้าำัไคาอย่างไม่ีข้อโ้แย้.
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??